با یک لبخند زیبا هر دری به روی انسان گشاده خواهد شد.

خیابان شریعتی،بین میرداماد و ظفر بالاتر از مترو شریعتی،خیابان مینا

تلفن تماس : ۲۶۴۲۱۷۲۸

چه افرادی کاندیدای مناسبی برای ایمپلنت دندان هستند؟

چه افرادی کاندیدای مناسبی برای ایمپلنت دندان هستند؟

چه افرادی کاندیدای مناسبی برای ایمپلنت دندان هستند؟ جراحی ایمپلنت دندان روشی است که در آن ریشه دندان با پایه های فلزی پیچ مانند، جایگزین شده و روکش بر روی آن قرار می گیرد. ایمپلنت دندان می ‌تواند دندان های آسیب دیده یا از دست رفته را با ظاهری واقعی جایگزین کند. جراحی ایمپلنت دندان مزایای بسیار زیادی داشته و معایب استفاده از دندان های مصنوعی یا بریج دندان را شامل نمی شود.

نحوه انجام قرار گیری ایمپلنت دندان به نوع کاشت و وضعیت استخوان فک بستگی دارد. این جراحی ممکن است شامل چندین روش باشد و مهمترین مزیت آن پشتیبانی کامل از دندان های جدید از طریق بهبود استخوان در اطراف ایمپلنت است. با این حال، از آنجا که ترمیم استخوان به زمان نیاز دارد، فرایند کاشت ایمپلنت ممکن است ماه ها به طول انجامد.

چه افرادی کاندیدای مناسبی برای ایمپلنت دندان هستند؟

ایمپلنت دندان از طریق جراحی در استخوان فک، جایی که ریشه دندان از دست رفته، قرار می گیرد. از آنجا که تیتانیوم موجود در ایمپلنت با استخوان فک ترکیب می شود، در نتیجه ایمپلنت دچار لغزش یا آسیب به استخوان نمی‌ شود. به طور کلی برای جراحی ایمپلنت دندان موارد زیر لازم است:

  • از دست رفتن یک یا چند دندان
  • کامل شدن فرایند رشد استخوان فک
  • وجود استخوان کافی برای ایمن سازی ایمپلنت یا توانایی بدن بیمار در پاسخ به پیوند استخوان
  • سالم بودن بافت دهان
  • عدم وجود شرایط سلامتی که بر ترمیم استخوان تاثیر می گذارد.
  • افرادی که قادر به استفاده از پروتز نیستند.
  • عدم سیگار کشیدن
  • تعهد به روند چندین ماهه درمان

مزایای ایمپلنت دندان

کاشت ایمپلنت دندان مزایای بسیاری از جمله موارد زیر دارد :

  • بهبود ظاهر لبخند :

ایمپلنت های دندان مانند دندان‌های واقعی هستند که در داخل استخوان فک قرار گرفته و ثابت می شوند. به همین منظور دائمی بوده و می توانند ظاهر لبخند را بهبود دهند.

  • بهبود گفتار :

دندان های مصنوعی نامناسب می توانند در داخل دهان دچار لغزش شوند. این امر باعث گفتار نادرست و عدم تلفط صحیح کلمات می شود. ایمپلنت دندان به بیمار این امکان را می ‌دهد که بدون نگرانی از لغزش دندان ها، صحبت کند.

  • راحتی استفاده از آن :

از آنجا که ایمپلنت به بخشی از فک و اجزای دهان تبدیل می شود، بنابراین استفاده از آن راحت تر است.

  • بهبود فرآیند جویدن و غذا خوردن :

پروتزهای متحرک می ‌توانند جویدن را دچار مشکل کنند. کاشت دندان مانند دندان های واقعی عمل کرده و امکان عمل جویدن بدون مشکل را فراهم می کنند.

  • بهبود سلامت دهان و دندان :

ایمپلنت های دندانی مانند بریج ها، به پشتیبانی سایر دندان ها و در نتیجه تراش آنها نیاز ندارند. از آنجا که دندان های اطراف برای حمایت از ایمپلنت تغییر نمی کنند، بنابراین تعداد بیشتری از دندان ها به طور سالم و دست نخورده باقی می مانند. این امر باعث بهبود سلامت دهان و دندان در طولانی مدت می شود. ایمپلنت ها همچنین امکان دسترسی بهتر به شیارهای بین دندانی و بهبود بهداشت دهان را فراهم می کنند.

  • ماندگاری بالا :

ایمپلنت های دندانی بسیار بادوام بوده و با مراقبت خوب می توانند تا آخر عمر بدون مشکل باقی بمانند.

خطرات و عوارض ایمپلنت دندان

مانند هر عمل جراحی، جراحی ایمپلنت دندان ممکن است با خطرات سلامتی همراه باشد. عوارض جانبی در این روش نادر بوده و در صورت بروز، معمولاً جزئی هستند و به راحتی درمان می شوند. خطرات و عوارض جانبی ایمپلنت دندان عبارتند از :

  • عفونت در محل کاشت
  • آسیب به ساختارهای اطراف مانند سایر دندان ها یا رگ های خونی
  • آسیب عصبی که می تواند باعث درد، بی حسی یا گزگز شدن دندان های طبیعی، لثه ها، لب ها یا چانه شود.
  • مشکلات سینوسی: زمانی که ایمپلنت های دندانی در فک بالا قرار می گیرند، ممکن است به یکی از حفره های سینوسی وارد شوند.

آماده شدن برای کاشت ایمپلنت

روند برنامه ریزی برای کاشت دندان ممکن است توسط متخصصان مختلف از جمله متخصص فک و صورت، پریودنتیست، متخصص پروتزهای دندانی یا متخصص ریشه ایجاد شود. همچنین برای کاشت ایمپلنت لازم است یک ارزیابی دقیق از جمله موارد زیر انجام شود :

  • عکس برداری دندان و فک با اشعه ایکس: قبل از قرار دادن ایمپلنت، ممکن است از اشعه ایکس دندان و تصاویر سه بعدی برای ایجاد مدل دندان و فک استفاده شود.
  • بررسی سابقه پزشکی بیمار: قبل از انجام جراحی ایمپلنت، لازم است بیمار در مورد هرگونه شرایط پزشکی و داروهای مصرفی با پزشک مشورت کند.

برنامه درمانی متناسب با شرایط بیمار مانند تعداد دندان های مورد نیاز برای تعویض، وضعیت استخوان فک و دندان های باقی مانده در نظر گرفته می شود. برای کنترل درد، گزینه ‌های بیهوشی در حین جراحی شامل بی حسی موضعی، آرامبخش یا بیهوشی عمومی است.

فرایند کاشت ایمپلنت

جراحی ایمپلنت دندان معمولاً یک عمل جراحی سرپایی است که به صورت تک مرحله ای یا چند مرحله ای و زمان بهبودی برای ترمیم استخوان انجام می شود. به طور کلی، روند قرار دادن ایمپلنت دندان شامل مراحل مختلفی است که عبارتند از :

  • خارج کردن دندان آسیب دیده
  • آماده سازی استخوان فک در صورت نیاز
  • کاشت ایمپلنت
  • رشد و ترمیم استخوان
  • قرار دادن تکیه گاه
  • قرار دادن دندان مصنوعی

کل مراحل ممکن است از ابتدا تا انتها، ماه ها به طول انجامد. بیشترین زمان درمان صرف بهبودی و انتظار برای رشد استخوان جدید در فک می ‌شود.

چه زمانی به پیوند استخوان نیاز است؟

اگر استخوان فک به اندازه کافی ضخیم یا محکم نباشد، ممکن است قبل از عمل جراحی ایمپلنت دندان به پیوند استخوان نیاز باشد. این به این دلیل است که عمل جویدن فشار زیادی بر استخوان وارد کرده و در صورت عدم پشتیبانی لازم از لانه گزینی ایمپلنت، ممکن است جراحی با شکست روبه رو شود. پیوند استخوان می تواند پایه جامد بیشتری برای کاشت فراهم کند.

عمل پیوند استخوان با مواد مختلفی انجام می شود. گزینه های موجود شامل پیوند استخوان طبیعی یا پیوند مصنوعی مانند مواد جایگزین کننده استخوان است. پس از پیوند استخوان، رشد استخوان جدید به اندازه مورد نظر، ممکن است ماه ها به طول انجامد. در برخی موارد ممکن است تنها به پیوند جزئی استخوان نیاز باشد که این امر همزمان با جراحی ایمپلنت انجام می شود.

قرار دادن ایمپلنت دندان

در طی جراحی برای قرار دادن ایمپلنت دندان، جراح در داخل دهان برشی را ایجاد کرده تا لثه باز شده و استخوان در معرض دید قرار گیرد. در جایی که ایمپلنت های فلزی قرار می گیرند، سوراخی در استخوان ایجاد می شود. از آنجا که این ایمپلنت به عنوان ریشه دندان عمل می ‌کند، در نتیجه پیچ فلزی در عمق استخوان کاشت می شود.

انتظار برای رشد استخوان

زمانی که پیچ های فلزی در استخوان فک قرار می گیرند، فرآیند انسجام استخوانی آغاز می شود. در طی این فرآیند، استخوان فک رشد کرده و با سطح ایمپلنت دندان ترکیب می شود. این فرایند ممکن است چندین ماه به طول انجامد.

قرار دادن تکیه گاه

پس از بازسازی کامل استخوان، ممکن است یک جراحی اضافی برای قرار دادن تکیه گاه نیاز باشد. تکیه گاه قطعه ای است که تاج به آن متصل می شود. این جراحی جزئی به طور معمول با بیحسی موضعی و به صورت سرپایی انجام می شود. برای قرار دادن تکیه گاه، جراح لثه را دوباره باز کرده تا کاشت دندان در معرض دید قرار گیرد. سپس تکیه ‌گاه به ایمپلنت دندان متصل می شود.

در نهایت بافت لثه در اطراف پایه بسته خواهد شد. در برخی موارد در هنگام کاشت ایمپلنت، تکیه گاه به پیچ فلزی ایمپلنت متصل می شود. این بدان معناست که نیازی به یک مرحله جراحی اضافی برای قرار گیری پایه نخواهد بود. پس از قرارگیری ایمپلنت و تکیه‌ گاه، لثه باید حدود ۲ هفته قبل از اتصال دندان مصنوعی استراحت کند.

انتخاب دندان مصنوعی

پس از بهبود لثه، تاج دندان برای قرارگیری بر روی پیچ آماده می شود. تاج های دندان برای قرار گیری بر روی ایمپلنت شامل دو نوع متحرک و ثابت هستند.

  • تاج دندان متحرک: این نوع از تاج دندانی مشابه پروتز متحرک معمولی است و به صورت جزیی یا کامل ارائه می شوند. در واقع این نوع از تاج ها مانند دندان‌های سفید مصنوعی هستند که توسط یک لثه پلاستیکی صورتی احاطه شده ‌اند. این دندان های مصنوعی بر روی تکیه گاه ایمپلنت قرار گرفته و می توانند برای شست و شو از دهان خارج شوند.
  • تاج دندان ثابت: در این نوع از تاج های دندانی یک دندان مصنوعی به طور دائمی بر روی پایه ایمپلنت قرار می گیرد. این تاج ها قابلیت جابجایی ندارند.

بازیابی پس از عمل کاشت ایمپلنت

کاشت تک مرحله ای یا چند مرحله ای ایمپلنت ممکن است با برخی از ناراحتی های مرتبط، مانند ناراحتی ها در هر نوع جراحی دندان همراه باشد که عبارتند از:

  • تورم لثه و صورت
  • کبودی پوست و لثه ها
  • درد در محل کاشت
  • خونریزی جزیی

پس از جراحی ایمپلنت دندان، ممکن است به داروهای ضد درد یا آنتی بیوتیک نیاز باشد. اگر تورم، ناراحتی یا هر مشکل دیگر در روزهای پس از جراحی وخیم تر شوند، لازم است به دندانپزشک مراجعه شود.

