با یک لبخند زیبا هر دری به روی انسان گشاده خواهد شد.

خیابان شریعتی،بین میرداماد و ظفر بالاتر از مترو شریعتی،خیابان مینا

تلفن تماس : ۲۶۴۲۱۷۲۸

سن مناسب ارتودنسی

سن مناسب ارتودنسی

سن مناسب ارتودنسی چه سنی است؟

درمان ارتودنسی در درجه اول برای جلوگیری و اصلاح بی نظمی های مربوط به دهان و دندان ها مورد استفاده قرار می گیرد. عوامل مختلفی مانند عوامل ژنتیکی، از دست دادن زودرس دندان های اولیه و آسیب دیدن دندان ها به دلیل عادات دهانی، ممکن است در بروز این بی نظمی ها نقش داشته باشند. بی ‌نظمی‌ های دهان و دندان ممکن است در بدو تولد وجود داشته باشند. همچنین ممکن است در دوران کودکی و یا در نوجوانی رخ دهند. دندان های کج، ازدحام زیاد دندان ها یا نیش های غیر هم تراز، از جمله مشکلات دهان و دندان به شمار می روند. اصلاح این مشکلات از ایجاد بیماری های دهان و دندان در آینده جلوگیری می کند. شلوغی دندان ها یا همپوشانی آن ها باعث تمیز کردن سخت و در نتیجه پوسیدگی دندان و بیماری لثه می شوند. علاوه بر این، دندان هایی که در هنگام بستن به درستی بر روی یکدیگر قرار نمی گیرند، باعث ایجاد مشکلات در جویدن و بلعیدن می شوند. تراز نامناسب دندان می ‌تواند تلفظ برخی از اصوات را دشوار کرده و باعث ایجاد فشار بیش از حد در عضلات جویدنی شود. این امر منجر به درد صورت می شود.

اگر چه دوران کودکی زمان ایده آل برای ایجاد تغییر در موقعیت قرارگیری دندان ها است، اما بزرگسالان نیز می توانند این درمان را انجام داده و به نتایج عالی دست یابند.

اهمیت درمان زودرس ارتودنسی

درمان زودرس برای سلامت دهان و دندان از اهمیت بالایی برخوردار است. تشخیص و درمان به موقع مشکلات ارتودنسی، مزایای فراوانی داشته و می ‌تواند از وقت، هزینه و استرس در آینده بکاهد. اصلاح مشکلات کوچک در مراحل اولیه از ایجاد مشکلات بزرگ تر در آینده جلوگیری می کند. علائم مشکلات ارتودنسی در کودکان شامل موارد زیر هستند:

  • از دست دادن زود هنگام یا دیررس دندان ها
  • مشکل در جویدن
  • تنفس از راه دهان
  • مکیدن انگشتان یا پستانک
  • دندان های شلوغ یا بیش از حد فاصله دار
  • اختلال عملکرد فک
  • دندان های نامرتب

برخی از کودکان علائم اولیه بی نظمی جزئی ارتودنسی را نشان می دهند. در چنین مواردی دندانپزشک ممکن است با گذشت زمان و بدون ارائه مداخله، وضعیت را کنترل کند. با این حال، برای کودکانی که بی نظمی شدید ارتودنسی دارند درمان زودهنگام ارتودنسی می تواند مزایای زیادی از جمله موارد زیر داشته باشد:

  • رشد مناسب فک
  • تراز شدن و فاصله درست دندان های دائمی
  • کاهش خطر حفره های دندان، بیماری پریودنتال و پوسیدگی دندان
  • کاهش خطر دندان های نهفته در بزرگسالی
  • کاهش دوره ارتودنسی در بزرگسالی
  • درمان مشکلات گفتاری
  • کاهش خطر آسیب دیدگی دندان، لثه و استخوان فک

به طور کلی بهتر است تا سن ۷ سالگی کودک، برای ارزیابی مشکلات ارتودنسی به پزشک متخصص ارتودنسی مراجعه شود. با این حال، بهترین زمان برای نصب براکت های ارتودنسی به شدت و علت نامرتب بودن دندان های کودک بستگی دارد. به طور عمومی درمان با بریس های دندانی زمانی آغاز می شود که بیشتر دندان های شیری کودک از دست رفته و اکثر دندان های دائمی رشد کرده ‌اند که این سن معمولاً در بازه ۸ تا ۱۴ سالگی قرار دارد.

