با یک لبخند زیبا هر دری به روی انسان گشاده خواهد شد.

خیابان شریعتی،بین میرداماد و ظفر بالاتر از مترو شریعتی،خیابان مینا

تلفن تماس : ۲۶۴۲۱۷۲۸

عصب کشی یا درمان ریشه دندان چگونه انجام میشود؟

عصب کشی یا درمان ریشه دندان چگونه انجام میشود؟

عصب کشی یا درمان ریشه دندان چگونه انجام میشود؟

اگر دندانتان نیاز به درمان ریشه (root canal) یا همان عصب کشی دارد، شما تنها نیستید. هر ساله میلیونها دندان تحت درمان ریشه قرار میگیرند و با این روش نجات پیدا میکنند. در داخل دندان در زیر لایه سفید رنگ مینا لایه سختی به نام عاج قرار دارد.

در زیر عاج و در مرکز دندان بافتهای نرم حاوی رگهای خونی و عصبها قرار دارد که به آن پالپ گفته میشود. پالپ بخش زنده دندان است و به رشد ریشه دندان (در دوران رشد) کمک میکند.

در دندانی که کاملا رشد یافته است برای زنده ماندن دیگر نیازی به پالپ نیست و بدون پالپ نیز میتوان دندان را حفظ کرد چون دندان از طریق بافتهای پیرامون تغذیه رسانی میشود. عصب کشی امروزه بدون درد و خیلی آسان ظرف یک یا دو جلسه (بستگی به وضعیت دندان و شرایط شما دارد) انجام میشود.

نجات دندان طبیعی با عصب کشی مزایای زیادی دارد از جمله: جویدن به صورت مناسب انجام میشود، حس طبیعی در دهان وجود دارد، ظاهر دهان و لبخند و ساختار صورت طبیعی است، از دندانهای دیگر در مقابل ساییدگی زیاد یا فشار زیاد محافظت میشود.

مراحل عصب کشی و ترمیم دندان به ترتیب از چپ به راست
مراحل عصب کشی و ترمیم دندان به ترتیب از چپ به راست

چگونه عصب کشی دندان را نجات میدهد؟

عصب کشی زمانی انجام میشود که داخل دندان دچار التهاب و عفونت شده است. التهاب یا عفونت به دلایل مختلف بروز میکند از جمله پوسیدگی عمیق دندان، درمانهای دندانپزشکی مکرر، شکستن روکش دندان و ترک خوردن یا لب پر شدن دندان.

به علاوه وارد آمدن ضربه به دندان ممکن است هیچ ترک یا شکستگی قابل مشاهده ای در دندان ایجاد نکند اما به پالپ دندان صدمه بزند. التهاب یا عفونت پالپ دندان در صورتی که درمان نشود باعث ایجاد درد یا آبسه میشود.

در عصب کشی پالپ عفونی برداشته میشود و داخل دندان به طور کامل تمیز و ضد عفونی میگردد. سپس فضای خالی با مواد لاستیکی مانندی به نام گوتاپرچا (gutta-percha) مهر و موم میگردد. سپس دندان با مواد پر کننده دندان یا روکش ترمیم میشود. پس از ترمیم دندان همانند دندانهای دیگر قابل استفاده خواهد بود.

با کمک درمان ریشه میتوانید لبخند طبیعی و زیبای خود را حفظ کنید و بدون محدودیتی غذاهایی را که پیش از این میتوانستید بجوید را استفاده کنید. در صورت مراقبت مناسب نتایج درمان دائمی خواهد بود.

http://www.aae.org/patients/treatments-and-procedures/root-canals/root-canals.aspx

 

تفاوت اورجت و اوربایت در درمان ارتودنسی چیست؟

تفاوت اورجت و اوربایت در درمان ارتودنسی چیست؟

تفاوت اورجت و اوربایت در درمان ارتودنسی چیست؟

بسیاری از ما از مشکل جلوزدگی دندانها رنج میبریم و مایلیم این مشکل بایت را اصلاح کنیم. اگر در اینترنت به دنبال بررسی مشکل جلوزدگی دندانها باشید با دو اصطلاح اوربایت و اورجت مواجه میشوید. ممکن است این اصطلاحات شما را سر در گم کنند که تفاوت آنها چیست و کدام یک وضعیت شما را بیان میکند.

اورجت یا اوربایت؟

اورجت به جلوزدگی افقی دندانهای جلویی بالایی گفته میشود یعنی فاصله افقی بین دندانهای جلویی بالا و پایین مد نظر است. بسیاری از کسانی که اورجت دارند، دندانهای جلویی بالایی شان به جلو شیب دارد. در حالت نرمال دندانهای جلویی بالایی تقریبا دو میلیمتر فاصله افقی با دندانهای جلویی پایینی دارند اما اگر این فاصله از ۲ میلی متر بیشتر شود، مشکل بایت از نوع اورجت وجود دارد.

مشکل بایت به نامناسب بودن جایگاه و تماس دندانها با هم در هنگام بسته بودن فکها گفته میشود.

اوربایت به فاصله عمودی بین دندانهای جلویی بالایی و پایینی گفته میشود. در حالت نرمال هنگام بسته بودن فکها حدود یک چهارم از سطح دندانهای جلویی پایینی پشت دندانهای جلویی بالایی پنهان میشوند. اگر همپوشانی دندانهای جلو از این مقدار بیشتر شود، گفته میشود اوربایت شدید یا دیپ بایت وجود دارد.

یک پژوهش بازبینی در امریکا، بریتانیا، هند، چین و چند کشور دیگر اروپایی و افریقایی شیوع اورجت و اوربایت را نشان داده است. تقریبا یک پنجم افرادی که مورد مطالعه قرار گرفتند اعم از کودک و بزرگسال، دچار اورجت هستند و تقریبا ۲۲ درصد اوربایت دارند.

روشهای درمان اورجت و اوربایت

جلوزدگی دندانها احتمال شکستگی یا لب پر شدگی دندانها را افزایش میدهد. علاوه بر این اوربایت نیز ممکن است مشکلاتی در تلفظ ایجاد نماید به خصوص حروف س و ش. به همین علت درمان این مشکلات بایت به خصوص در صورتی که در عملکرد طبیعی دندانها اختلال ایجاد کرده باشد توصیه میشود.

برای درمان اورجت و اوربایت دندانها باید صاف و مرتب شوند و این کار از طریق وسیله های ارتودنسی (معمولا براکت) ، عمل جراحی فک و یا هر دو انجام میشود.

 

  • ارتودنسی فانکشنال

در ارتودنسی فانکشنال از وسیله های فانکشنال یا عملکردی استفاده میشود که برای اصلاح مشکلاتی استفاده میشوند که به ارتباط بین دندانهای بالا و پایین ربط دارد.

وسیله های فانکشنال برای حرکت دادن فک به موقعیت بهتری که در آن دندانها بر هم جفت میشوند استفاده میشود. وسیله فانکشنال ممکن است پیش از براکت یا همزمان با آن به کار گرفته شود.