انواع ایمپلنت های دندانی

ایمپلنت های دندانی معمولاً بر اساس نوع روش قرارگیری آنها به دو نوع تک مرحله ای و چند مرحله ای تقسیم می شوند:

کاشت چند مرحله ای

یک روش چند مرحله ای شامل جراحی برای قرار دادن ایمپلنت در استخوان فک و بستن بافت لثه است. پس از گذشت چندین ماه برای طی روند بهبودی، یک عمل جراحی جزئی دیگر برای اتصال پایه و ترمیم موقت انجام می شود. ایمپلنت های اندوستئال بیشترین موارد استفاده برای روش های کاشت چند مرحله ای را دارند. این نوع از ایمپلنت ها عمدتاً به عنوان جایگزینی برای بریج یا پروتز متحرک به شمار می روند.

کاشت تک مرحله ای

ایمپلنت تک مرحله ای شامل قرار دادن ایمپلنت طولانی ‌تر در فک است. به طوری که بر روی استخوان فک قرار می گیرد. سپس بافت لثه بسته می شود. کلاهک ایمپلنت در طول روند بهبودی قابل مشاهده است. پس از چندین ماه می توان پایه و ترمیم موقتی را بدون نیاز به جراحی جزئی بر روی اینمپلنت قرار داد.

ایمپلنت های ساب پریوستئال که در داخل استخوان فک و بافت لثه قرار می گیرند، رایج ترین ایمپلنت های تک مرحله ای هستند. امروزه به ندرت از این نوع ایمپلنت ها استفاده می شود. ایمپلنت ساب پریوستئال برای نگه داشتن پروتز های مصنوعی در بیماران با طول استخوان ناکافی مورد استفاده قرار می گیرد.

نتایج ایمپلنت دندان

نتایج ایمپلنت دندان در بیشتر موارد موفقیت ‌آمیز است. با این حال، گاهی اوقات استخوان قادر به اتصال کافی با ایمپلنت فلزی نیست. به عنوان مثال سیگار کشیدن ممکن است در نارسایی کاشت و ایجاد عوارض موثر باشد. اگر استخوان نتواند به اندازه کافی جوش بخورد، ایمپلنت خارج شده، استخوان تمیز شده و پس از گذشت سه ماه، کاشت ایمپلنت به طور مجدد انجام می شود.

در صورت موفقیت آمیز بودن کاشت ایمپلنت، رعایت موارد زیر در عمر ایمپلنت موثر خواهند بود:

  • رعایت بهداشت دهان و دندان: همانند دندان های طبیعی، ایمپلنت ها، دندان مصنوعی و بافت لثه باید تمیز شوند. مسواک ‌های مخصوص مانند مسواک های بین دندانی می ‌توانند به تمیز شدن گوشه ها و لبه های اطراف دندان ها، لثه ها و پیچ های فلزی کمک کنند.
  • مراجعه منظم به دندانپزشک: برای اطمینان از سلامت و عملکرد صحیح ایمپلنت ها، معاینات دندانپزشکی و عمل به توصیه های مربوط به تمیز کردن حرفه ای دندان، بسیار موثر هستند.
  • ترک عادات آسیب رسان به دندان ها: مواد سخت مانند یخ و آب نبات سفت می توانند به تاج دندان آسیب برسانند. علاوه بر این، مصرف دخانیات و کافئین باعث تغییر رنگ تاج دندان می شوند.

 

https://www.webmd.com/oral-health/guide/dental-implants#1

https://www.mayoclinic.org/tests-procedures/dental-implant-surgery/about/pac-20384622

Dental Implants Procedure & Recovery

 

ارتودنسی پیشگیری

ارتودنسی پیشگیری

ارتودنسی پیشگیری نوعی درمان ارتودنسی است که از روش ‌های درمانی مرحله ‌ای برای اصلاح رشد فک و اصلاح مشکلات دندان و فک استفاده می کند. درمان ارتودنسی پیشگیری که به آن فاز یک درمان یا درمان زودرس نیز گفته می شود، به طور معمول در حدود ۸ یا ۹ سالگی آغاز می شود. فاز دوم درمان در سن ۱۱ سالگی یا بالاتر ادامه می یابد.

هدف از درمان زودهنگام اصلاح رشد نامناسب فک و برخی از مشکلات دندان مانند آندربایت است. درمان زودهنگام همچنین به ایجاد فضای مناسب برای ورود دندان های دائمی و کاهش احتمال کشیدن دندان در آینده کمک می کند. در بیشتر کودکان، دندان های شیری در سن ۱۳ سالگی از بین می روند. با پایان سال های نوجوانی، استخوان های فک سفت شده و رشد آنها متوقف می شود.

اقدامات ارتودنسی برای بزرگسالان اغلب به زمان بیشتری نیاز داشته و می تواند منجر به کشیدن دندان یا جراحی دهان شود. دریافت درمان های پیشگیری ارتودنسی در دوران کودکی می تواند به جلوگیری از نیاز به ارتودنسی در بزرگسالی کمک کرده و همچنین نیاز به استخراج یا جراحی دهان و دندان را کاهش دهد. مزایای درمان ارتودنسی پیشگیری عبارتند از:

  • اصلاح عدم تقارن صورت با هدایت رشد فک
  • جابجایی دندان های بیرون زده برای به حداقل رساندن خطر ضربه
  • انجام اقدامات درمانی در صورت لزوم
  • کمک به جلوگیری از نیاز به کشیدن دندان یا جراحی
  • ایجاد فضا برای رشد دندان های بزرگ به صورت مستقیم
  • کمک به کاهش ازدحام دندان ها برای جلوگیری از آسیب دیدگی دندان های دائمی یا رویش در زوایای اشتباه
  • رفع مشکلات جویدن و گفتار
  • افزایش اعتماد به نفس در کودکان

چه افرادی کاندیدای مناسبی برای درمان ارتودنسی پیشگیری هستند؟

درمان ارتودنسی پیشگیری برای همه کودکان مناسب نیست. اما می تواند مشکلات دهان و دندان را در ۱۵ تا ۲۰ درصد کودکان کاهش دهد. به طور کلی، ارتودنسی پیشگیری یا زودهنگام برای موارد زیر مناسب است:

  • ازدحام و عدم انطباق قابل توجه دهان و دندان در سن ۷ سالگی به بالا. به یاد داشته باشید دندان های دائمی بزرگتر از دندان های شیری هستند و برای ورود مناسب، به فضای بیشتری نیاز دارند.
  • از بین رفتن زود هنگام دندان های شیری به دلیل آسیب دیدگی یا پوسیدگی. در چنین شرایطی استفاده از فضا نگهدارنده از جابجایی دندان های اطراف به فضای باقی مانده و مسدود کردن فضای دندان دائمی زیرین جلوگیری می کند.
  • دندان های جلویی برجسته و مستعد آسیب دیدگی
  • مشکلات اسکلتی مانند اوربایت شدید، آندربایت، اپن بایت یا کراس بایت
  • مشکلات جویدن، گاز گرفتن یا صحبت کردن صریح

انواع درمان های ارتودنسی پیشگیری

  • نگه داشتن فضای کافی برای رشد دندان های دائمی:

زمانی که دندان های شیری کشیده شده یا به طور طبیعی از بین می روند، می توان از فضا نگهدارنده برای ایجاد فضای کافی برای رشد دندان های دائمی قبل از رویش آنها استفاده کرد. فضا نگهدارنده از جابجایی دندان های مجاور و کج شدن دندان های دائمی جلوگیری می کند.

  • هدگیرهای ارتودنسی:

در برخی از موارد ممکن است برای رفع ازدحام و سایر مشکلات دندان به هدگیر ارتودنسی نیاز باشد.

  • کشیدن زودهنگام دندان:

در صورت عدم افتادن دندان های کودک در زمان مناسب، ممکن است به کشیدن دندان برای ایجاد فضا برای رشد دندان های دائمی نیاز باشد. این امر از کج شدن دندان جدید جلوگیری می کند.

  • رویش هدایت شونده:

اگر دندان های کودک شلوغ باشد، ممکن است به هدایت شونده رشد برای رویش دندان های جدید در مسیر مناسب نیاز باشد.

ابزارهای مورد استفاده در ارتودنسی پیشگیری

  • فضا نگهدارنده

فضا نگهدارنده ابزاری است که برای حفظ و نگهداری فضا در داخل دهان برای رشد دندان های دائمی، استفاده می شود. استفاده از این ابزارها زمانی ضروری است که یک یا چند دندان مولر اولیه به دلیل ضربه یا بیماری، پیش از زمان مناسب از بین رفته باشند. استفاده از فضا نگهدارنده موجب می شود تا دندان های دائمی به صورت صحیح رشد کرده و در محل مناسب خود قرار گیرند.

در واقع از دست رفتن زودهنگام دندان های مولر اولیه ممکن است موجب حرکت دندان ها به فضای خالی شود. این امر فضای کافی برای رشد دندان های دائمی در زیر فک را کاهش می دهد. بنابراین دندان های دائمی به صورت کج رشد می کنند. با این حال استفاده از فضا نگهدارنده از بروز این امر جلوگیری می کند.

در صورت استفاده صحیح، فضا نگهدارنده می تواند از حرکت دندان های آسیاب اولیه و از از دست رفتن فضا توسط سایر دندان ها جلوگیری کند. انواع مختلفی از فضا نگهدارنده ها وجود دارد.

به طور کلی استفاده از فضا نگهدارنده های ثابت رایج تر است. این ابزارها قابلیت جابجایی نداشته و به همین دلیل اثربخشی طولانی مدت آنها افزایش می یابد. فضا نگهدارنده های ثابت شامل باند و حلقه، ترانس پالاتال آرک، دیستال شو و قوس نگهدارنده زبانی است.

  • فضا نگه دارنده نوار و حلقه:

یکی از ساده ترین فضا نگهدارنده ها شامل نوار و حلقه است که در آن نوار فلزی در اطراف یک دندان پایه قرار می گیرد و به یک حلقه سیمی متصل شده که دندان پایه ی دیگر را لمس می کند. این حلقه از حرکت دندان جلوگیری می نماید. این نوع فضا نگهدارنده زمانی که یک مولر اولیه از بین می رود، مورد استفاده قرار می گیرد.

  • ترانس پالاتال آرک:

از این نوع فضا نگهدارنده در شرایطی که دندان های مولر فک بالا در دو طرف از بین رفته باشند، استفاده می شود. این فضا نگهدارنده شامل دو بند فلزی است که با یک سیم سخت به سراسر کام متصل شده است. نوارهای فلزی بر روی دندان های مجاور قرار گرفته و از حرکت رو به جلوی آنها جلوگیری می‌ کنند.

  • فضا نگهدارنده دیستال شو:

از این فضا نگهدارنده در مواردی که بیمار سن بسیار پایینی دارد و دندان های آسیاب اولیه رشد نکرده اند، استفاده می شود. یک دستال شو بر روی دندان مولر کودک قرار می گیرد و از طریق لثه ها به سطح مزیال مولر اول که هنوز پنهان است، متصل می شود.

  • قوس نگهدارنده زبانی:

قوس نگهدارنده زبانی زمانی مورد استفاده قرار می گیرد که یک یا چند دندان آسیاب اولیه در هر دو طرف قوس از بین رفته و اولین دندان های آسیاب دائمی رشد کرده‌ اند. این نوع فضا نگهدارنده از نوارهای فلزی نصب شده در اطراف دندان های آسیاب اول دائمی استفاده می کند. سپس یک سیم که به شکل قوس دهان خم شده است بر روی نوارها لحیم می شود..

هدگیر ارتودنسی

هدگیرهای ارتودنسی که گاهی اوقات به آنها ابزارهای خارج دهانی نیز گفته می شود، دستگاه هایی هستند که به رفع مشکلات دندانی و تراز صحیح دندان ها کمک می کنند. از هدگیرهای ارتودنسی اغلب همراه با براکت ها استفاده می شود. هدگیر با اعمال کشش بر روی براکت ها از طریق قلاب، سیم پیچ، نوارهای الاستیک، نوارهای ارتودنسی فلزی و سایر ابزارها عمل می کند. هدگیرها برای کودکان و نوجوانان بسیار موثر هستند. زیرا فک آنها هنوز در حال رشد است و به راحتی می توان آن ها را دستکاری کرد.