مراحل سنی ارتودنسی در کودکان

مراحل سنی مختلف برای انجام درمان ارتودنسی در کودکان به ۳ مرحله زیر تقسیم می شود:

مرحله ۱: درمان زودرس ( ۲ تا ۶ سالگی)

درمان ارتودنسی اولیه با هدف راهنمایی و تنظیم عرض هر دو قوس دندانی انجام می شود. هدف اصلی از درمان زودرس ایجاد فضای کافی برای رویش صحیح دندان ‌های دائمی است. کاندیداهای مناسب برای درمان زودرس عبارتند از:

  • کودکانی که در بایتینگ درست مشکل دارند.
  • کودکانی که دچار ریزش زود هنگام دندان های شیری هستند.
  • کودکانی که فک آنها در حین حرکت به یکدیگر برخورد می کند.
  • کودکانی که از راه دهان تنفس می کنند.

در طی مراحل اولیه درمان، دندانپزشک در مورد عادات مضر دهان و دندان مانند استفاده بیش از حد از پستانک و مکیدن انگشتان شست با والدین صحبت می کند. دندانپزشک همچنین ممکن است از وسایل دندانپزشکی برای رشد فک، نگه داشتن فضا برای رشد دندان های دائمی یا جلوگیری از جابجایی دندان ها استفاده کند.

مرحله ۲: مرحله های میانی ( ۶ تا ۱۲ سالگی)

اهداف درمان های میانی، تراز بندی فک های خمیده، شروع اصلاح کراس بایت ها و شروع روند صاف کردن آرام دندان‌های دائمی نامرتب است. مرحله میانی دندان، نشان دهنده یک دوره رشد است که در این دوره بافت های نرم و سخت به شدت قابل انعطاف هستند. بنابراین از برخی جهات این دوران، زمان بهینه برای شروع اصلاح مشکلات دهان و دندان هستند.

در این مرحله ممکن است دندانپزشک از وسیله های دندانپزشکی برای اصلاح مشکلات استفاده کند. برخی از این وسایل مانند بریس ها، ثابت و برخی دیگر قابل جابجایی هستند. صرف نظر از نوع وسیله مورد استفاده، کودک همچنان قادر به صحبت کردن، غذا خوردن و جویدن به روش عادی خواهد بود. با این حال، کودکانی که به آنها تجهیزات دندانپزشکی ثابت داده می شود، باید بهداشت دهان و دندان را برای کاهش خطر لک شدن، پوسیدگی و آسیب های بعدی دندان ها، رعایت کنند.

مرحله ۳: مرحله بزرگسالی ( ۱۳ سالگی به بالا)

صاف کردن دندان های دائمی اغلب در سن نوجوانی انجام می شود. در این دوره معمولاً دندانپزشک از بریس های ثابت یا متحرک برای صاف کردن تدریجی دندان ها استفاده می کند. پس از اتمام دوره درمان با بریس های ثابت، بیمار باید از وسایل نگهدارنده برای جلوگیری از از حرکت دندان ها استفاده کند.

عملکرد روش ارتودنسی

متخصص ارتودنسی با اتصال دستگاه های مکانیکی بر روی دندان ها، آنها را به آرامی در جهت مورد نظر حرکت می دهد. زمانی که دندان از یک طرف تحت فشار قرار می ‌گیرد، ریشه آن به استخوان آلوئولار زیرین فشار وارد می کند. در نهایت این نیرو باعث حل شدن بخشی از استخوان کنار ریشه و در نتیجه حرکت دندان در مسیر تحت فشار می ‌شود. با حرکت دندان، استخوان جدید در فضای خالی سمت دیگر ریشه ایجاد می شود. این امر به عدم بازگشت دندان به موقعیت اولیه خود کمک می کند. براکت ها متداولترین وسایل ارتودنسی هستند. براکت ها بر روی دندان ها نصب شده و سیم های منحنی از طریق آن ها عبور داده شده و در دو انتهای قوس دندانی به دندان های آسیاب متصل می شوند. نحوه قرارگیری سیم را می توان به گونه ای تنظیم کرد که فشارهای متفاوتی را به تک تک دندان ها وارد کند. گاهی اوقات نوارهای الاستیک یا فنر ها به سیم منحنی متصل شده تا فشار جهت دار را تقویت کنند.