انواع مختلف وسیله های فانکشنال ارتودنسی وجود دارد که برخی ثابت و برخی غیر ثابت (قابل در آوردن) هستند. در یک پژوهش مشخص شد استفاده از وسیله های فانکشنال ثابت به مدت هفت ماه (همراه با ادامه دادن درمان پس از در آوردن وسیله ارتودنسی) میتواند اورجت و اوربایت را اصلاح نماید و نیمرخ فرد را بهتر کند.

  • براکت

پس از این که فکها در راستای مناسب قرار گرفتند، دکتر اقدام به صاف و مرتب کردن دندانها میکند. براکت در همراستا کردن دندانها بسیار موثر عمل میکند. ممکن است لازم باشد یک تا سه سال براکت در دهان داشته باشید. پس از آن هم، براکت را که در می آورید باید وسیله دیگری به نام ریتینر را طبق دستور دکتر استفاده کنید تا وضعیت دندانها تثبیت شود. کسانی که دلشان نمیخواهد دوباره وسیله ای لبخندشان را تحت تاثیر قرار دهد میتوانند از ریتینر ثابت که یک سیم فلزی کوچک است که به پشت دندانهای جلو چسبانده میشود، استفاده کنند.

  • عمل جراحی فک

عمل جراحی فک روش درمانی برای عدم تقارن صورت و نامتناسب بودن فکهاست. متخصص ارتودنسی و جراح فک و صورت با هم کار میکنند تا برنامه درمانی خوبی برای شما طراحی کنند. درمان بر اساس عکس پرتوی ایکس و قالب گیری دندانها صورت میگیرد. معمولا برنامه به این صورت است که ابتدا یک سال یا یک و نیم سال براکت میگذارید و سپس عمل جراحی فک انجام میدهید. عمل جراحی اصلاحی فک تحت بیهوشی انجام میشود و از داخل دهان کار میشود در نتیجه هیچ جای زخمی نمی ماند. ممکن است دو تا چهار روز در بیمارستان بمانید و دوازده هفته طول میکشد تا کامل بهبود یابید.

 

https://www.colgate.com/en-us/oral-health/cosmetic-dentistry/early-orthodontics/overjet-vs-overbite-whats-the-difference

 

چیزهایی که درباره سفید کردن دندان باید بدانید

چیزهایی که درباره سفید کردن دندان باید بدانید

نکات و چیزهایی که درباره سفید کردن دندان باید بدانید

 اگر همیشه مرتباً مسواک بزنید و نخ دندان بکشید، دندان‌هایتان سالم و سفید می‌مانند. با این حال در صورتی که به مرور زمان در اثر عوامل مختلف دندان‌هایتان زرد شده یا دچار لکه شده باشند، می‌توانید با درمان‌های سفید کننده دندان زیبایی را به لبخند خود بازگردانید. انجمن ارتودنتیست های آمریکا گزارش می‌کند تقریباً ۹۰% از بیماران دندانپزشکی به دنبال سفید کردن دندان‌های خود آمده ‌اند.

 

چرا دندان‌ها زرد می‌شوند؟

– مصرف غذاها و نوشیدنی‌های رنگ‌دانه دار: مواد غذایی مانند برخی میوه‌ها و سبزیجات و یا نوشیدنی‌هایی مانند چای، قهوه و نوشابه باعث لکه‌ دار شدن دندان می‌شوند. علت آن رنگ‌دانه‌هایی به نام کروموژن است که به سطح دندان‌ها (مینا) می‌چسبند.

 – استعمال دخانیات: دو ماده شیمیایی موجود در تنباکو باعث زرد شدن و ایجاد لکه در دندان‌ها می‌شود: نیکوتین و قطران. تار (Tar ) یا قطران ماده‌ ای است که در حالت طبیعی رنگ تیره دارد. نیکوتین تا زمانی که با اکسیژن ترکیب نشده ماده‌ ای بدون رنگ است. پس از ترکیب با اکسیژن رنگ آن زرد میشود.

– افزایش سن: لایه بیرونی دندان (مینا) به مرور زمان نازک شده و از بین می‌رود. لایه زیر مینا عاج نام دارد که ماده ‌ای نرم‌تر و زرد رنگ است. به مرور زمان با نازک شدن مینا رنگ زرد عاج بیشتر نمایان می‌شود و دندان زرد دیده میشود.

– ضربه دیدن دندان: هنگامی که به دهان ضربه وارد می‌شود، در اثر واکنش لایه عاج دندان به ضربه وارد شده ممکن است رنگ آن تغییر کند.

– برخی داروها: تیرگی دندان ممکن است یکی از عوارض جانبی مصرف برخی داروها مانند آنتی‌ هیستامین‌ها، داروهای ضد روان‌پریشی و داروهای کنترل فشار خون باشد. کودکان کم‌ سن که در معرض داروهای آنتی ‌بیوتیک مانند تتراسایکلین و داکسی سایکلین قرار می‌گیرند در حالی که در سن رشد دندان‌ها (یا در رحم مادر) قرار دارند، ممکن است دچار تغییر رنگ دندان‌ها در بزرگسالی شوند. شیمی ‌درمانی و پرتو درمانی در ناحیه سر و گردن نیز می‌تواند باعث تیره شدن دندان شود.

درمان سفید کردن دندان چگونه تأثیر می‌گذارد؟

سفید کردن دندان فرآیند ساده ‌ای است. محصولات سفید کننده دندان حاوی یکی یا دو ماده سفید کننده ( پروکسید هیدروژن یا پروکسید کاربامید) هستند. این عامل های سفید کننده باعث تجزیه لکه ها و سفید شدن دندان می‌شوند.

آیا همه دندان‌ها را می‌توان سفید کرد؟

خیر. به همین علت پیش از سفید کردن دندان‌ها باید با دندانپزشک مشورت کنید. باید بدانید همه انواع تغییر رنگ و لک دندان‌ها را نمی‌توان سفید نمود. برای مثال معمولاً دندان‌های زرد شده را به راحتی می‌توان سفید کرد اما دندانهای قهوه ای ممکن است به خوبی به درمان پاسخ ندهند و دندان‌هایی که خاکستری شده اند، ممکن است اصلاً تحت تأثیر عامل بلیچ قرار نگیرند. همچنین سفید کردن دندان‌ها بر روی ترمیم‌های دندانی مانند پرشدگی ها، ونیر و روکش دندان تأثیری ندارد. لکه ی که در اثر مصرف دارو یا جراحات دندان ایجاد شده‌ اند با بلیچینگ برطرف نمی‌شود.