 

https://blog.ddslab.com/types-of-space-maintainers

https://www.preferreddentalcaresantarosa.com/orthodontics-headgear-what-kind-of-teeth-need-headgear/

https://melrosedentalarts.com/what-do-preventive-orthodontics-consist-of/

https://www.hawleyorthodontics.com/what-is-interceptive-orthodontics/

https://www.bedfordortho.com/interceptive-orthodontic-treatment

ارتودنسی با مینی اسکرو

ارتودنسی با مینی اسکرو

ارتودنسی با مینی اسکرو که به آن مینی ایمپلنت، میکروپیچ یا دستگاه لنگر موقت نیز گفته می شود، ابزارهای پیچ مانند بسیار کوچکی هستند به طور گسترده در درمان های ارتودنسی مورد استفاده قرار می‌ گیرند. این پیچ ها، لنگرگاه خوبی برای حرکت دندان ها به شمار می روند. به این معنی که آنها بر روی استخوان ثابت می شوند و سپس به یک دندان یا بخشی از آن متصل شده تا در حین درمان، دندان را به آرامی حرکت دهند.

دستگاه لنگر موقت پایه ای است که می ‌توان بر روی آن، نیروی ارتودنسی لازم برای حرکت دندان ها اعمال شود. این پیچ های کوچک را می توان بر روی فک بالا یا استخوان فک پایین، در داخل کام، فواصل بین دندان ها، ناحیه زیر بینی یا بالای چانه و پشت دهان قرارداد و به حرکت دندان های با وضعیت نامناسب کمک کرد. پس از پایان درمان، مینی اسکرو از داخل فک برداشته شده و از دهان خارج می شود.

کاربرد و مزایای مینی اسکرو

استفاده از دندان به عنوان لنگر ارتودنسی در برخی از موارد ممکن است امکان پذیر نباشد. به عنوان مثال، در صورت عدم وجود دندان زنده در نقطه مورد نیاز برای ایجاد لنگر، از دستگاه لنگر موقت استفاده می شود. همچنین در صورت نیاز به اعمال نیروی بیشتر در دندان هایی که به عنوان لنگر استفاده می‌ شوند، از این وسیله برای حرکت دندان ها استفاده می شود.

از دستگاه لنگر موقت همچنین می ‌توان برای ایجاد یک نیروی فشاری یا کششی به جای استفاده از دستگاه های خارج دهانی استفاده کرد. در واقع در بسیاری از مواقع مینی اسکرو می‌ تواند نیاز به دستگاه های ارتودنسی خارج از دهان را از بین ببرد. استفاده از مینی اسکرو مزایای دیگری نیز به همراه دارد.

به عنوان مثال، مدت زمانه درمان را کاهش داده، نیاز به استفاده از نوارهای لاستیکی را برطرف کرده و در بعضی موارد، می ‌تواند جایگزین جراحی‌ های دهان شود.

موارد استفاده از مینی اسکرو

در ارتودنسی در مواردی که به یک لنگرگاه بسیار پایدار نیاز باشد، از مینی اسکرو استفاده می شود. از جمله کاربردهای این پیچ ها عبارتند از:

  • بستن فضای بین دندانی با حرکت دندان های آسیاب
  • ایجاد فاصله بین دندان ها
  • اصلاح رابطه بایت
  • تراز کردن یک دندان منفرد

آناتومی مینی اسکرو

این پیچ های کوچک حدود ۶ تا ۸ میلیمتر طول و ۱.۲ تا ۲.۳ میلی متر قطر داشته و استوانه ای یا مخروطی شکل هستند. مینی اسکرو از ۳ قسمت زیر تشکیل شده است:

  • سر :

ناحیه سر این پیچ ها برای اتصال بسیاری از سیستم های کششی مانند سیم، سیم پیچ، الاستیک یا سایر دستگاه ‌های الاستومریک طراحی شده است.

  • گردن :

قسمت گردن مینی اسکرو به صورت زاویه دار برای قرارگیری راحت در استخوان طراحی شده است.

  • بدنه :

بدنه مینی اسکرو به منظور افزایش سطح تماس با استخوان و در نتیجه افزایش ثبات طراحی شده است.

از مینی اسکروهای بزرگ تر می توان برای موارد غیر از ارتودنسی نیز استفاده کرد. در واقع این وسایل در ناحیه دندان از دست رفته در داخل فک قرار گرفته و تاج دندان یا پروتز ترمیمی بر روی آنها ثابت می شوند.

قرار دادن مینی اسکرو

مانند ایمپلنت های دندانی، دستگاه های لنگر موقت پیچ مانند در استخوان فک قرار می ‌گیرند. اما برخلاف ایمپلنت ها، آنها همیشگی نبوده و پس از پایان درمان از استخوان فک خارج می ‌شوند. قرار دادن مینی اسکرو یک روش کم تهاجمی و بدون درد است. این ابزارها در طول درمان با ارتودنسی، هر زمان که نیاز باشد، در داخل استخوان فک قرار می گیرند.

در ابتدا ناحیه تحت درمان از طریق تزریق ماده بی حس کننده یا بی حس کننده های موضعی، بی حس می شود. سپس سوراخ کوچکی در داخل لثه ایجاد شده و مینی اسکرو از طریق آن به آرامی و مستقیما در استخوان قرار می گیرد.

در طی جایگذاری مینی اسکرو، ممکن است بیمار فشار ملایمی را در ناحیه فک احساس کند. قرارگیری این پیچ ها تنها چند دقیقه به طول می‌انجامد. پس از آن و در صورت نیاز، می توان از مسکن های بدون نسخه استفاده کرد.

تمیز کردن مینی اسکرو

مسواک زدن دقیق و استفاده از نخ دندان به طور روزانه برای تمیز ماندن مینی اسکرو امری مهم و ضروری است. پزشک مسواک زدن در اطراف بریس ها و دستگاه های لنگر موقت را برای حفظ سلامت دندان در طول فرآیند ارتودنسی، توصیه می کند.

رعایت دستورالعمل های بهداشت دهان و دندان برای تمیز ماندن اطراف این پیچ ‌ها بسیار ضروری است. زیرا در صورت عدم تمیز شدن مناسب، بافت های نرم اطراف مینی اسکرو تمایل بیشتری به التهاب دارند.

خطرات استفاده از مینی اسکرو

خطرات استفاده از مینی اسکرو بسیار نادر است و میزان موفقیت آن بالای ۸۰ درصد است. این مینی پیچ ها معمولاً در بین ریشه های دندان قرار می گیرند. خطرات احتمالی این روش عبارتند از:

  • مینی اسکرو ممکن است هنگام قرارگیری در داخل فک به ریشه دندان برخورد کند. در این شرایط پیچ در موقعیت جدید به طور مجدد به داخل استخوان فک وارد می شود.
  • در برخی از موارد، پیچ ها ممکن است هنگام قرارگیری در داخل فک بشکنند. در چنین شرایطی ممکن است انتهای مینی اسکرو در داخل استخوان باقی بماند.
  • ۱۵ تا ۲۰ درصد از مینی اسکروها قبل از پایان درمان از کار می افتند. بنابراین نیاز به برداشته شدن و تعویض دارند.
  • ایجاد عفونت. در صورت عدم توجه به موارد بهداشتی، ناحیه تحت درمان ممکن است دچار عفونت شود.

خارج کردن مینی اسکرو

دستگاه های لنگر موقت معمولاً برای چندین ماه در جای خود باقی می مانند. با این حال پس از حرکت دندان ها به موقعیت مناسب و پایان طول درمان ارتودنسی، پیچ ها از داخل فک خارج می‌ شوند. خارج کردن مینی اسکرو بسیار ساده بوده و به بی حسی موضعی نیاز ندارد. لثه و استخوان پس از خارج کردن پیج، در طی چند روز بدون ایجاد هیچ گونه ناراحتی بهبود می یابند.

 

https://bronskyorthodontics.com/appliances/fixed/temporary-anchorage-devices-tads/

https://www.orthodonticcentre.co.uk/orthodontic-mini-screw/#:~:text=It%20is%20a%20small%20metal,temporary%20anchorage%20devices%20(TADs).

https://www.meyersortho.com/ortho-info/tads-or-miniscrews

http://sheibaninia.net/global/miniscrews/

جرم گیری دندان قبل و بعد از ارتودنسی

جرم گیری دندان قبل و بعد از ارتودنسی

بریس های دندانی می توانند ازدحام دندان، بایت نامناسب و نامرتبی دندان ها را مرتب کنند و در نتیجه لبخندی سالم تر و زیباتر را ارائه نمایند. با این حال، قبل از تصمیم به انجام ارتودنسی، مواردی مانند جرم گیری دندان ها باید مورد توجه قرار گیرند. جرم گیری دندان قبل و بعد از ارتودنسی دندان ها امری مهم و ضروری است.

در طول درمان ارتودنسی دسترسی به تمام سطح دندان ها دشوار شده و در صورت وجود جرم و پلاک قبلی بر روی دندان ها، این امر باعث مشکلات اساسی مانند التهاب و تورم لثه ها و پوسیدگی دندان می شود. علاوه براین، به دلیل آن که در طول درمان، قرار گرفتن اجزای ارتودنسی بر روی دندان ها می توانند باعث ایجاد لک و جرم شوند، جرم گیری پس از ارتودنسی اهمیت می یابد.

جرم گیری دندان

جرم گیری دندان که گاهی اوقات به آن تمیز کردن عمیق دندان، اسکیلینگ و یا تمیز کردن ریشه دندان گفته می شود، روشی است که پلاک و تجمع قابل توجه تارتار را در زیر خط لثه و در برخی موارد ریشه دندان از بین می برد. جرم گیری دندان و تمیز کردن عمیق ریشه را می توان در مطب دندانپزشک به عنوان یک روش سرپایی انجام داد.

قبل از انجام جرم گیری دندان پزشک ممکن است از بی‌ حسی موضعی برای کاهش ناراحتی استفاده کند. سپس جرم گیری دندان که شامل تراشیدن پلاک از روی دندان ها یا بین دندان ها و لثه است را انجام می ‌دهد. در مرحله بعد، دندانپزشک ریشه دندان را با استفاده از ابزار جرم گیری، تمیز و صاف می کند. این تمیز کردن عمیق دندان به لثه ها در اتصال مجدد آن به دندان ها کمک می کند.

مزایای جرم گیری دندان

از بین بردن پلاک و تارتار می ‌تواند به بهبود سلامت دهان و دندان در افراد مبتلا به بیماری لثه کمک کند. علاوه بر این، این روش از مشکلات عمده دهان و دندان جلوگیری کرده و نیاز به انجام سایر روش های دندانپزشکی را کاهش می دهد. به طور کلی، مزایای جرم گیری دندان شامل موارد زیر است:

  • درمان بیماری لثه :

جرم گیری دندان و تمیز کردن ریشه در درمان بیماری لثه بسیار موثر است و می تواند به سلامت آن کمک کند.

  • جلوگیری از ریزش دندان :

جیب های بزرگ بین دندان ها و لثه ها و عفونت و پوسیدگی اطراف ریشه می تواند منجر به از دست دادن دندان شود. با این حال، جرم گیری دندان می تواند به درمان این مشکلات کمک کرده و مانع از از بین رفتن دندان شود.

  • جلوگیری از پوسیدگی دندان :

جرم گیری دندان ها باعث از بین رفتن جرم و پلاک بر روی دندان ‌ها شده و این امر از پوسیدگی دندان و جیب های پریودنتال جلوگیری می ‌کند.

  • محافظت از ریشه دندان :

از بین بردن پلاک های مضر و باکتری ها در زیر خط لثه و نزدیک به ریشه موجب محافظت از ریشه دندان ها می شود.

  • از بین بردن بوی بد دهان :

بیماری لثه و سایر مشکلات بهداشت دهان مانند پوسیدگی دندان، می‌ توانند باعث بوی بد دهان شوند. با درمان بیماری لثه از طریق جرم گیری دندان، می توان به بهبود بوی بد دهان کمک کرد.

جرم گیری دندان قبل از ارتودنسی

دلایل مختلفی وجود دارد که متخصص ارتودنسی قبل از شروع بریس ها، جرم گیری حرفه ای دندان را انجام می دهد. در واقع جرم گیری قبل از ارتودنسی به تمیز بودن دندان ها برای جلوگیری از مشکلات دندانی که به درمان نیاز دارند، کمک می کند. علاوه بر این، تمیز بودن دندان ها از وجود هرگونه جرم و پلاک، منجر به سلامت دندان ها و لثه ها و همچنین آماده بودن آنها برای شروع اقدامات ارتودنسی می‌ شود.