 

https://www.expressionsortho.com/right-age-for-care

https://www.docdavidskids.com/procedures/pediatric-dentistry/early-orthodontic-treatment/

http://www.sproutpediatricdentistry.com/blog/orthodontics/at-what-age-do-kids-get-braces/

https://www.health.harvard.edu/oral-health/are-you-too-old-for-braces

علائم پوسیدگی دندان

علائم پوسیدگی دندان

پوسیدگی دندان

پوسیدگی دندان شامل آسیب سطح دندان یا مینای دندان است. این اتفاق زمانی رخ می دهد که باکتری های موجود در دهان اسیدهایی تولید می کنند که به مینای دندان آسیب می رسانند. پوسیدگی دندان می تواند منجر به ایجاد حفره یا سوراخ های بسیار ریز بر روی دندان شود. حفره و پوسیدگی از جمله مشکلات شایع بهداشتی به ویژه در کودکان، نوجوانان و بزرگسالان در جهان است. در صورت عدم درمان، حفره ها بزرگتر شده و لایه های عمیق دندان را تحت تاثیر قرار می دهند.

آنها می توانند منجر به دندان درد، عفونت و از دست دادن دندان شوند. مراجعات منظم دندانپزشکی و عادات خوب مسواک زدن و نخ دندان بهترین روش محافظتی در برابر پوسیدگی و ایجاد حفره در دندان ها است.

علائم پوسیدگی دندان

علائم و نشانه های پوسیدگی بسته به وسعت و موقعیت آنها، متفاوت است. پوسیدگی در مراحل اولیه ممکن است علائمی ایجاد نکند اما با پیشرفت آن، علائم و نشانه هایی مانند موارد زیر ظاهر می شوند:

  • دندان درد که ممکن است به صورت خود به خودی و بدون هیچ دلیل مشخصی رخ دهد.
  • حساسیت دندان
  • درد خفیف تا شدید هنگام خوردن یا نوشیدن مواد شیرین، گرم یا سرد
  • سوراخ یا حفره های قابل مشاهده بر روی دندان
  • لکه های قهوه ای، سیاه یا سفید و روی سطح دندان
  • وجود درد در هنگام جویدن

روند پوسیدگی دندان

پوسیدگی دندان با گذشت زمان منجر به ایجاد حفره بر روی دندان ها می شود. مراحل پوسیدگی دندان و ایجاد حفره بر روی آن، عبارتند از:

تشکیل پلاک

پلاک دندان یک ماده چسبناک شفاف است که دندان ها را می پوشاند. این مواد در اثر خوردن مقادیر زیاد قند و مواد نشاسته ای و عدم تمیز کردن مناسب دندان ها ایجاد می شود. زمانی که قندها و نشاسته های موجود در مواد خوراکی از روی دندان ها پاک نشوند، باکتری ها به سرعت از آنها تغذیه کرده و تولید پلاک می کنند. پلاکی که بر روی دندان ها ایجاد می شوند، می توانند در زیر یا بالای خط لثه به صورت تارتار سخت شوند. تارتار حذف پلاک را دشوارتر می ‌کند و باعث ایجاد سپر برای باکتری‌ ها می‌ شود.

حملات پلاک

اسیدهای موجود در پلاک، مواد معدنی موجود در مینای دندان را از بین می برد. این فرسایش باعث ایجاد روزنه های کوچک یا سوراخ هایی در مینای دندان می شود. زمانی که مینای دندان دچار فرسایش شود، باکتری ها و اسیدها می توانند به لایه ی بعدی دندان که عاج نام دارد، برسند. عاج، نرمتر از مینای دندان بوده و در برابر اسید مقاومت کمتری دارد. علاوه بر این، عاج دندان دارای لوله های ریزی است که مستقیماً به عصب دندان متصل شده و باعث ایجاد حساسیت می شود.