چه روش‌هایی برای سفید کردن دندان وجود دارد؟

خمیر دندان سفید کننده: اگر چه همه خمیر دندان‌ها به پاک شدن لکه های سطح دندان کمک می‌کنند و اندکی عملکرد سایندگی دارند اما برخی از خمیر دندان‌ها خاصیت سفید کنندگی بیشتری دارند و مختص همین منظور طراحی شده ‌اند. برخی از این انواع خمیر دندان حاوی عامل فیزیکی سایندگی و پولیش و برخی حاوی عامل شیمیایی (بلیچینگ) هستند. همه دندان‌ها معمولاً تنها لکه های سطحی را پاک می‌کنند.

بلیچینگ خانگی: محصولات خانگی بلیچینگ حاوی پروکسید هستند و می‌توانند مینای دندان را سفید کنند. معمولاً این محصولات به صورت ژل و تری استفاده می‌شوند. همچنین محصولات بلیچینگ ممکن است به‌ صورت چسب بوده و به دندان‌ها چسبانده شود. غلظت عامل بلیچینگ محصولات خانگی کمتر از بلیچینگ حرفه‌ ای می‌باشد.

بلیچینگ حرفه‌ای: محصولات بلیچینگ حرفه‌ ای تنها توسط دندانپزشک قابل استفاده بوده و در مطب استفاده می‌شود. این محصولات نیز عمدتا به صورت ژل و تری هستند.

عوارض سفید کردن دندان‌ها چیست؟

برخی افرادی که از محصولات سفید کننده دندان استفاده می‌کنند، دچار حساسیت دندان می‌شوند. این اتفاق زمانی رخ می‌دهد که عامل بلیچینگ موجود در محصول از طریق مینا به لایه عاج نفوذ کرده و عصب دندان را تحریک می‌کند. در بیشتر موارد حساسیت دندان موقتی است. استفاده بیش از حد از محصولات سفید کننده دندان باعث آسیب دیدن مینا و لثه می‌شود بنابراین بهترین کار این است که تحت نظارت دندانپزشک این کار را انجام دهید.

http://www.mouthhealthy.org

مال اکلوژن چیست؟

مال اکلوژن چیست؟

مال اکلوژن به نامناسب بودن سطح تماس دندان ها با یکدیگر گفته می شود. دندان های بالا و پایین در هنگامی که دهانمان را می بندیم باید تماس درستی با هم داشته باشند تا هنگام جویدن غذا و همچنین در حال استراحت، کمترین فشار به دندان‌ها وارد شده و بیشترین طول عمر را داشته باشند.

از طرفی عملکرد درستی در جویدن غذا یا صحبت کردن داشته باشند بدون این که فشاری بر عضله های دهان و مفاصل فک وارد آورند. اما اگر تماس دندان ها به صورتی که تعریف شده است مناسب نباشد، مشکلات زیادی برای سلامت دهان و دندان و صورت و زیبایی آنها ایجاد می شود.

اَشکال مختلف مال اکلوژن چیست؟ 

مال اکلوژن انواع مختلف دارد و هر کدام از ما ممکن است نوع متفاوتی از آن را داشته باشیم. به ‌طورکلی مال اکلوژن به چند مدل زیر دیده می شود:

مال اکلوژن چیست؟

شکل- اوربایت

اوربایت: در اوربایت فک بالایی یا دندان های جلویی بالایی بیش از اندازه نرمال پایین می آیند و همپوشانی عمودی زیادی با دندانهای جلویی پایینی دارند به طوری که حتی ممکن است دیگر دندانهای جلویی پایینی دیده نشوند.

مال اکلوژن چیست؟

شکل- کراس بایت

کراس بایت: در کراس بایت دندان های بالایی هنگامی که بر روی دندان های پایینی قرار می گیرند به سمت داخل دهان جا به جا شده اند و بر بخش داخلی تر دندان های پایینی تماس پیدا می کنند.

مال اکلوژن چیست؟

شکل- آندربایت

آندربایت: در آندربایت فک پایین یا دندانهای جلویی پایینی جلوتر از دندان های جلویی بالایی قرار می گیرند. در صورتی که فک پایین آندربایت داشته باشد احتمالاً چانه را جلو زده می بینید.

مال اکلوژن چیست؟

شکل- اوپن بایت

اپن بایت: در اپن بایت هنگامی که دهان خود را میبندید، دندان های بالا و پایین در جلوی دهان یا عقب دهان به هم نمی رسند و فاصله بین آنها باقی می ماند (شکل بالا).

شلوغی دندان ها: به علت کمبود جا در قوس دندانی، همه دندان ها نمی توانند هم ردیف و صاف در کنار هم قرار بگیرند در نتیجه کجی و به هم ریختگی دندان ها اتفاق می‌افتد.

فاصله بین دندان ها: گاهی اوقات به علت بزرگ بودن قوس دندانی، بین بعضی از دندان ها فاصله ایجاد می شود به خصوص در مورد دو دندان جلویی. فاصله بین دندان ها باعث می‌شود تماس دندان ها با هم نامناسب باشد و تلفظ و همچنین جویدن غذا با اشکال مواجه شود.

 

چه عواملی باعث ایجاد مال اکلوژن می‌شوند؟ 

معمولاً مال اکلوژن ارثی است اما فقط وراثت عامل آن نیست و عوامل دیگری مانند عادت های دوران کودکی هم می‌توانند شکل و ساختار استخوانها و دندانها را تغییر بدهند. از جمله  عوامل غیر ارثی مال اکلوژن دندان ها عبارتند از:

  • شکاف لب و کام
  • پستانک مکیدن بعد از ۳ سالگی
  • مصرف طولانی مدت شیشه شیر در اوایل کودکی
  • مکیدن انگشت
  • جراحت در ناحیه سر
  • وجود تومور در دهان یا فک
  • ناهنجاری در شکل دندان ها و یا نهفتگی دندان
  • عدم مراقبت های مناسب به دهان و دندان
  • انسداد مسیر تنفسی که باعث می شود کودک دائماً از دهان نفس بکشد مانند آلرژی بزرگی لوزه‌ها یا لوزه سوم

علائم مال اکلوژن چیست؟

اگر مال اکلوژن شدید نباشد ممکن است علائم آن را متوجه نشوید اما در موارد متوسط تا شدید علائم زیر را ممکن است ایجاد نماید:

  • هم ردیف نبودن یا کج شدن دندانها
  • عدم توازن پایین صورت
  • گاز گرفتن زبان یا گونه به دفعات زیاد
  • احساس ناراحتی در هنگام جویدن یا گاز گرفتن غذا
  • عدم تلفظ صحیح کلمات مانند نوک زبانی صحبت کردن
  • تنفس از راه دهان به جای بینی

انواع مال اکلوژن

مال اکلوژن به طور کلی به سه دسته اصلی کلاس یک کلاس ۲ و کلاس ۳ تقسیم می‌شود. مال اکلوژن کلاس یک به وضعیتی می گویند که در آن دندان های بالایی و پایینی در جلوی دهان کمی همپوشانی دارند. در این نوع مال اکلوژن، وضعیت بایت دندانها نرمال است.‌

مال اکلوژن کلاس ۲ به این معنی است که اوربایت شدید وجود دارد یعنی به دلیل کمبود رشد فک پایین یا رشد بیش از حد فک بالا و یا موقعیت نامناسب دندان‌ها، فک بالایی نسبت به پایینی جلوتر از حد نرمال قرار می گیرد.  در مال اکلوژن کلاس ۳ فک پایین جلوتر از فک بالا قرار میگیرد و آندربایت دیده می شود.