در صورت دریافت بریس ها بدون جرم گیری قبلی دندان، ممکن است پلاک در بین دندان ها جمع شود. پلاک اصلی ترین عامل ایجاد حفره دندان است. پلاک دندان پوشش سفید چسبنده ای است که روی سطح دندان ها رسوب می کند. سپس سیستم ایمنی بدن در برابر حمله باکتری ها واکنش نشان داده و باعث التهاب لثه می شود.

در صورت عدم درمان، این التهاب لثه می تواند مشکلات پیچیده تری را ایجاد کند. جرم گیری دندان ها قبل از قرار دادن براکت ها، تمام پلاک ها را از سطح دندان پاک می کند. با این حال، قبل از جرمگیری دندان ها، موارد زیر باید در نظر گرفته شوند:

  • جرم ‌گیری و سفید کردن دندان ها می تواند باعث حساسیت دندان شود. بنابراین، این روش باید حداقل سه هفته قبل از نصب براکت ها انجام شود تا حساسیت بیش از حد کاهش یابد.
  • دندان های کج ممکن است به طور یکنواخت سفید نشوند. زیرا چرخش و پیچ خوردگی دندان ها ممکن است باعث عدم دسترسی ابزارها و مواد سفید کننده به طور مساوی به سطوح دندان ها شود.

جرم گیری دندان پس از ارتودنسی

زرد شدن دندان ها و تغییر رنگ آنها پس از ارتودنسی از جمله نگرانی های رایج در بین بیماران است. با این حال، بریس ها به طور مستقیم باعث تغییر رنگ دندان نمی ‌شوند. بلکه پلاک و تارتار، مشکل در مسواک زدن و همچنین خوردن غذاهایی که باعث ایجاد لکه های دندانی می شوند، همگی باعث تغییر رنگ دندان ها و در نتیجه نیاز به جرم گیری پس از ارتودنسی می شوند.

دندان های لک شده معمولاً به دلیل تجمع پلاک در شکاف دندان ها ایجاد می شوند. پلاک می تواند به تار تار تبدیل شود. تار تار رسوبی پوسته ای است که موجب زرد شدن و ایجاد لکه های قهوه ای بر روی دندان ها می شود. زرد شدن دندان ها می تواند باعث کاهش اعتماد به نفس بیماران و خطر ابتلا به مشکلات دهان و دندان شود.

به همین دلیل، معمولا توصیه می شود پس از انجام ارتودنسی، دندان ها جرم گیری شوند. متخصصان ارتودنسی به بیماران توصیه می‌کنند که جرم گیری و سفید کردن دندان ها را ۶ ماه پس از برداشتن براکت ها از روی دندان ها انجام داد. زیرا استفاده از براکت های ارتودنسی می تواند باعث احساس ضعف کوتاه مدت در دندان ها شود.

بنابراین، فاصله ی زمانی ۶ ماهه، جرم گیری دندان ها را راحت تر می کند. همچنین در بسیاری از موارد، بزاق بیمار برای کاهش شدت تغییر رنگ و لکه های دندانی کافی بوده و می ‌تواند آنها را درمان کند. با این حال، اگر پس از گذشت ۶ ماه زردی و لکه های روی دندان ها باقی بمانند، جرم گیری و سفید کردن دندان برای ایجاد لبخند سفید تر و سالم تر موثر خواهد بود.

 

http://ambrosethemonkey.com/2016/08/11/teeth-whitening-before-or-during-braces-when-is-it-best-for-your-teen-to-have-this-done/

https://medium.com/@rudmanrobert.p1s/can-i-use-whitening-products-with-braces-fd74869f3281

https://www.lasterortho.com/blog/teeth-whitening-after-braces

https://medlandorthodontics.com.au/blog/should-you-clean-your-teeth-before-getting-braces/

https://omegadentists.com/blog/do-i-need-dental-cleaning-before-getting-braces/#:~:text=There%20are%20a%20couple%20of,dental%20problems%20that%20require%20treatment.&text=So%2C%20it%20is%20mandatory%20to,professionally%20cleaned%20before%20your%20braces.

https://www.texasdentureclinic.com/blog/2015/07/21/the-benefits-of-root-planing-160851

 

علل کشیدن دندان عقل

علل کشیدن دندان عقل

سومین گروه دندان های مولر که به آنها دندان عقل گفته می شود، تقریباً در سنین ۱۷ تا ۲۱ سالگی رشد می کنند. دندان ها بر اساس محل قرارگیری و عملکرد، دسته بندی می شوند. دندان های تیزتر می توانند غذا را به قطعات کوچکتر تبدیل کنند و دندان های صاف غذا را خورد می کنند.

دندان های عقل از نوع دندان های صاف هستند که به آنها دندان‌ های مولر یا آسیاب گفته می شود. دندان های آسیاب در انتهای دهان قرار دارند.

از نوزادی تا اوایل جوانی اولین مجموعه دندان ها رشد می کنند. در اوایل نوجوانی این دندان ها از بین می روند. سپس، بعد از یک مکث کوتاه مدت، دندان های دائمی شروع به رویش می کنند. در اوایل بزرگسالی، آخرین گروه دندان ها یعنی دندان های عقل نمایان می شوند.

دندان های عقل در چه سنی رشد می کنند؟

در ابتدا مجموعه ای از ۲۰ دندان شیری رشد کرده و از بین می روند. سپس ۳۲ دندان دائمی رشد می کنند. اولین مجموعه دندان های مولر معمولاً در سن ۶ سالگی، مجموعه دوم حدود ۱۲ سالگی و مجموعه نهایی که دندان های عقل هستند، کمی بعد از ۲۱ سالگی ظاهر می شوند.

روانشناسان معتقدند که انسان فراتر از نیاز به دندان عقل تکامل یافته است. بنابرین در برخی افراد ممکن است دندان های عقل هرگز رشد نکنند. علاوه بر این، در برخی از افراد، دندان های عقل در زیر لثه وجود دارند اما رشد نمی کنند.

در چنین مواردی، اشعه ایکس می تواند وجود دندان عقل در زیر لثه را تایید کند. در هر صورت دندان های عقل می توانند مشکلات بهداشتی دهان و دندان فراوانی را ایجاد کنند.

علل کشیدن دندان عقل

فک انسان ها با گذشت زمان کوچک تر می شود. این پیشرفت تکاملی ممکن است به دلایل مختلف روی دهد. فک های کوچک تر به این معنی است که فضای کافی برای رویش دندان ها وجود ندارد. در مجموع ۴ دندان عقل وجود دارد که دو عدد از آنها در فک بالا و دو عدد در فک پایین رشد می کنند.

عدم فضای کافی برای رویش دندان عقل منجر به مشکلاتی فراوانی از جمله موارد زیر می شود:

  • دندان های کج
  • دندان های شلوغ
  • رشد دندان های عقل به صورت عرضی
  • افزایش پوسیدگی دندان
  • درد فک
  • کیست زیر لثه و احتمالاً تومور

در صورت ایجاد هر یک از تغییرات فوق، دندانپزشک کشیدن و خارج کردن دندان عقل را توصیه می کند. نوجوانان باید از نظر جراحی برای برداشتن دندان عقل مورد ارزیابی قرار گیرند. روند بهبودی از جراحی دندان عقل، در سنین پایین و قبل از تشکیل کامل ریشه و استخوان، راحت تر و بهتر است.

همچنین کشیدن دندان عقل از شروع مشکلات احتمالی جلوگیری می کند. علاوه بر این، گاهی اوقات پزشکان توصیه می کنند که قبل از انجام هر گونه درمان ارتودنسی مانند نصب براکت ها، دندان عقل برای جلوگیری از تغییر شکل فک و دندان ها کشیده شود.

دندان عقل نهفته

در صورتی که دندان عقل در زیر لثه باقی بماند یا فضای کافی برای شکستن لثه را نداشته باشد، به آن دندان عقل نهفته گفته می شود. دندان عقل نهفته می تواند منجر به درد، آسیب به دندان های دیگر و سایر مشکلات دندانی شود.

در بعضی از موارد، دندان عقل نهفته ممکن است مشکل آشکار یا فوری ایجاد نکند اما از آنجا که تمیز کردن آنها سخت است، ممکن است در برابر پوسیدگی دندان و بیماری های لثه بیش از سایر دندان ها آسیب پذیر باشند. دندان عقل نهفته ای که باعث درد یا سایر عوارض دندانی می شود، معمولا کشیده می شود.

علائم دندان عقل نهفته

برخی از افراد با دندان عقل نهفته هیچ مشکلی نخواهند داشت. در حالی که دیگران ممکن است علائم واضحی را تجربه کنند. یک دندان عقل نهفته ممکن است بخشی از لثه را شکسته و تا حدی رشد کند که به آن دندان عقل ناقص گفته می شود. این شرایط ممکن است باعث به دام افتادن غذا و تمیز کردن دشوار شود.

در برخی از افراد یک دندان عقل ناقص ممکن است تا حد بسیار زیادی دردناک باشد. اگر دندان آلوده شده یا مشکلات دیگری را ایجاد کند، علائمی از جمله موارد زیر وجود خواهد داشت:

  • درد یا تورم در اطراف فک
  • قرمزی لثه، تورم یا خونریزی
  • بوی بد دهان
  • طعم ناخوشایند در دهان
  • مشکل در باز کردن دهان

در موارد دیگر دندان آسیب دیده ممکن است هرگز رشد نکند که به این دندان، دندان عقل کاملا نهفته گفته می شود.

چه عواملی باعث ایجاد دندان عقل نهفته می شوند؟

دندان های عقل ممکن است به دلیل عدم فضای کافی رشد طبیعی نداشته باشند. در برخی از افراد این دندان ها بدون ایجاد هیچ گونه مشکلی رشد کرده و با سایر دندان های آسیاب صف آرایی می کنند.

با این حال، در بسیاری از موارد، دهان بیش از حد شلوغ بوده و دندانهای مولر سوم نمی ‌توانند به طور طبیعی رشد کنند. علاوه بر این، دندان های عقل ممکن است به صورت نادرست و زاویه دار رشد کنند که این امر منجر به دندان عقل ناقص می شود.

عوارض دندان عقل نهفته

دندان عقل نهفته می تواند مشکلات زیادی از جمله موارد زیر در دهان ایجاد کند:

  • آسیب به دندان های دیگر: اگر دندان عقل به مولر دوم فشار آورد ممکن است موجب آسیب به آن شود. این فشار همچنین می ‌تواند باعث ایجاد شلوغی در دندان های دیگر شود که این امر به درمان های ارتودنسی برای صاف کردن نیاز دارد.
  • کیست: دندان عقل در کیسه هایی درون استخوان فک ایجاد می ‌شود. این کیسه می ‌تواند از مایع پر شده و کیستی را ایجاد کند که به استخوان فک، دندان ها و اعصاب آسیب می رساند. در موارد نادر، دندان عقل تومورهای غیر سرطانی ایجاد می کند. در این شرایط به برداشتن بافت و استخوان نیاز است.
  • پوسیدگی: به نظر می رسد دندان عقلی که تا حدی رشد کرده، بیشتر از دندان های دیگر در معرض خطر پوسیدگی قرار دارد. این امر به این دلیل رخ می ‌دهد که دندان های عقل به سختی تمیز شده و غذا و باکتری به راحتی در بین لثه و دندان نیمه برآمده به دام می ‌افتند.
  • بیماری لثه: مشکل در تمیز کردن دندان های عقل ناقص خطر ابتلا به یک بیماری دردناک و التهابی لثه به نام پری کرونیت را افزایش می دهد.

تشخیص دندان عقل نهفته

دندانپزشک می تواند دندان عقل نهفته را از طریق ارزیابی دندان ها و دهان تشخیص دهد. این ارزیابی ها شامل موارد زیر هستند:

  • بررسی وضعیت دندان‌ ها و لثه‌ ها
  • عکسبرداری با اشعه ایکس که می ‌تواند وجود دندان های نهفته و همچنین علائم آسیب به دندان یا استخوان را نشان دهد.