ادامه روند تخریب

زمانی که پوسیدگی دندان ایجاد شود، باکتری ها و اسید به روند تخریب دندان ادامه داده و در کنار پالپ دندان که شامل اعصاب و عروق خونی است، حرکت می کنند. پالپ دندان به دلیل آلودگی باکتری ها، متورم و تحریک می شود. از آنجا که فضایی برای ورم در داخل دندان وجود ندارد، عصب تحت فشار قرار گرفته و باعث درد می شود. ناراحتی ناشی از درد و تورم حتی می تواند در خارج از ریشه دندان گسترش یافته و به استخوان برسد.

ایجاد آبسه

افزایش التهاب در دندان می‌ تواند منجر به تشکیل یک جیب چرکی در پایین دندان شود که به آن آبسه گفته می‌ شود. آبسه دندان می تواند باعث درد شدید شود که این درد ممکن است به فک گسترش یابد. سایر علائم آبسه شامل تورم‌ لثه، صورت یا فک، تب و تورم غدد لنفاوی گردن است. آبسه دندان نیاز به درمان سریع دارد. زیرا عفونت می تواند به استخوان های فک و همچنین سایر نواحی سر و گردن گسترش یابد. در برخی از موارد، درمان ممکن است شامل خارج کردن دندان آسیب دیده باشد.

عوامل خطرزای پوسیدگی دندان

دندان ها همواره در معرض پوسیدگی قرار دارند اما عوامل زیر می توانند خطر ابتلا به آن را افزایش دهند:

محل قرار گیری دندان

پوسیدگی اغلب در دندان‌های مولر و پرمولر که در ناحیه انتهایی دهان قرار دارند، رخ می دهد. این دندان ها دارای شیارها، چاله ها، برآمدگی ها و ریشه های متعددی هستند که موجب به دام افتادن ذرات غذایی در آنها می‌ شود. در نتیجه، تمیز کردن آنها دشوارتر از دندان های پیشین است.

مصرف غذاها و نوشیدنی های خاص

برخی از مواد غذایی خاص برای مدت زمان طولانی به دندان ها می چسبند. خوراکی هایی مانند شیر، بستنی، عسل، شکر، نوشابه، میوه های خشک، کیک، کلوچه، آبنبات، غلات خشک و چیپس نسبت به غذاهای دیگری که به راحتی با بزاق شسته می شوند، خطر پوسیدگی دندان را افزایش می دهند.

مصرف مکرر میان وعده ها

مصرف مرتب میان وعده ها یا نوشیدنی های شیرین، موجب تغذیه بیشتر باکتری های دهان و در نتیجه تولید اسیدهایی می شود که به دندان ها حمله کرده و موجب فرسایش آنها می شوند. علاوه بر این، نوشیدن نوشابه یا سایر نوشیدنی های اسیدی در طول روز به ایجاد یک حمام اسیدی مداوم بر روی دندان ها کمک می کند.

تغذیه نوزاد در هنگام خواب

زمانی که به نوزادان در هنگام خواب بطری های پر شده از شیر، شیر خشک، آبمیوه یا سایر مایعات حاوی شکر داده می شود، این نوشیدنی ها به مدت زمان طولانی بر روی دندان ها باقی مانده و باکتری های عامل پوسیدگی را تغذیه می‌ کنند. این آسیب اغلب پوسیدگی دندان کودک ناشی از بطری شیشه شیر نامیده می شود.

مسواک زدن ناکافی

اگر بلافاصله پس از خوردن و آشامیدن خوراکی ها، دندان ها تمیز نشوند، پلاک به سرعت تشکیل شده و ممکن است اولین مراحل پوسیدگی دندان را آغاز کند.

عدم دریافت مقدار کافی فلوراید

فلوراید یک ماده معدنی طبیعی است که از پوسیدگی جلوگیری کرده و حتی می تواند مراحل اولیه آسیب دندان را معکوس نماید. فلوراید به دلیل فوایدی که برای دندان ها دار،د به بسیاری از منابع عمومی آب اضافه می شود. همچنین فلوراید یک ماده اصلی در خمیردندان و شوینده های دهان است.