مال اکلوژن را چگونه می توان درمان کرد؟

موارد خفیف معمولاً نیازی به درمان ندارند اما موارد متوسط تا شدید باید به متخصص ارتودنسی مراجعه نمایند. نوع درمان بسته به این که نوع مال اکلوژن شما چه باشد انتخاب می شود.

به طور کلی اقدامات زیر برای درمان مال اکلوژن ممکن است در پیش گرفته شود:

  • براکت ارتودنسی برای حرکت دادن دندانها
  • کشیدن دندان برای ایجاد فضای کافی در دهان
  • تغییر شکل باندینگ یا روکش کردن دندان
  • عمل جراحی برای تغییر شکل یا تغییر اندازه فک
  • استفاده از سیم یا پلیت برای پایدار کردن استخوان فک

اگر فکر میکنید مشکل ارتودنسی دارید یا در جویدن غذا یا تلفظ برخی حروف مشکل دارید، به متخصص ارتودنسی مراجعه کنید. متخصص ارتودنسی با معاینه دهان متوجه میشود علت مشکل از کجاست و بهترین کاری که میتوانید انجام دهید چیست.

https://www.healthline.com/health/malocclusion-of-teeth#causes

براکت پشت دندانی (لینگوال)

براکت پشت دندانی (لینگوال)

برای صاف و مرتب کردن دندان ها براکت ارتودنسی استفاده می‌شود. رایج ترین نوع براکت ارتودنسی،  براکت فلزی (metal brace) است که در آن دندان‌ها سیم کشی می شوند و سیم ارتودنسی آنها را به جایگاه درست هدایت می‌کند.

اما بسیاری از مردم دوست ندارند هنگامی که لبخند می‌زنند، سیم و  قطعه های فلزی چسبیده به دندان‌هایشان نمایان شود. برای این دسته از افراد روش‌های دیگر ارتودنسی استفاده می‌شود که به ارتودنسی نامرئی شهرت دارند.

ارتودنسی نامرئی چیست

ارتودنسی نامرئی به روش هایی از درمان ارتودنسی گفته میشود که در آنها براکت ارتودنسی خیلی به چشم نمی‌آید و دیده نمی شود. روشهای ارتودنسی نامرئی عبارتند از براکت سرامیکی، الاینر شفاف و براکت پشت دندانی یا لینگوال.

براکت پشت دندانی چیست

براکت پشت دندانی نوعی براکت فلزی است که به جای این که به جلوی دندانها نصب شود، به سطحی از دندان‌ها چسبانده می‌شود که رو به زبان قرار دارند. بنابراین در جلوی دهان براکت به پشت دندان ها چسبانده می‌شود. از این رو براکت پشت دندانی اصلا دیده نمی‌شود و کاملاً نامرئی است.

براکت پشت دندانی (لینگوال)

مزایای براکت پشت دندانی چیست؟

اولین و مهمترین مزیت آن نامرئی بودن است. برای بسیاری از افرادی که دیده نشدن براکت ارتودنسی برایشان خیلی اهمیت دارد، براکت پشت دندانی راه حل خوبی است چون اصلا در معرض دید قرار ندارد.

براکت پشت دندانی از آن‌جایی که همان سیستم براکت فلزی معمولی را دارد، همان کارایی را هم دارد. بنابراین براکت پشت دندانی قابلیت درمان مشکلات پیچیده ‌ای را که براکت معمولی می‌تواند انجام دهد، دارد.

معایب براکت پشت دندانی چیست؟ 

این سیستم براکت باید به سطح پشتی دندان ها یعنی سطحی که در تماس با زبان قرار دارد متصل شود. بنابراین تماس زبان با دندان ها تحت تأثیر قرار می گیرد. از این رو ممکن است تا مدتی در تلفظ حروف و صداها تغییراتی ایجاد شود. اما با تمرین می توانید هر چه سریعتر یاد بگیرید همانند گذشته صحبت کنید.

براکت پشت دندانی به سطحی چسبانده می شود که در معرض دید نیست. پس فرایند نصب کردن، تنظیم کردن و ترمیم کردن آن برای متخصص ارتودنسی زمانبر و دشوار است. از طرفی باید سیستم براکت برای هر فرد به صورت اختصاصی ساخته شود چون وضعیت سطح پشتی دندان‌ها در افراد مختلف متفاوت است و باید براکت با آن تنظیم شود. از این رو هزینه نهایی براکت پشت دندانی بیشتر از براکت معمولی تمام می‌شود.

بهداشت دهان در دوران درمان ارتودنسی اهمیت بسزایی دارد و باید دندان هایتان را خوب تمیز کنید و براکت را هم عاری از جرم و پلاک نگه دارید اما این کار با براکت پشت دندانی کمی سخت تر است. با این حال ابزارهای زیادی برای کمک به حفظ بهداشت دهان به خصوص ویژه دوران درمان ارتودنسی طراحی شده اند که به شما در این امر مهم، کمک میکنند.

مراقبت از براکت ارتودنسی

حتماً مرتباً پس از هر بار غذا خوردن دندان ها و براکت را خوب تمیز کنید.

هر روز نخ دندان بکشید.

برای پیشگیری از پوسیدگی دندان از دهانشویه فلوراید دار و عفونی کننده استفاده کنید.

طبق برنامه زمانی که دکتر برایتان مشخص کرده است به او مراجعه کنید.

دستورالعمل بایدها و نبایدهای دوران درمان ارتودنسی را جدی بگیریدچرا که هر چه کمتر براکت و دندان‌ها آسیب ببیند، وقفه کمتری در فرایند درمان ایجاد میشود و درمان به موقع پیش میرود.

هر سوال یا مشکلی که دارید با متخصص ارتودنسی تماس بگیرید.

مراحل جراحی کاشت ایمپلنت دندان

مرحله اول: تزریق بی حسی

برای کاشت ایمپلنت باید جراحی انجام شود. به همین علت برای جلوگیری از درد از بی حسی موضعی (و گاهی بی هوشی عمومی) استفاده میشود.