جراحی دندان عقل نهفته

دندان عقل نهفته ای که باعث درد یا سایر مشکلات دندانی می شود، معمولاً با جراحی خارج می شود. فرایند خارج کردن دندان عقل شامل مراحل زیر است:

  • تزریق ماده بی حسی: پزشک ابتدا ماده بی حس کننده موضعی را برای بی حس کردن محل مورد نظر، تزریق می کند. در برخی از موارد جراحی دندان عقل تحت بیهوشی عمومی انجام می شود.
  • خارج کردن دندان: برای خارج کردن دندان، دندانپزشک ابتدا برشی را در لثه ایجاد می کند. همچنین استخوان هایی را که دسترسی به ریشه دندان نهفته را مسدود می کنند، از بین می برد. پس از خارج کردن دندان، دندانپزشک محل زخم را بخیه زده و فضای خالی را با گاز پر می کند.

کشیدن دندان عقل ممکن است باعث ایجاد درد و خونریزی و همچنین تورم فک شود. علاوه بر این، برخی از افراد به دلیل تورم عضلات فک، در باز کردن دهان دچار مشکل می ‌شوند.

اما این عوارض موقتی بوده و با گذشت زمان از بین می روند. دندانپزشک برای مراقبت از زخم و کنترل درد و تورم دستورالعمل هایی مانند استفاده از داروهای ضد درد و همچنین کمپرس سرد برای کاهش تورم را توصیه خواهد کرد.

 

https://www.healthline.com/health/why-do-we-have-wisdom-teeth

https://www.mayoclinic.org/diseases-conditions/wisdom-teeth/diagnosis-treatment/drc-20373813

سن مناسب ارتودنسی

سن مناسب ارتودنسی

درمان ارتودنسی در درجه اول برای جلوگیری و اصلاح بی نظمی های مربوط به دهان و دندان ها مورد استفاده قرار می گیرد. عوامل مختلفی مانند عوامل ژنتیکی، از دست دادن زودرس دندان های اولیه و آسیب دیدن دندان ها به دلیل عادات دهانی، ممکن است در بروز این بی نظمی ها نقش داشته باشند.

بی ‌نظمی‌ های دهان و دندان ممکن است در بدو تولد وجود داشته باشند. همچنین ممکن است در دوران کودکی و یا در نوجوانی رخ دهند. دندان های کج، ازدحام زیاد دندان ها یا نیش های غیر هم تراز، از جمله مشکلات دهان و دندان به شمار می روند. اصلاح این مشکلات از ایجاد بیماری های دهان و دندان در آینده جلوگیری می کند.

شلوغی دندان ها یا همپوشانی آن ها باعث تمیز کردن سخت و در نتیجه پوسیدگی دندان و بیماری لثه می شوند. علاوه بر این، دندان هایی که در هنگام بستن به درستی بر روی یکدیگر قرار نمی گیرند، باعث ایجاد مشکلات در جویدن و بلعیدن می شوند. تراز نامناسب دندان می ‌تواند تلفظ برخی از اصوات را دشوار کرده و باعث ایجاد فشار بیش از حد در عضلات جویدنی شود.

این امر منجر به درد صورت می شود. اگر چه دوران کودکی زمان ایده آل برای ایجاد تغییر در موقعیت قرارگیری دندان ها است، اما بزرگسالان نیز می توانند این درمان را انجام داده و به نتایج عالی دست یابند.

اهمیت درمان زودرس ارتودنسی

درمان زودرس برای سلامت دهان و دندان از اهمیت بالایی برخوردار است. تشخیص و درمان به موقع مشکلات ارتودنسی، مزایای فراوانی داشته و می ‌تواند از وقت، هزینه و استرس در آینده بکاهد. اصلاح مشکلات کوچک در مراحل اولیه از ایجاد مشکلات بزرگ تر در آینده جلوگیری می کند. علائم مشکلات ارتودنسی در کودکان شامل موارد زیر هستند:

  • از دست دادن زود هنگام یا دیررس دندان ها
  • مشکل در جویدن
  • تنفس از راه دهان
  • مکیدن انگشتان یا پستانک
  • دندان های شلوغ یا بیش از حد فاصله دار
  • اختلال عملکرد فک
  • دندان های نامرتب

برخی از کودکان علائم اولیه بی نظمی جزئی ارتودنسی را نشان می دهند. در چنین مواردی دندانپزشک ممکن است با گذشت زمان و بدون ارائه مداخله، وضعیت را کنترل کند. با این حال، برای کودکانی که بی نظمی شدید ارتودنسی دارند درمان زودهنگام ارتودنسی می تواند مزایای زیادی از جمله موارد زیر داشته باشد:

  • رشد مناسب فک
  • تراز شدن و فاصله درست دندان های دائمی
  • کاهش خطر حفره های دندان، بیماری پریودنتال و پوسیدگی دندان
  • کاهش خطر دندان های نهفته در بزرگسالی
  • کاهش دوره ارتودنسی در بزرگسالی
  • درمان مشکلات گفتاری
  • کاهش خطر آسیب دیدگی دندان، لثه و استخوان فک

به طور کلی بهتر است تا سن ۷ سالگی کودک، برای ارزیابی مشکلات ارتودنسی به پزشک متخصص ارتودنسی مراجعه شود. با این حال، بهترین زمان برای نصب براکت های ارتودنسی به شدت و علت نامرتب بودن دندان های کودک بستگی دارد. به طور عمومی درمان با بریس های دندانی زمانی آغاز می شود که بیشتر دندان های شیری کودک از دست رفته و اکثر دندان های دائمی رشد کرده ‌اند که این سن معمولاً در بازه ۸ تا ۱۴ سالگی قرار دارد.

مراحل سنی ارتودنسی در کودکان

مراحل سنی مختلف برای انجام درمان ارتودنسی در کودکان به ۳ مرحله زیر تقسیم می شود:

مرحله ۱: درمان زودرس ( ۲ تا ۶ سالگی)

درمان ارتودنسی اولیه با هدف راهنمایی و تنظیم عرض هر دو قوس دندانی انجام می شود. هدف اصلی از درمان زودرس ایجاد فضای کافی برای رویش صحیح دندان ‌های دائمی است. کاندیداهای مناسب برای درمان زودرس عبارتند از:

  • کودکانی که در بایتینگ درست مشکل دارند.
  • کودکانی که دچار ریزش زود هنگام دندان های شیری هستند.
  • کودکانی که فک آنها در حین حرکت به یکدیگر برخورد می کند.
  • کودکانی که از راه دهان تنفس می کنند.

در طی مراحل اولیه درمان، دندانپزشک در مورد عادات مضر دهان و دندان مانند استفاده بیش از حد از پستانک و مکیدن انگشتان شست با والدین صحبت می کند. دندانپزشک همچنین ممکن است از وسایل دندانپزشکی برای رشد فک، نگه داشتن فضا برای رشد دندان های دائمی یا جلوگیری از جابجایی دندان ها استفاده کند.

مرحله ۲: مرحله های میانی ( ۶ تا ۱۲ سالگی)

اهداف درمان های میانی، تراز بندی فک های خمیده، شروع اصلاح کراس بایت ها و شروع روند صاف کردن آرام دندان‌های دائمی نامرتب است. مرحله میانی دندان، نشان دهنده یک دوره رشد است که در این دوره بافت های نرم و سخت به شدت قابل انعطاف هستند. بنابراین از برخی جهات این دوران، زمان بهینه برای شروع اصلاح مشکلات دهان و دندان هستند.

در این مرحله ممکن است دندانپزشک از وسیله های دندانپزشکی برای اصلاح مشکلات استفاده کند. برخی از این وسایل مانند بریس ها، ثابت و برخی دیگر قابل جابجایی هستند. صرف نظر از نوع وسیله مورد استفاده، کودک همچنان قادر به صحبت کردن، غذا خوردن و جویدن به روش عادی خواهد بود. با این حال، کودکانی که به آنها تجهیزات دندانپزشکی ثابت داده می شود، باید بهداشت دهان و دندان را برای کاهش خطر لک شدن، پوسیدگی و آسیب های بعدی دندان ها، رعایت کنند.

مرحله ۳: مرحله بزرگسالی ( ۱۳ سالگی به بالا)

صاف کردن دندان های دائمی اغلب در سن نوجوانی انجام می شود. در این دوره معمولاً دندانپزشک از بریس های ثابت یا متحرک برای صاف کردن تدریجی دندان ها استفاده می کند. پس از اتمام دوره درمان با بریس های ثابت، بیمار باید از وسایل نگهدارنده برای جلوگیری از از حرکت دندان ها استفاده کند.

عملکرد روش ارتودنسی

متخصص ارتودنسی با اتصال دستگاه های مکانیکی بر روی دندان ها، آنها را به آرامی در جهت مورد نظر حرکت می دهد. زمانی که دندان از یک طرف تحت فشار قرار می ‌گیرد، ریشه آن به استخوان آلوئولار زیرین فشار وارد می کند. در نهایت این نیرو باعث حل شدن بخشی از استخوان کنار ریشه و در نتیجه حرکت دندان در مسیر تحت فشار می ‌شود. با حرکت دندان، استخوان جدید در فضای خالی سمت دیگر ریشه ایجاد می شود.

این امر به عدم بازگشت دندان به موقعیت اولیه خود کمک می کند. براکت ها متداولترین وسایل ارتودنسی هستند. براکت ها بر روی دندان ها نصب شده و سیم های منحنی از طریق آن ها عبور داده شده و در دو انتهای قوس دندانی به دندان های آسیاب متصل می شوند.

نحوه قرارگیری سیم را می توان به گونه ای تنظیم کرد که فشارهای متفاوتی را به تک تک دندان ها وارد کند. گاهی اوقات نوارهای الاستیک یا فنر ها به سیم منحنی متصل شده تا فشار جهت دار را تقویت کنند.

 

https://www.expressionsortho.com/right-age-for-care

https://www.docdavidskids.com/procedures/pediatric-dentistry/early-orthodontic-treatment/

http://www.sproutpediatricdentistry.com/blog/orthodontics/at-what-age-do-kids-get-braces/

https://www.health.harvard.edu/oral-health/are-you-too-old-for-braces

علائم پوسیدگی دندان

علائم پوسیدگی دندان

پوسیدگی دندان شامل آسیب سطح دندان یا مینای دندان است. این اتفاق زمانی رخ می دهد که باکتری های موجود در دهان اسیدهایی تولید می کنند که به مینای دندان آسیب می رسانند. پوسیدگی دندان می تواند منجر به ایجاد حفره یا سوراخ های بسیار ریز بر روی دندان شود. حفره و پوسیدگی از جمله مشکلات شایع بهداشتی به ویژه در کودکان، نوجوانان و بزرگسالان در جهان است.

در صورت عدم درمان، حفره ها بزرگتر شده و لایه های عمیق دندان را تحت تاثیر قرار می دهند. آنها می توانند منجر به دندان درد، عفونت و از دست دادن دندان شوند. مراجعات منظم دندانپزشکی و عادات خوب مسواک زدن و نخ دندان بهترین روش محافظتی در برابر پوسیدگی و ایجاد حفره در دندان ها است.

علائم پوسیدگی دندان

علائم و نشانه های پوسیدگی بسته به وسعت و موقعیت آنها، متفاوت است. پوسیدگی در مراحل اولیه ممکن است علائمی ایجاد نکند اما با پیشرفت آن، علائم و نشانه هایی مانند موارد زیر ظاهر می شوند:

  • دندان درد که ممکن است به صورت خود به خودی و بدون هیچ دلیل مشخصی رخ دهد.
  • حساسیت دندان
  • درد خفیف تا شدید هنگام خوردن یا نوشیدن مواد شیرین، گرم یا سرد
  • سوراخ یا حفره های قابل مشاهده بر روی دندان
  • لکه های قهوه ای، سیاه یا سفید و روی سطح دندان
  • وجود درد در هنگام جویدن

روند پوسیدگی دندان

پوسیدگی دندان با گذشت زمان منجر به ایجاد حفره بر روی دندان ها می شود. مراحل پوسیدگی دندان و ایجاد حفره بر روی آن، عبارتند از:

تشکیل پلاک

پلاک دندان یک ماده چسبناک شفاف است که دندان ها را می پوشاند. این مواد در اثر خوردن مقادیر زیاد قند و مواد نشاسته ای و عدم تمیز کردن مناسب دندان ها ایجاد می شود. زمانی که قندها و نشاسته های موجود در مواد خوراکی از روی دندان ها پاک نشوند، باکتری ها به سرعت از آنها تغذیه کرده و تولید پلاک می کنند. پلاکی که بر روی دندان ها ایجاد می شوند، می توانند در زیر یا بالای خط لثه به صورت تارتار سخت شوند. تارتار حذف پلاک را دشوارتر می ‌کند و باعث ایجاد سپر برای باکتری‌ ها می‌ شود.

حملات پلاک

اسیدهای موجود در پلاک، مواد معدنی موجود در مینای دندان را از بین می برد. این فرسایش باعث ایجاد روزنه های کوچک یا سوراخ هایی در مینای دندان می شود. زمانی که مینای دندان دچار فرسایش شود، باکتری ها و اسیدها می توانند به لایه ی بعدی دندان که عاج نام دارد، برسند. عاج، نرمتر از مینای دندان بوده و در برابر اسید مقاومت کمتری دارد. علاوه بر این، عاج دندان دارای لوله های ریزی است که مستقیماً به عصب دندان متصل شده و باعث ایجاد حساسیت می شود.

ادامه روند تخریب

زمانی که پوسیدگی دندان ایجاد شود، باکتری ها و اسید به روند تخریب دندان ادامه داده و در کنار پالپ دندان که شامل اعصاب و عروق خونی است، حرکت می کنند. پالپ دندان به دلیل آلودگی باکتری ها، متورم و تحریک می شود. از آنجا که فضایی برای ورم در داخل دندان وجود ندارد، عصب تحت فشار قرار گرفته و باعث درد می شود. ناراحتی ناشی از درد و تورم حتی می تواند در خارج از ریشه دندان گسترش یافته و به استخوان برسد.

ایجاد آبسه

افزایش التهاب در دندان می‌ تواند منجر به تشکیل یک جیب چرکی در پایین دندان شود که به آن آبسه گفته می‌ شود. آبسه دندان می تواند باعث درد شدید شود که این درد ممکن است به فک گسترش یابد. سایر علائم آبسه شامل تورم‌ لثه، صورت یا فک، تب و تورم غدد لنفاوی گردن است. آبسه دندان نیاز به درمان سریع دارد. زیرا عفونت می تواند به استخوان های فک و همچنین سایر نواحی سر و گردن گسترش یابد. در برخی از موارد، درمان ممکن است شامل خارج کردن دندان آسیب دیده باشد.

عوامل خطرزای پوسیدگی دندان

دندان ها همواره در معرض پوسیدگی قرار دارند اما عوامل زیر می توانند خطر ابتلا به آن را افزایش دهند:

محل قرار گیری دندان

پوسیدگی اغلب در دندان‌های مولر و پرمولر که در ناحیه انتهایی دهان قرار دارند، رخ می دهد. این دندان ها دارای شیارها، چاله ها، برآمدگی ها و ریشه های متعددی هستند که موجب به دام افتادن ذرات غذایی در آنها می‌ شود. در نتیجه، تمیز کردن آنها دشوارتر از دندان های پیشین است.

مصرف غذاها و نوشیدنی های خاص

برخی از مواد غذایی خاص برای مدت زمان طولانی به دندان ها می چسبند. خوراکی هایی مانند شیر، بستنی، عسل، شکر، نوشابه، میوه های خشک، کیک، کلوچه، آبنبات، غلات خشک و چیپس نسبت به غذاهای دیگری که به راحتی با بزاق شسته می شوند، خطر پوسیدگی دندان را افزایش می دهند.

مصرف مکرر میان وعده ها

مصرف مرتب میان وعده ها یا نوشیدنی های شیرین، موجب تغذیه بیشتر باکتری های دهان و در نتیجه تولید اسیدهایی می شود که به دندان ها حمله کرده و موجب فرسایش آنها می شوند. علاوه بر این، نوشیدن نوشابه یا سایر نوشیدنی های اسیدی در طول روز به ایجاد یک حمام اسیدی مداوم بر روی دندان ها کمک می کند.

تغذیه نوزاد در هنگام خواب

زمانی که به نوزادان در هنگام خواب بطری های پر شده از شیر، شیر خشک، آبمیوه یا سایر مایعات حاوی شکر داده می شود، این نوشیدنی ها به مدت زمان طولانی بر روی دندان ها باقی مانده و باکتری های عامل پوسیدگی را تغذیه می‌ کنند. این آسیب اغلب پوسیدگی دندان کودک ناشی از بطری شیشه شیر نامیده می شود.

مسواک زدن ناکافی

اگر بلافاصله پس از خوردن و آشامیدن خوراکی ها، دندان ها تمیز نشوند، پلاک به سرعت تشکیل شده و ممکن است اولین مراحل پوسیدگی دندان را آغاز کند.

عدم دریافت مقدار کافی فلوراید

فلوراید یک ماده معدنی طبیعی است که از پوسیدگی جلوگیری کرده و حتی می تواند مراحل اولیه آسیب دندان را معکوس نماید. فلوراید به دلیل فوایدی که برای دندان ها دار،د به بسیاری از منابع عمومی آب اضافه می شود. همچنین فلوراید یک ماده اصلی در خمیردندان و شوینده های دهان است.

عامل سن

پوسیدگی دندان و ایجاد حفره در کودکان و نوجوانان بسیار شایع است. علاوه بر این، افراد مسن نیز در معرض خطر بیشتری برای پوسیدگی قرار دارند. با گذشت زمان دندان ها ممکن است ساییده شده و لثه ها عقب بروند. در نتیجه دندان ها در برابر پوسیدگی ریشه آسیب ‌پذیر می شوند. علاوه بر این، افراد مسن ممکن است از داروهایی استفاده کنند که جریان بزاق را کاهش داده و خطر پوسیدگی را افزایش می دهند.

خشکی دهان

خشکی دهان به دلیل کمبود بزاق ایجاد می شود. بزاق می تواند از طریق شستن غذا و پلاک دندان، از پوسیدگی دندان ها جلوگیری کند. عواملی مانند مصرف برخی از داروهای خاص، ابتلا به برخی از بیماری ها، تابش اشعه به سر یا گردن و برخی از داروهای شیمی درمانی می ‌توانند تولید بزاق را کاهش داده و خطر ایجاد حفره را افزایش دهند.

پرکردگی های قدیمی دندان

با گذشت زمان، پرکردگی های دندان ضعیف شده و شروع به خراب شدن یا ایجاد لبه های ناهموار می کنند. این امر موجب تجمع آسان پلاک ها و سخت شدن آنها در لابه لای لبه ها و شیارهای پرکردگی ها می شود.

رفلاکس اسید معده

رفلاکس معده می تواند باعث جاری شدن اسید معده در دهان شود. ورود اسید معده به دهان مینای دندان را از بین برده و باعث آسیب قابل توجه به دندان ها می شود. آسیب مینا، عاج دندان را در معرض حمله باکتری ها و پوسیدگی دندان قرار می دهد.

اختلالات اشتها

بی اشتهایی و پرخوری می تواند منجر به فرسایش و حفره دندان شود. علاوه بر این، اختلالات خوردن می‌ تواند در تولید بزاق اختلال ایجاد کند.

عوارض ناشی از پوسیدگی دندان

حفره و پوسیدگی دندان حتی برای کودکانی که دندان های دائمی آنها رشد نکرده، می ‌تواند عوارض جدی و پایداری ایجاد کنند. رایج ترین عوارض پوسیدگی دندان شامل موارد زیر است:

  • درد
  • آبسه دندان
  • تورم یا چرک در اطراف دندان
  • آسیب دیدگی یا شکستگی دندان ها
  • مشکلات جویدن
  • تغییر موقعیت دندان ها پس از از دست دادن دندان

در صورت پوسیدگی شدید، موارد زیر ممکن است رخ دهند:

  • دردی که باعث ایجاد اختلال در زندگی روزمره می شود
  • کاهش وزن یا مشکلات تغذیه ای ناشی از خوردن یا جویدن دردناک یا دشوار
  • از دست دادن دندان که باعث کاهش اعتماد به نفس می شود.

روش های درمانی پوسیدگی دندان

روش های درمانی مختلفی برای پوسیدگی دندان و حفره وجود دارد. انتخاب نوع درمان به شرایط پوسیدگی و سطح آن بستگی دارد. روش های درمان پوسیدگی شامل موارد زیر هستند:

  • درمان های فلوراید: اگر پوسیدگی دندان در مراحل اولیه باشد، درمان با فلوراید می ‌تواند به مینای دندان کمک کرده تا خود را ترمیم کند.
  • پر کردن دندان: اگر حفره ناشی از پوسیدگی شدید نباشد، دندانپزشک بافت پوسیده دندان را برداشته و سپس دندان را با مواد پرکننده ترمیم می کند.
  • عصب کشی: اگر آسیب به دندان و یا عفونت به پالپ گسترش یابد، ممکن است به درمان کانال ریشه نیاز باشد. در این شرایط پزشک پالپ پوسیده را خارج کرده و داخل دندان و ریشه را تمیز می کند. در مرحله بعد دندان با مواد پاک کننده موقتی پر می شود. سپس دندان به صورت دائمی پر می شود.
  • کشیدن دندان: در شدیدترین موارد، زمانی که آسیب به پالپ قابل درمان نباشد، دندانپزشک ممکن است دندان را خارج کند. در چنین شرایطی برای جایگزینی دندان از دست رفته از بریج یا ایمپلنت استفاده می شود. در غیر این صورت، دندان های کناری ممکن است حرکت کرده و تغییر موقعیت دهند.

پیشگیری از پوسیدگی دندان

رعایت بهداشت دهان و دندان می‌ تواند در جلوگیری از پوسیدگی دندان موثر باشد. روش های پیشگیری از ایجاد پوسیدگی و حفره دندان شامل موارد زیر هستند:

  • مسواک زدن با خمیردندان های حاوی فلوراید بلافاصله پس از خوردن یا نوشیدن: برای پیشگیری از ایجاد پوسیدگی، دندان ها را حداقل دو بار در روز و به طور مناسب بعد از خوردن یا آشامیدن با استفاده از خمیر دندان حاوی فلوراید مسواک بزنید. علاوه بر این، برای تمیز کردن بین دندان ها از نخ دندان یا از تمیز کننده های بین دندانی استفاده کنید.
  • استفاده از دهانشویه: اگر دندانپزشک تشخیص دهد که برخی از دندان ها در معرض خطر ایجاد حفره قرار دارند، ممکن است استفاده از دهانشویه حاوی فلوراید را توصیه کند.
  • به طور مرتب جلسات دندانپزشکی را دنبال کنید: تمیز کردن دندان ها و معاینات منظم دهان و دندان می تواند از بروز مشکلات دندان جلوگیری کند.
  • استفاده از درزگیرهای دندان: سیلانت یک پوشش پلاستیکی محافظ است که بر روی سطح جویدن دندان های پشتی اعمال می شود. سیلانت می تواند شیارهایی را که موجب تجمع مواد غذایی بر روی آنها می شود، پر کرده و از مینای دندان در برابر پلاک و اسید محافظت کند.
  • از مصرف مکرر میان وعده ها خودداری کنید: نوشیدن مایعات دیگر غیر از آب به تولید اسیدها توسط باکتری های موجود در دهان کمک می کند. این امر می ‌تواند به مینای دندان آسیب برساند. مصرف مکرر میان وعده ها یا نوشیدنی ها در طول روز، دندان ها را در معرض حمله دائم باکتری ها قرار می دهد.
  • رژیم غذایی سالمی را دنبال کنید: بعضی از غذاها و نوشیدنی ها برای دندان ها سالم تر هستند. توصیه می ‌شود که از مصرف غذاهایی که به مدت طولانی در شیارها و چاله های دندان گیر می کنند، خودداری کرده یا بعد از خوردن آنها، سریعا مسواک بزنید.
  • درمان های فلوراید را در نظر بگیرید: دندانپزشک ممکن است درمان های دوره ای با فلوراید را توصیه کند. اگر خطر پوسیدگی دندان بسیار زیاد باشد، پزشک ممکن است سینی های سفارشی متناسب با دندان ها را برای استفاده از فلوراید تجویز کند.
  • استفاده از درمان های ضد باکتری: در مواردی که دندان‌ ها در معرض پوسیدگی و آسیب پذیری قرار دارند، مانند ابتلا به بیماری های خاص، پزشک ممکن است شستشوی دهان با شوینده های آنتی باکتریال ویژه را برای کمک به کاهش باکتری های مضر در دهان توصیه کند.

https://medlineplus.gov/toothdecay.html#:~:text=Tooth%20decay%20is%20damage%20to,infection%2C%20and%20even%20tooth%20loss.

https://www.mayoclinic.org/diseases-conditions/cavities/symptoms-causes/syc-20352892

کشیدن دندان برای درمان ارتودنسی

کشیدن دندان برای درمان ارتودنسی

کشیدن دندان به عمل برداشتن دندان دائمی ( بالغ ) یا شیری ( شیری ) توسط دندانپزشک یا جراح دهان گفته می شود. به طور کلی، زمانی که دندان شیری کودک به طور طبیعی از بین می رود یا کشیده می شود، در نهایت یک دندان دائمی در محل آن رشد می کند تا جانشین آن شود. با این حال، هنگامی که دندان های دائمی کشیده می شوند، جانشین دیگری وجود ندارد و با خارج شدن آنها، فضای ایجاد شده پر نمی شود.