مرحله دوم: ارزیابی فک

ابتدا دندانپزشک ناحیه کاشت ایمپلنت را بررسی میکند. برای این کار ابتدا با استفاده از اسکالپل، برشی در بافت لثه ایجاد میشود تا دو زبانه بافتی (فلپ) حاصل شود. سپس با استفاده از ابزار دستی (الواتور) هر دو زبانه بافتی بالا کشیده میشود تا استخوان زیر آن مشخص شده و در معرض دید قرار بگیرد (مانند بالا زدن کاپوت ماشین). در حالت ایده آل، راس این بخش از فک باید نسبتا مسطح و هموار باشد. در صورتی که دندانپزشک وضعیت متفاوتی در فک ببیند، با استفاده از دریل دندانپزشکی استخوان را تغییر شکل داده و آن را به حالت مطلوب در می آورد.

توجه داشته باشید در مواردی که هیچ شکی در مورد آماده بودن بافت لثه و استخوان ناحیه کاشت ایمپلنت و همچنین تردیدی در مناسب بودن این ناحیه برای کاشت ایمپلنت وجود نداشته باشد، ممکن است نیازی به این شیوه ارزیابی فک وجود نداشته باشد و به جای بالا زدن زبانه بافتی فقط از برش دایره ای کوچکی استفاده شود که تنها اندکی از قطر ایمپلنت مورد نظر بیشتر است. پس از آن، دریل و کاشت ایمپلنت از طریق این منفذ ایجاد شده، انجام میشود. مزیت این کار این است که جراحت جراحی کاهش می یابد.

مرحله سوم: تعیین دقیق موقعیت ایمپلنت

سپس دندانپزشک با استفاده از مجموعه ای از مته ها که اندازه شان به ترتیب افزایش می یابد، سوراخی در استخوان فک ایجاد میکند. ابتدا دندانپزشک از مته گرد بسیار کوچک استفاده میکند تا سوراخ باریکی ایجاد شود. این سوراخ در بیرونی ترین لایه سخت استخوان نفوذ میکند و بعدا به تدریج مته های بلندتر استفاده میشوند که به داخل استخوان فرو میروند.

مرحله چهارم: ایجاد سوراخ پایلوت اولیه برای ایمپلنت

سوراخ اولی که با دریل ایجاد میشود، سوراخ پایلوت نام دارد که در آن از مته با قطر کم و کوتاه استفاده میشود تا سوراخ ایجاد شده به عنوان راهنما و نشان برای سوراخ کاریهای بعدی استفاده شود.

مرحله پنجم: ارزیابی جهت و راستای سوراخ پایلوت اولیه

همین که بخش اولیه سوراخ پایلوت ایجاد شد، دندانپزشک یک پین همراستا در سوراخ قرار میدهد تا بتواند جهت و راستای سوراخ را مجدد بررسی کند. در صورتی که راستای آن از موقعیت هدف دور شده باشد مثلا بیش از حد به یک سمت کج شده باشد، چون سوراخ عمیق و پهن نبوده میتوان موقعیت آن را اصلاح کرد.

مرحله ششم: تکمیل کردن سوراخ پایلوت

پس از تنظیمات مورد نیاز سوراخ پایلوت اولیه ، دریل کاری از سر گرفته میشود. این بار سوراخ پایلوت توسط دریل عمیق میشود تا به اندازه طول کامل ایمپلنت برسد. سپس ابزارهای اندازه دیگری در سوراخ قرار میگیرند تا عمق آن دقیقا اندازه گیری شود.

نکته بسیار مهم در این مرحله این است که در حین فرایند سوراخ کردن استخوان با دریل دندانپزشکی نباید استخوان بیش از حد گرم شود. ایجاد حرارت زیاد در استخوان باعث مرگ سلولهای استخوانی شده و در نتیجه مانع از یکپارچگی استخوان (جوش خوردن ایمپلنت به فک) میشود.

برای جلوگیری از این مشکل دندانپزشک باید از تیز بودن مته دریل و عدم استفاده از سرعت خیلی بالا یا وارد آوردن فشار زیاد اطمینان حاصل کند. در حین سوراخ کردن فک دائما محل کاشت ایمپلنت با آب یا محلول آب نمک خنک میشود.

مرحله هفتم: بررسی نهایی سوراخ ایمپلنت

دوباره پین داخل سوراخ قرار میگیرد تا مناسب بودن موقعیت و راستای آن تایید شود. همچنین مدرج بودن پین به دندانپزشک امکان میدهد عمق سوراخ را نیز دقیقا مشخص کند تا مطمئن شود به اندازه طول ایمپلنت است.

عکس پرتوی ایکس از دهان

در برخی موارد موقعیت ایمپلنت ممکن است نزدیک به ساختارهای مهمی مانند عصبها، رگهای خونی یا ریشه دندانهای مجاور باشد. در این حالت دندانپزشک با عکس پرتوی ایکس در هنگامی که پین در داخل سوراخ ایمپلنت قرار دارد، وضعیت ایمپلنت نسبت به ساختارهای حساس را ارزیابی میکند.

مرحله هشتم: آماده کردن قطر سوراخ برای قرار گیری ایمپلنت

دندانپزشک با چند مته که هر یک قطر بیشتری از مته پیشین دارند، قطر سوراخ را به اندازه ایمپلنت بزرگ میکند.

طول و قطر ایمپلنت بر اساس شرایط استخوان موجود در ناحیه کاشت، انتخاب میشود. به طور کلی ایمپلنت بزرگتر (در صورت امکان) بهتر است. علت این است که هر چه قطر و طول آن بزرگتر باشد، نیرویی که اعمال میشود بهتر به استخوان پیرامون توزیع میشود.

مرحله نهم: ارزیابی سوراخ نهایی

هنگامی که قطر سوراخ نیز با اندازه ایمپلنت متناسب شد، یک پین در سوراخ قرار میگیرد تا عمق و راستای آن را مجددا بررسی کند.

مراحل جراحی کاشت ایمپلنت دندان

مرحله دهم: رزوه دار کردن سوراخ استخوان

در این مرحله دندانپزشک با استفاده از قلاویز (ابزارهایی که رزوه در داخل سوراخ ایجاد میکنند) دنده هایی در استخوان ایجاد میکند که با رزوه های پیچ ایمپلنت مطابقت دارد. اکنون سوراخ آماده جایگذاری ایمپلنت است.

برخی از انواع ایمپلنتها نیازی به قلاویز کردن سوراخ ندارند و خودشان هنگام جایگذاری در سوراخ، آن را شیار میدهند که به آنها ایمپلنت خود قلاویز (self-tapping) گفته میشود. در این موارد نیازی به انجام این مرحله به صورت جداگانه نیست.

شکل- ایمپلنت خود قلاویز

مراحل جراحی کاشت ایمپلنت دندان

مرحله یازدهم: جایگذاری ایمپلنت

در این مرحله دندانپزشک پس از دنده دار کردن سوراخ ایمپلنت را در سوراخی ایجاد شده در فک قرار میدهد. این کار ممکن است به یکی از دو حالت زیر انجام شود:

  • با استفاده از دریل
  • به صورت دستی با استفاده از آچار

مرحله دوازدهم: بستن محل جراحی

الف- کلاهک ایمپلنت: در این مرحله دندانپزشک یک کلاهک به نام هیلینگ کپ را در بخش بیرون زده ایمپلنت پیچ میکند تا راه نفوذی از دهان به زیر لثه و داخل ایمپلنت وجود نداشته باشد و ایمپلنت از محیط دهان کاملا ایزوله شود.

ب- بخیه: سپس دو زبانه لثه برش خورده و شکل دهی میشوند تا با موقعیت جدید خود سازگار شوند و کاملا دور هیلینگ کپ ایمپلنت را بگیرند. تعدادی بخیه در این بخش از لثه زده میشود تا آنها را سر جای خود نگه دارد.

پ- التیام لثه: معمولا حدود هفت تا ده روز طول میکشد تا لثه جوش بخورد و بخیه کشیده شود. در این زمان لثه کاملا جوش خورده است. معمولا ایمپلنت سه تا شش ماه طول میکشد تا فرایند یکپارچگی استخوان را پشت سر بگذارد. با این حال این زمان بسته به هر فرد متفاوت است.

مرحله سیزدهم: یکپارچگی استخوان

پس از سه تا شش ماه که ایمپلنت به استخوان جوش خورد، مرحله نهایی که سوار کردن ترمیم بر روی ایمپلنت (روکش، بریج یا دندان مصنوعی) است انجام میشود. در برخی موارد میتوان در همان روز جراحی کاشت ایمپلنت ترمیم را روی ایمپلنت نصب کرد (ایمپلنت یک روزه).

گاهی نیز میتوان در مدت فرایند یکپارچگی استخوان موقتا روکش دندان بر روی ایمپلنت قرار داد تا زیبایی لبخند حفظ شود. تنها در صورتی میتوان این کار را انجام داد که ایمپلنت از ثبات اولیه خوبی برخوردار باشد. ترمیم موقتی باید به صورتی طراحی شود که بخش کمی از نیروی شدید فک که در اثر جویدن وارد میشود را به ایمپلنت وارد کند، چرا که هنوز ایمپلنت به استخوان جوش نخورده است و در این مرحله هرگز نباید هیچ حرکتی در ایمپلنت اتفاق بیفتد.

مرحله چهاردهم: سوار کردن پروتز روی ایمپلنت

پس از یکپارچگی استخوان ایمپلنت آماده دریافت ترمیم است. ممکن است ترمیم روکش دندان، بریج و یا دندان مصنوعی باشد. در این مرحله هیلینگ کپ که روی ایمپلنت پیچ شده بود، برداشته میشود و جای خود را به اباتمنت میدهد که واسط بین ایمپلنت و پروتز مصنوعی روی آن است.

https://www.animated-teeth.com/tooth-implants/b1-dental-implants-procedure.htm

جراحی اصلاحی فک

جراحی فک که به آن جراحی ارتوگناتیک (orthognathic surgery) گفته می‌شود ، یک عمل جراحی اصلاحی است که برای اصلاح مشکلات استخوان فک بیمار (در مواردی که تنها با براکت و سایر وسیله‌ های ارتودنسی مشکل موجود قابل اصلاح نیست) انجام می‌شود.

بسیاری از افراد هنگامی که برای دریافت براکت به ارتودنتیست مراجعه می‌نمایند، متوجه می‌شوند که به جراحی فک نیاز دارند. ممکن است مشخص شود علاوه بر مشکلات دندانی، دچار مشکلات اسکلتی هستید و نیاز به جراحی برای اصلاح رشد بیش از حد یا کمبود رشد استخوان فک دارید.

پیش از جراحی فک احتمالاً به شما براکت داده می‌شود تا دندان‌ها به موقعیت جدید انتقال پیدا کنند. ممکن است براکت در طول جراحی فک نیز در دهان بماند و حدود شش هفته پس از جراحی فک مجدداً تنظیم شود.

جراحی فک چگونه انجام می‌شود؟

جراحی اصلاحی فک معمولاً در بیمارستان انجام می‌شود. این کار باید تحت بیهوشی عمومی صورت بگیرد.

بسیاری از افراد تصور می‌کنند در جراحی فک، فک شکسته می‌شود در حالی که چنین نیست بلکه جراح فکها را با عمل جراحی از هم جدا می‌نماید.

روش‌های مختلفی برای این عمل جراحی وجود دارد از جمله چند قطعه سازی یا سگمنتالیسم که در آن جراح فک را به چند قطعه تقسیم می‌کند آنها را به موقعیت مورد نظر جابجا نماید. در روش یک قطعه، این کار انجام نمیشود.

به ‌طور کلی جراح چانه را عقب کشیده و برش‌هایی در داخل دهان ایجاد می‌کند. در بیشتر موارد برش‌ها در سطح داخلی دهان ایجاد می‌شود اما گاهی ممکن است برش در گونه ایجاد شود تا مشکلات فک پایین اصلاح گردد.

جراح برای اصلاح فک بالا برشی در لب بالا در قاعده بینی (در سطح داخلی دهان) ایجاد می‌نماید. سپس بافت لثه بالا زده می‌شود و برشی در استخوان فک بالا ایجاد می‌گردد تا آن را به موقعیت مطلوب جابه‌جا کند. سپس با استفاده از پیچ، پلیت یا ابزارهای دیگری فک را در موقعیت جدید تثبیت و پایدار می‌سازد.

در مورد فک پایین معمولاً برش در دندانهای عقل ایجاد شده و بافت لثه بالا زده می‌شود تا برش استخوان انجام شود. پس از این کار جراح می‌تواند کف دهان را جابه‌جا کند و همانند کشو آن را عقب تر یا جلو تر ببرد و در همانجا آن را تثبیت نماید.

آیا جراحی فک درد دارد؟

به علت بیهوشی عمومی در حین جراحی چیزی احساس نمی‌کنید. پس از جراحی ممکن است کمی درد و تورم احساس کنید که تجربه ‌ای مشابه کشیدن دندان عقل می‌باشد.

برای کاهش درد می‌توانید مسکن مصرف نمایید. ظرف یک تا سه هفته می‌توانید کارهای روزمره خود را از سر بگیرید.

خطرات و عوارض احتمالی جراحی فک چیست؟

این جراحی نیز همانند هر جراحی دیگری خطر خونریزی و عفونت را می‌تواند به دنبال داشته باشد. خطرات اختصاصی جراحی فک عبارتند از احتمال از دست دادن احساس در فک پایین به علت آسیب ‌دیدگی احتمالی عصب هایی که از داخل آن عبور می‌کنند. این آسیب ممکن است در حین جراحی اتفاق بیفتد. یکی دیگر از دلایل احتمالی آن تورم حاصل از جراحی است که بر عصب ها فشار وارد نموده است. معمولاً در کودکان این وضعیت موقتی بوده و دوباره احساس به فک پایین باز می‌گردد اما در بزرگسالان این وضعیت کمتر قابل پیش ‌بینی است.