در حالی که برخی از دندان ها مانند دندان عقل در نوجوانان و بزرگسالان نیاز به کشیده شدن دارند، اما دلایل دیگری نیز وجود دارند که خارج کردن دندان در آنها ضروری است.

شلوغی دندان ها، عفونت و پوسیدگی بیش از حد از دلایل رایج خارج کردن دندان ها به شمار می روند. علاوه بر این، افرادی که درمان ارتودنسی را دریافت می کنند نیز ممکن است به کشیدن و خارج کردن یک یا چند دندان برای ایجاد فضای کافی و تغییر موقعیت دندان ها، نیاز داشته باشند. در واقع در درمان ارتودنسی از فضای باقیمانده برای اصلاح انواع بایت و اصلاح تراز دندان ها استفاده می شود.

به طور متوسط، ۲۵ درصد از بیماران ارتودنسی به عنوان بخشی از برنامه درمانی خود به کشیدن دندان نیاز دارند. خارج کردن دندان یک روش نسبتاً سریع است که معمولاً تحت بی حسی موضعی انجام می شود. روند برداشتن دندان های قابل مشاهده، آسان و ساه است اما آنهایی که در زیر سطح لثه قرار دارند، معمولا به جراحی نیاز دارند.

علت کشیدن دندان ها در ارتودنسی

یک متخصص ارتودنسی ممکن است در صورت ازدحام شدید دندان ها ، بیرون زدگی دندان های جلویی یا به منظور اصلاح گزش، کشیدن انتخابی دندان های سالم را توصیه کند. به طور کلی علل کشیدن دندان در طول درمان ارتودنسی شامل موارد زیر هستند:

کاهش شلوغی دندان

در برخی از موارد، اندازه فک برای قرار گیری تعداد کامل دندان های واقعی مناسب نبوده و کوچک تر از حالت طبیعی است. شلوغی دندان ها یکی از دلایل اصلی قرارگیری نامناسب دندان ها و رشد غیر طبیعی آنها است. خارج کردن یک یا دو دندان که در موقعیت نامناسب رشد کرده اند، فضای کافی برای حرکت سایر دندان ها را فراهم می کند.

اصلاح دندان های بیرون زده

بیرون زدگی دندان های جلویی می تواند بر ساختار فک و صورت، گفتار و جویدن بیمار تاثیر گذار باشد. با کاهش ازدحام بیش از حد دندان ها، می توان دندان های بیرون زده در جلوی فک را عقب برده و آنها را به قوس درآورد.

خارج کردن دندان های غیر معمول

رویش دندان های اضافی موجب فشار بر سایر دندان ها و قرارگیری زاویه دار آنها می شود. علاوه بر این، گاهی اوقات ممکن است دندان هایی با اشکال غیر طبیعی، ریز یا بسیار بزرگ در داخل دهان رشد کنند. خارج کردن این دندان ها موجب ایجاد فضای کافی برای انتقال و حرکت سایر دندان ها و پر کردن فضای ایجاد شده با ارتودنسی می شود.

کمک به رشد طبیعی فک

در برخی از موارد، تعیین بهترین تراز ممکن دندان ها برای کمک به رشد صحیح فک ها در ارتودنسی، به کشیدن دندان نیاز دارد. علاوه بر این، برای تثبیت دندان ها در موقعیت خود، باید فضای کافی مورد نیاز در اختیار دندان قرار گیرد و همچنین عوامل ایجاد کننده فشار اضافی بر دندان از بین بروند که دست یابی به این امر از طریق کشیدن یک یا چند دندان قبل از ارتودنسی فراهم می شود. در واقع، خارج کردن دندان از نتایج ارتودنسی محافظت می کند.

خارج کردن دندان های نهفته و درگیر

برخی از دندان ها ممکن است به دلیل عدم فضای کافی مورد نیاز، در پشت یا بالای دندان کناری رشد کنند. در چنین شرایطی، دندان داخلی ممکن است آلوده شده و لثه دچار عفونت شود. این دندان ها در تصویربرداری های دهان تشخیص داده می شوند و برای درمان لازم است که یکی از دو دندان درگیر کشیده شود.

فرایند کشیدن دندان

خارج کردن دندان ممکن است ساده و یا با جراحی امکان پذیر باشد. در واقع روش خارج کردن دندان به نوع دندان بستگی دارد.

خارج کردن ساده دندان

کشیدن ساده دندان تحت بیحسی موضعی انجام می شود. تزریق ماده بی حس کننده باعث بی حس شدن لثه و اعصاب اطراف دندان می شود. به همین دلیل در حین خارج کردن دندان، تنها فشار کمی اعمال شده و دردی احساس نمی شود. برای خارج کردن دندان ابتدا با استفاده از ابزار مخصوص دندان شل شده و سپس توسط پنس خارج می شود.

جراحی خارج کردن دندان

در کشیدن دندان به روش جراحی، ترکیبی از بی حسی داخل وریدی و موضعی برای عدم احساس درد دریافت می شود. سپس جراح برش کوچکی را در داخل لثه ایجاد می کند. در خارج کردن دندان به روش جراحی ممکن است ابتدا دندان شکسته شده و سپس خارج شود.

ارتودنسی پس از کشیدن دندان

پس از خارج شدن دندان، بریس ها بر روی سایر دندان ها قرار می گیرند. درمان ارتودنسی از طریق حرکت دندان ها، فضای خالی ایجاد شده را پر می کند. پس از اتمام درمان، حفره ایجاد شده به طور کامل پر شده و دندان ها در موقعیت مناسب خود قرار می گیرند.

 

https://www.labbefamilyortho.com/patient-zone/ortho-info/when-are-extraction-necessary-with-overcrowded-teeth/#:~:text=As%20part%20of%20orthodontic%20treatment,positions%20in%20the%20first%20place.

https://www.drgeoffreywexler.com.au/blog/is-there-a-problem-with-removing-teeth-for-braces/

ارتوسرجری

ارتوسرجری

ارتوسرجری که به آن جراحی ارتوگناتیک نیز گفته می شود، درمانی شامل ارتودنسی و جراحی فک برای اصلاح بی نظمی های استخوان های فک و دندان‌ ها است. ارتوسرجری می تواند توانایی جویدن و گفتار فرد را بهبود ببخشد. برخی از مشکلات فک که می توانند با جراحی ارتوگناتیک اصلاح شوند، شامل فک های خیلی بزرگ، خیلی کوچک، فک های خیلی جلو، خیلی عقب یا کج است.

علاوه بر این، این روش درمانی می‌ تواند فاصله قابل توجه بین دندان های جلویی بالا و پایین را نیز درمان کند. این اصلاحات علاوه بر درمان مشکلات مربوط به دهان و دندان، باعث بهبود ظاهر صورت می شود.

در صورت ابتلا به مشکلات فک که تنها با ارتودنسی قابل حل نیستند، جراحی فک ممکن است یک گزینه اصلاحی مکمل باشد. در بیشتر موارد، قبل از جراحی و در طی بهبودی پس از آن، بیمار درمان ارتودنسی را دریافت می کند. متخصص ارتودنسی می تواند با جراح فک و صورت یک برنامه درمانی دقیق را برای درمان مشکل بیمار، پایه ریزی کند.

چه عواملی باعث ناهنجاری های فک می شوند؟

مشکلات ساختاری مادرزادی یا مشکلات ناشی از آسیب به صورت و فک می توانند منجر به ناهنجاری فک شوند که برای درمان نیاز به جراحی ارتوسرجری دارند. این مشکلات عبارتند از:

  • شکاف کام و لب
  • میکروزومی همی فاسیال
  • سندروم پیر رابین
  • جراحی جمجمه
  • سندروم تریچر کالینز
  • دیسپلازی اکتودرمی
  • آسیب یا شکستگی فک

چه افرادی کاندیدای مناسبی برای ارتوسرجری به شمار می روند؟

در تراز بندی مناسب، فک و دندان های بالا کمی جلوتر از دندان های پایین قرار دارند. با این حال اگر تراز بندی فک ها صحیح نباشد، ممکن است بیمار در جویدن غذا و صحبت کردن دچار مشکل شود. همچنین تراز بندی نامناسب فک ها می تواند دندان ها را در معرض فرسایش قرار دهد. در صورت وجود ناهنجاری های زیر، جراحی ارتوسرجری ممکن است توصیه شود:

  • آندربایت شدید : آندربایت به این معنی است که فک پایین جلوتر از فک بالا قرار دارد. این امر می ‌تواند به دلیل فک فوقانی کوچک یا فک پایینی بزرگ رخ دهد.
  • اوربایت شدید : اوربایت شدید به این معنی است که فک فوقانی به طور غیر عادی جلوتر از دندان های پایین قرار دارد. این امر ممکن است به دلیل عدم رشد فک پایین یا رشد بیش از حد فک بالا رخ دهد.
  • اپن بایت : اپن بایت شامل بیرون زدگی زاویه دار فک بالا و پایین می باشد. امر باعث قرار گیری نادرست دندان ها بر روی یکدیگر می شود.
  • فک های ناصاف یا نامتقارن : فک ناصاف یا نامتقارن شامل رشد سریعتر یا کندتر یک طرف از فک نسبت به طرف دیگر است. این امر باعث عدم تقارن فک یا صورت می شود. همچنین در فک های ناصاف ممکن است چانه به سمت راست یا چپ منحرف شود.

قبل از جراحی ارتوسرجری

جراحی اصلاحی فک پس از توقف رشد صورت و فک انجام می شود. علاوه بر این، قبل از انجام جراحی برای تراز کردن صحیح دندان ها، ممکن است به ۶ تا ۱۲ ماه درمان ارتودنسی نیاز باشد.قبل از انجام جراحی، پزشک آماده سازی های لازم شامل اندازه گیری، قالب برداری یا عکس برداری از دهان را انجام می دهد.

انواع ارتوسرجری و فرایند انجام آنها

جراحی فک تحت بیهوشی عمومی انجام می شود. این بدان معناست که بیمار در طول جراحی کاملاً غیر هوشیار است. بیشتر جراحی ها ۲ تا ۵ ساعت به طول می انجامد و مدت زمان دقیق آن به نوع و روش خاص جراحی بستگی دارد. در جراحی فک بیشتر برش ها در داخل دهان ایجاد می شود. با این حال، در برخی از موارد، برش های بسیار کوچکی در خارج دهان ایجاد می شود. انواع ارتوسرجری شامل موارد زیر است:

استئوتومی فک بالا

استئوتومی فک بالا نوعی جراحی ارتوسرجری است که بر روی فک فوقانی انجام می شود. شرایطی که به استئوتومی فک بالا نیاز دارند، شامل موارد زیر می باشد:

  • بیرون زدگی یا عقب رفتگی شدید فک فوقانی
  • اپن بایت
  • کراس بایت
  • هیپرپلازی میانی صورت: هیپرپلازی میانی صورت شامل شرایطی است که در آن رشد صورت در قسمت های میانی کاهش یافته است.