خطرات دیگر جراحی فک عبارتند از احساس مورمور شدن ماندگار در لبها یا گونه، نادرست بودن موقعیت قطعات استخوان فک، مشکلات مفصل فک و آسیب دیدن دندان‌ها.

بهبودی پس از عمل

در ابتدا باید رژیم غذایی مایع داشته باشید چرا که عملکرد جویدن، دشوار و آزار دهنده خواهد بود. معمولاً نیازی به بستن فک (wired shut) نیست و معمولا پانسمان در داخل دهان انجام نمیشود بلکه تنها دهان بخیه میشود. معمولاً ظرف ۱۰ روز تا سه هفته بخیه کشیده می‌شود. به تدریج استخوان‌ها رشد کرده و به هم جوش می‌خورند و ظرف شش هفته احساس می‌کنید همه چیز به حالت طبیعی بازگشته است. سه ماه پس از عمل جراحی فک استخوان‌ها باید کاملاً جوش خورده باشند.

مراجعات بعدی

حدود یک هفته، سه هفته و شش هفته پس از عمل جراحی باید پزشک خود مراجعه کنید. احتمالاً شش هفته پس از آن نیز به ارتودنتیست مراجعه میکنید تا براکت تنظیم شود.

پس از اصلاح بایت، استهلاک و ساییدگی دندان‌ها کاهش یافته و روال طبیعی خود را طی می‌کند. همچنین توانایی جویدن بهبود می‌یابد. بسیاری از افراد به علت مشکلات مفصل یا استخوان فک، دائماً سطح داخلی گونه یا زبان خود را گاز می‌گیرند. پس از جراحی فک این مشکل نیز برطرف می‌شود.

http://newsok.com/article/3760652

ارتودنسی دیمون (براکت خود لیگاچور )

تکنولوژی و طراحی های درمانهای ارتودنسی روز به روز پیشرفت میکنند و بهتر و ساده تر میشوند. براکت ارتودنسی هم از این قاعده مستثنی نیست و دائما در حال بهتر شدن از جنبه های مختلف است. یکی از این نوآوری ها، براکت دیمون است که نوعی سیستم خود لیگاچور دارد.

اگر چه براکت ارتودنسی معمولی بسیار کارامد و مقرون به صرفه هستند اما با ایجاد تغییراتی که در براکت دیمون ایجاد شده است، کارایی و زیبایی آن بهتر شده است.

 

براکت خود لیگاچور یا ارتودنسی دیمون

در سیستم براکت معمولی که بیشتر ما با آن آشنایی کلی داریم، قطعه های کوچکی به نام نگین براکت به دندانها چسبانده میشوند و یک سیم همه دندانها را به هم وصل میکند. اما برای متصل نگه داشتن سیم به این قطعه های کوچک براکت، از یک حلقه کشی به نام لیگاچور استفاده میشود. گاهی هم به جای حلقه کشی، از یک سیم استفاده میشود که دور سیم ارتودنسی و نگین براکت، تابانده میشود. وظیفه لیگاچور نگه داشتن سیم ارتودنسی در شیار نگین براکت است.

در سیستم خود لیگاچور دیمون، نیازی به لیگاچور وجود ندارد. بنابراین سیستم براکت ساده تر میشود و سطح کمتری از دندان را میپوشاند. براکت خود لیگاچور طوری طراحی شده که بدون نیاز به لیگاچور، سیم در نگین براکت قرار بگیرد و متصل بماند.


مزیتهای براکت خود لیگاچور

صرف زمان کمتر

نگین براکت خود لیگاچور یک شیار دارد که دروازه ای جلوی آن تعبیه شده است. پس از قرار گرفتن سیم در داخل نگین براکت، دروازه بسته میشود. از این رو قرار دادن سیم در نگین براکت سریعتر از براکت معمولی است چون نیازی به انداختن حلقه کشی لیگاچور دور نگین وجود ندارد. پس زمان کمتری صرف نصب براکت و تنظیم آن میشود.

راحتی بیشتر بیمار

یکی دیگر از مزیتهای ارتودنسی دیمون، شواهدی است که نشان میدهد افرادی که ارتودنسی انجام میدهند با این سیستم راحت تر هستند و کمتر درد دندان اذیتشان میکند. چون لیگاچور با فشار وارد کردن به سیم و نگین براکت، باعث افزایش اصطکاک بین براکت و دندان میشود. در نتیجه فشار بیشتری برای حرکت دادن دندان نیاز است. این باعث احساس درد بیشتر در ارتودنسی میشود. با براکت دیمون، درد کمتری تجربه میشود.

سریعتر شدن درمان ارتودنسی

گفته میشود سیستم براکت خود لیگاچور، به کوتاهتر شدن دوره درمان ارتودنسی کمک میکند و حتی ممکن است تا شش ماه طول دوره درمان ارتودنسی را کوتاهتر کند. اما این به نوع مشکل ارتودنسی که دارید و شدت آن، بستگی زیادی دارد.

راحت تر شدن تمیز نگه داشتن دندانها

یکی از جاهایی که همیشه ذرات غذا در آن گیر میکند، لیگاچور براکت است. زوایای کوچکی بین لیگاچور و براکت ایجاد میشود که محل مناسبی برای ذرات غذا و تجمع باکتریها میشود. در سیستم بدون لیگاچور دیمون، دیگر نیازی به حلقه کشی لیگاچور نیست بنابراین تمیز کردن دندانها و نخ دندان کشیدن راحت تر است.

کسانی که میخواهند با براکت دیمون ارتودنسی انجام بدهند، باید با متخصص ارتودنسی مشورت کنند. این براکت هم نوع فلزی دارد هم شفاف. برای این که بدانید این روش برای شما مناسب است یا نه، باید وضعیتتان توسط متخصص ارتودنسی بررسی شود.

 

معایب براکت خود لیگاچور

هزینه بیشتر

بدیهی است که به دلیل تکنولوژی برتری که در سیستم خود لیگاچور دیمون به کار رفته است، دست کم در حال حاضر هزینه آن بیشتر از براکت معمولی است. هزینه دقیق براکت خود لیگاچور را از متخصص ارتودنسی بپرسید.

 

https://orthodonticassoc.com/braces/need-to-know-self-ligating-braces/

 

فرنکتومی لبی را پیش از براکت ارتودنسی انجام دهیم یا پس از آن؟

معمولا برای ارتودنسی دندانها، براکت به آنها وصل میشود تا دندانها را حرکت بدهد و آنها را در جایگاه درست بنشاند. اما پیش از درمان ارتودنسی باید وضعیت دهان بررسی شود تا اطمینان حاصل شود پس از اصلاح دندانها، چیزی باعث بهم ریختن مجدد آنها نمیشود. یکی از عواملی که باعث ایجاد فاصله بین دندانهای جلو میشود، فرنوم لبی است. فرنوم یا فرنولوم لبی، به بافت کوچک صورتی رنگی گفته میشود که لب بالا را به لثه وصل کرده است. اگر در جلوی آینده لب بالای خود را بالا بزنید متوجه فرنوم میشوید.

چرا فرنکتومی لبی انجام میشود؟

برای داشتن یک درمان ارتودنسی موفق، باید لبخندی زیبا و متوازن ایجاد و حفظ شود در نتیجه باید عواملی که ثبات وضعیت دندانها را بر هم میزنند از سر راه برداشته شوند. متخصص ارتودنسی بای اندازه و شکل دندانها، موقعیت آنها رد استخوان، فشار لبها و زبان و بافتهای نرم اطراف را در نظر بگیرد تا برنامه درمانی خوبی طراحی کند.

افرادی که فرنوم لبی بزرگی دارند که بیش از حد رشد کرده و بین دو دندان جلویی قرار گرفته و باعث ایجاد فاصله بین آنها شده است، اگر عمل جراحی برای کوچک کردن آن انجام ندهند، پس از ارتودنسی باز هم بین دندانهایشان فاصله می افتد. به عمل جراحی اصلاح فرنوم،  فرنکتومی گفته میشود. در فرنکتومی فرنوم ممکن است تغییر شکل داده شود، کوتاه شود و یا برداشته شود.

 

در چه شرایطی فرنکتومی لازم است؟

در حالت عادی و نرمال فرنوم لبی باید به لثه بالای دندانهای جلویی وصل شود اما در برخی موارد بیش از حد رشد کرده و بین دو دندان جلویی قرار میگیرد و آنها را از هم دور میکند. در صورتی که متخصص ارتودنسی پیش بینی کند فرنوم در موقعیت دندانها اختلال ایجاد مینماید، فرنکتومی را توصیه میکند.

 

بهترین زمان برای فرنکتومی کی است؟

در مورد بهترین زمان برای این درمان اتفاق نظر وجود ندارد. اگر فقط فرنوم لبی را پس از بیرون زدن دندانهای دائمی جلویی کوتاه کنیم ممکن است دندانها به جای خود برنگردند. فرنکتومی تنها زمانی موثر است و از نیاز به درمان ارتودنسی جلوگیری میکند که پیش از بیرون زدن دندانهای دائمی انجام شود . در این صورت دندانهایی که در می آیند در جای اصلی خود در می آیند و از هم دور نمیشوند. اگر پیش از بیرون زدن دندانهای دائمی جلویی کودک را نزد متخصص ارتودنسی ببرید، او متوجه میشود فرنوم لبی باعث فاصله افتادن بین دندانها میشود یا نه. اگر چنین باشد با برداشتن بافت اضافی جلوی بروز مشکل گرفته میشود.

اما اگر دیر شده است و فاصله بین دندانها ایجاد شده است، بهترین زمان برای فرنکتومی پس از درمان ارتودنسی است. بهترین راه همین است. اول به این دلیل که اگر دندانها به هم نزدیک شده و فاصله بین شان بسته شود، ممکن است در بررسی مجدد فرنوم مشخص شود این بافت باعث جدا کردن دو دندان از هم نشده است و نیازی به فرنکتومی نیست. دوم این که در اصل فرنکتومی پس از بستن فاصله بین دندانها انجام میشود تا مشخص شود چه مقدار بافت اضافی است و باید برداشته شود و از طرفی در زمانی که بافتهای جراحی شده در حال التیام هستند، بافت جوشگاه بین دندانها تشکیل نشود. اگر فرنکتومی پیش از ارتودنسی انجام شود، بافت جوشگاه تشکیل شده در این محل سفت میشود و بستن فاصله بین دندانها بغا درمان ارتودنسی را سخت تر میکند و امکان برگشت دندان به موقعیت قبل را فراهم می سازد.

پس اگر بین دندانهای دائمی فاصله ایجاد شده، بهترین زمان فرنکتومی پس از ارتودنسی دندانهاست.

 

حتما پس از در آوردن براکت، ریتینر یا تثبیت کننده ارتودنسی بگذارید

پس از این که براکت را در آوردید، علیرغم فرنکتومی باز هم امکان برگشت دندانها به حالت قبل وجود دارد. به همین علت همیشه پس از براکت، وسیله دهانی دیگری به نام ریتینر (تثبیت کننده ارتودنسی) به شما داده میشود تا دندانها را در موقعیت کنونی نگه دارید. پس از مدتی دندانها در جای جدید سفت میشوند و دیگر نیازی به استفاده تمام وقت از ریتینر نیست.

 

https://www.jorgensenorthodontics.com/blog/what-is-a-frenectomy-and-when-is-it-necessary

کاربردهای اسپلینت دهان

اسپلینت دهان به انواع گوناگون وسیله های ارتودنسی گفته میشود که برای حل برخی مشکلات دندانی مانند دندان قروچه، وقفه تنفسی در حین خواب، خر و پف، مشکلات مفصل فک و غیره به کار گرفته میشود.

اسپلینت دندان رایجترین درمان اختلالات مفصل فک است. این اسپلینتها برای مدت زمان کوتاهی مورد استفاده قرار میگیرند و تغییر ماندگار در دندانها یا فکها ایجاد نمیکنند.

اسلینتهای اکلوزال از جمله بایت پلیت و محافظ دهان شبانه برای منظور دیگری ساخته میشوند. بایت پلیت برای اصلاح بایت به کار گرفته میشود و محافظ دهان شبانه برای جلوگیری از صدمه دیدن دندانها در دندان قروچه های شبانه. این انواع اسپلینت غالبا از پلاستیک شفاف ساخته میشوند و روی دندانهای بالایی یا پایینی قرار میگیرند.

اسپلینت دهان به رهایی عضله های دهان از تنش کمک کرده و فک را پایدار و متعادل میکند. این کار با جلوگیری از دندان قروچه و فشار فکها بر هم انجام میشود.

اسپلینت دهان معمولا شبها استفاده میشود چون شب هنگام در حین خواب بیشتر فکها را بر هم فشار میدهیم.

در مورد جا به جایی دیسک و اسپاسم عضله ممکن است توصیه شود اسپلینت را در روز و شب استفاده کنید و تا دو هفته این کار را ادامه بدهید. سپس تنها در شبها و مواقع استرس یا درد فک یا عضله آن را استفاده میکنید. این باعث میشود دیسک جا به جا شده به جایگاه اصلی خود برگردد.

دندان قروچه باعث ترک خورن، لب پر شدن و یا حتی لق شدن دندانها میشود. همچنین با فشاری که بر استخوانهای پیرامون دندانها وارد می آورد ممکن است منجر به پسروی لثه و استخوان شود. دندان قروچه مفصل و عضله فک را نیز دچار تنش کرده و باعث استهلاک آنها میشود.

 

 

https://www.uofmhealth.org/health-library/hw209264

https://www.propdental.es/en/blog/dentistry/dental-splint/