در این روش، برشی در لثه بالای دندان های فوقانی ایجاد می شود. این امر دسترسی به استخوان های فک بالا را امکان پذیر می سازد. سپس استخوان فک به گونه ای که صورت به عنوان یک واحد حرکت کند، برش داده می شود. سپس فک بالا به سمت جلو یا عقب برای تراز شدن بر روی دندان های پایینی حرکت داده می شود. در نهایت استخوان فک توسط صفحات و پیچ های فلزی به استخوان صورت متصل و محکم می شود.

استئوتومی فک پایین

استئوتومی فک پایین نوعی جراحی ارتوسرجری است که بر روی فک پایین انجام می شود. این روش اغلب برای درمان بیرون زدگی ها یا عقب رفتگی های شدید فک پایین انجام می شود.

در این روش، در ابتدا برشی در دو طرف لثه فک پایین، درست در پشت دندان ‌های آسیاب ایجاد می شود. سپس استخوان فک پایین برش داده می شود. این امر به جراح امکان انتقال فک به موقعیت مناسب را می ‌دهد. سپس استخوان فک توسط صفحه ها و پیچ های فلزی در موقعیت جدید به استخوان صورت متصل می شود. در نهایت برش ها بخیه زده می‌ شوند.

استئوتومی دوطرفه

استئوتومی دوطرفه نوعی ارتوسرجری است که به طور همزمان بر روی فک بالا و پایین انجام می شود. این روش در شرایطی که هر دو فک نیاز به اصلاح داشته باشند، انجام می شود.

در این روش به دلیل جراحی بر روی هر دو فک بالا و پایین، پزشک ممکن است از نرم افزار مدل سازی سه بعدی برای کمک به برنامه ریزی جراحی استفاده کند. استئوتومی دوطرفه شامل جراحی فک بالا و پایین به طور همزمان است.

ژنیوپلاستی

ژنیوپلاستی به جراحی چانه گفته می شود. جراحی ژنیوپلاستی به اصلاح موقعیت چانه کمک می کند. این نوع ارتوسرجری ممکن است با استئوتومی فک پایین، برای درمان عقب رفتگی فک پایین ترکیب شود.

در طی ژنیوپلاستی، جراح برش هایی را در لثه های اطراف لب پایین ایجاد می کند. سپس بخشی از استخوان چانه را برش داده تا حرکت آن امکان پذیر شود. استخوان چانه به موقعیت جدید منتقل شده و توسط صفحات و پیچ های فلزی به استخوان صورت متصل می شود.

پس از جراحی ارتوسرجری

پس از انجام جراحی، فک با نوارهای لاستیکی ارتودنسی تثبیت می شوند. بیشتر بیماران برای کنترل درد و تورم یک یا دو شب را پس از جراحی در بیمارستان می گذرانند. تورم و کبودی پس از جراحی امری رایج است. با این حال، این عوارض در طی دو هفته اول پس از جراحی بهبود می یابند. بی حسی لب ها، گونه ها و چانه ها پس از جراحی ممکن است رخ دهد.

این عوارض به مرور زمان و طی چندین هفته بهبود یافته و در حرکت صورت اختلال ایجاد نمی کنند. معمولاً پزشک به بیماران توصیه می کند که در طی زمان بهبودی از رژیم غذایی نرم برای جلوگیری از درد در ناحیه استخوان فک استفاده کنند. این رژیم غذایی شامل غذاهایی مانند ماست، بلغور جو دوسر، تخم مرغ پخته شده و سایر غذاهای نرم و آسیاب شده می باشد.

 

https://www.chop.edu/treatments/orthognathic-and-jaw-surgery

https://www.healthline.com/health/surgery-for-jaw#tmj-surgery

محدودیت های غذایی در دوران ارتودنسی

محدودیت های غذایی در دوران ارتودنسی

بریس ها برای تراز کردن یا صاف کردن دندان های کج مورد استفاده قرار می‌ گیرند. علاوه بر این، ارتودنتیست ها ممکن است برای درمان سایر مشکلات دهان و دندان مانند فاصله دندانی ، آندربایت یا اوربایت از بریس ها استفاده کنند. درمان ارتودنسی می تواند مشکلات دندان ها را بهبود بخشد.

با این حال، به دلیل وارد آمدن فشار اضافی بر روی دندان ها، ممکن است سبک زندگی را تغییر دهد. علاوه بر این، در طی روزهای اول پس از درمان، وجود درد یا تحریک در اطراف دندان ها یا لثه ها امری طبیعی است. سخت ترین عوارض نصب بریس ها شامل تغییر در نوع رژیم غذایی است. زیرا ممکن است مصرف برخی از غذاها پس از نصب براکت ها محدود شوند.

این امر به این دلیل است که برخی از مواد غذایی در داخل براکت ها و سیم ها گیر کرده و به آنها آسیب می رسانند. پس از شروع درمان ارتودنسی، جلوگیری از ایجاد آسیب به سیم ها ، الاینرها و براکت ها و همچنین در امان ماندن دندان ها از پوسیدگی ، مسئله اصلی و ضروری به شمار می رود.

علاوه بر رعایت بهداشت دهان و دندان، تغییر عادت های غذایی می توانند در سلامت دهان و دندان و همچنین جلوگیری از آسیب اجزاء ارتودنسی موثر باشند.

در واقع برخی از غذاها و عادات غذایی می ‌توانند باعث از بین رفتن و شکستن براکت ها و سیم های ارتودنسی شوند که ترمیم آنها به مراجعات اضافی و همچنین طولانی شدن مدت درمان منجر می ‌شوند. بنابراین قوانین اساسی خاصی برای به حداقل رساندن این معایب وجود دارند که رعایت آنها امری ضروری است.

محدودیت های غذایی در طول درمان ارتودنسی

پس از نصب براکت ها و سیم ها بر روی دندان ها، برای جلوگیری از شکستن یا شل شدن آنها لازم است از مصرف بعضی از مواد غذایی خودداری کرد. علاوه بر این، باید روش جویدن را در حین درمان ارتودنسی اصلاح کرده تا از شکستگی و آسیب ‌دیدگی براکت ها، سیم ها و الاینرها جلوگیری کرد. محدودیت های غذایی در دوران ارتودنسی شامل موارد زیر هستند:

غذاهای سخت و ترد

  • مواد غذایی خشک و ترد : مواد غذایی ترد و خشک، خطر شکستگی و جدا شدن براکت های ارتودنسی را در پی دارند. بنابراین در طول دوره درمان باید از مصرف آنها اجتناب کرد.
  • سبزیجات و میوه های خام مانند سیب و میوه های نارس : این مواد می توانند به اجزاء ارتودنسی آسیب برسانند. با این حال می توان آنها را آب پز کرده و یا به صورت رنده شده مصرف کرد.
  • آجیل‌های سخت مانند بادام، بادام زمینی و مغزها : آجیل و مغزها را می ‌توان به صورت له شده یا رنده شده مصرف کرد.
  • آبنبات : آبنبات های سخت و آبنبات های چوبی
  • پاپکورن : دانه های سخت ذرت به سختی خورد می شوند. همچنین پوسته های آنها می ‌توانند در زیر لثه ها گیر کرده و باعث ایجاد عفونت شوند. عفونت لثه باعث کند شدن حرکت دندان می شود.
  • سیب زمینی سرخ کرده : برای مصرف سیب زمینی سرخ کرده می توان لبه های سخت و ترد آن را جدا کرده و سپس مصرف کرد.
  • انواع خاصی از غلات به ویژه غلات خشک و ترد : مصرف غلات خشک و ترد بدون نرم کردن آنها در شیر یا هر مایع دیگر، ممنوع است.

غذاهای چسبناک

مصرف غذاهای چسبناک در طی درمان ارتودنسی ممنوع است. زیرا می توانند در بین براکت ها یا سیم منحنی ارتودنسی به دام افتند و به آنها آسیب برسانند. هرگونه صدمه به اجزای ارتودنسی نیاز به تعویض آنها دارد. بنابراین خودداری از مصرف غذاهای چسبناک می تواند به جلوگیری از آسیب دیدن براکت ها و سیم ها و همچنین عدم طولانی شدن مدت درمان کمک کند.

غذاهای چسبناک ممنوع در دوران ارتودنسی شامل موارد زیر هستند:

  • آدامس ها : برای تازه کردن نفس بعد از مصرف غذا، می ‌توان دندان‌های خود را مسواک زد یا از نوارهای تازه کننده مانند لیسترین استفاده کرد. این مواد می‌ توانند به راحتی بر روی زبان ذوب شوند. اما جویدن آدامس باعث گیر افتادن آن در لابه لای سیم های ارتودنسی می‌‌ شود.
  • آبنبات های ژله ای : کارامل های چسبناک، تافی ها، مارشملوهای بزرگ و هر نوع آبنبات دیگری که پس از نرم شدن به دور اجزای ارتودنسی پیچیده می‌ شوند.

مواد غذایی سفت

دندان هایی که اجزاء ارتودنسی بر روی آنها نصب شده اند، به اندازه دندان های طبیعی قدرت ندارند. به همین دلیل باید از مصرف برخی از غذاها مانند موارد زیر خودداری کرد:

  • گوشت هایی که جویدن آنها دشوار است.
  • نان های سفت
  • میوه های حاوی دانه های کوچک

عادت هایی که در طول درمان ارتودنسی نیاز به تغییر دارند؟

رعایت محدودیت های غذایی در طول درمان ارتودنسی بسیار ضروری است. با این حال، برخی از عادات وجود دارند که دنبال کردن آنها در طول درمان ارتودنسی می تواند بسیار مضر باشند. به همین دلیل ترک این عادات برای جلوگیری از آسیب دیدن اجزاء ارتودنسی از اهمیت بالایی برخوردار است.

مهمترین این عادات شامل موارد زیر هستند:

  • گاز گرفتن مواد غذایی با دندان های جلو : دندان های قدامی ممکن است با وسایل ارتودنسی دردناک باشند.

به همین دلیل گاز گرفتن مواد غذایی با دندان های جلو ممکن است باعث ایجاد ناراحتی و همچنین فشار بر روی اجزا ارتودنسی شود. در طول درمان ارتودنسی دندان های خلفی تنها دندان هایی هستند که برای جویدن مورد استفاده قرار می ‌گیرند. در طول درمان ارتودنسی، مواد غذایی مانند غذاها، میوه ها و سبزیجات باید به قطعات کوچک تقسیم شده و سپس با دندان های خلفی جویده شوند.

  • عادت بدی که به اجزا ارتودنسی آسیب می رسانند : علاوه بر مصرف غذاهای ممنوع، برخی از عادت بد نیز وجود دارند که می ‌توانند به اجزاء ارتودنسی آسیب برسانند و مدت درمان را طولانی کنند.

بنابراین توصیه می شود که این عادت بد را برای جلوگیری از آسیب دیدن دندان ها و همچنین براکت ها و سیم های ارتودنسی متوقف کرد:

  • جویدن مداد خودکار یا هر وسیله سخت دیگر
  • جویدن ناخن ها یا پوست اطراف ناخن ها با دندان
  • تلاش برای باز کردن بسته بندی های پلاستیکی نرم و سخت مواد با دندان ها

غذاهایی که باید از مصرف آنها بلافاصله بعد از قرار گرفتن بریس ها خودداری کرد

برخی از مواد غذایی ممکن است به خودی خود بی ضرر باشند اما مصرف آنها بلافاصله پس از نصب بریس ها، می‌ تواند دهان را تحریک کرده و باعث فشار و حساسیت بیش از حد در دندان ها شود. این مواد شامل موارد زیر هستند:

  • بستنی
  • نان های ضخیم
  • برش های ضخیم گوشت
  • مرکبات

با این حال، مصرف این مواد پس از سازگاری دندان ها با بریس ها، بلامانع است.

 

https://www.guidedessoins.com/en/dietary-guidelines-orthodontic-patients/

https://www.healthline.com/health/what-can-you-eat-with-braces#if-wires-come-loose