عامل سن

پوسیدگی دندان و ایجاد حفره در کودکان و نوجوانان بسیار شایع است. علاوه بر این، افراد مسن نیز در معرض خطر بیشتری برای پوسیدگی قرار دارند. با گذشت زمان دندان ها ممکن است ساییده شده و لثه ها عقب بروند. در نتیجه دندان ها در برابر پوسیدگی ریشه آسیب ‌پذیر می شوند. علاوه بر این، افراد مسن ممکن است از داروهایی استفاده کنند که جریان بزاق را کاهش داده و خطر پوسیدگی را افزایش می دهند.

خشکی دهان

خشکی دهان به دلیل کمبود بزاق ایجاد می شود. بزاق می تواند از طریق شستن غذا و پلاک دندان، از پوسیدگی دندان ها جلوگیری کند. عواملی مانند مصرف برخی از داروهای خاص، ابتلا به برخی از بیماری ها، تابش اشعه به سر یا گردن و برخی از داروهای شیمی درمانی می ‌توانند تولید بزاق را کاهش داده و خطر ایجاد حفره را افزایش دهند.

پرکردگی های قدیمی دندان

با گذشت زمان، پرکردگی های دندان ضعیف شده و شروع به خراب شدن یا ایجاد لبه های ناهموار می کنند. این امر موجب تجمع آسان پلاک ها و سخت شدن آنها در لابه لای لبه ها و شیارهای پرکردگی ها می شود.

رفلاکس اسید معده

رفلاکس معده می تواند باعث جاری شدن اسید معده در دهان شود. ورود اسید معده به دهان مینای دندان را از بین برده و باعث آسیب قابل توجه به دندان ها می شود. آسیب مینا، عاج دندان را در معرض حمله باکتری ها و پوسیدگی دندان قرار می دهد.

اختلالات اشتها

بی اشتهایی و پرخوری می تواند منجر به فرسایش و حفره دندان شود. علاوه بر این، اختلالات خوردن می‌ تواند در تولید بزاق اختلال ایجاد کند.

عوارض ناشی از پوسیدگی دندان

حفره و پوسیدگی دندان حتی برای کودکانی که دندان های دائمی آنها رشد نکرده، می ‌تواند عوارض جدی و پایداری ایجاد کنند. رایج ترین عوارض پوسیدگی دندان شامل موارد زیر است:

  • درد
  • آبسه دندان
  • تورم یا چرک در اطراف دندان
  • آسیب دیدگی یا شکستگی دندان ها
  • مشکلات جویدن
  • تغییر موقعیت دندان ها پس از از دست دادن دندان

در صورت پوسیدگی شدید، موارد زیر ممکن است رخ دهند:

  • دردی که باعث ایجاد اختلال در زندگی روزمره می شود
  • کاهش وزن یا مشکلات تغذیه ای ناشی از خوردن یا جویدن دردناک یا دشوار
  • از دست دادن دندان که باعث کاهش اعتماد به نفس می شود.

روش های درمانی پوسیدگی دندان

روش های درمانی مختلفی برای پوسیدگی دندان و حفره وجود دارد. انتخاب نوع درمان به شرایط پوسیدگی و سطح آن بستگی دارد. روش های درمان پوسیدگی شامل موارد زیر هستند:

  • درمان های فلوراید: اگر پوسیدگی دندان در مراحل اولیه باشد، درمان با فلوراید می ‌تواند به مینای دندان کمک کرده تا خود را ترمیم کند.
  • پر کردن دندان: اگر حفره ناشی از پوسیدگی شدید نباشد، دندانپزشک بافت پوسیده دندان را برداشته و سپس دندان را با مواد پرکننده ترمیم می کند.
  • عصب کشی: اگر آسیب به دندان و یا عفونت به پالپ گسترش یابد، ممکن است به درمان کانال ریشه نیاز باشد. در این شرایط پزشک پالپ پوسیده را خارج کرده و داخل دندان و ریشه را تمیز می کند. در مرحله بعد دندان با مواد پاک کننده موقتی پر می شود. سپس دندان به صورت دائمی پر می شود.
  • کشیدن دندان: در شدیدترین موارد، زمانی که آسیب به پالپ قابل درمان نباشد، دندانپزشک ممکن است دندان را خارج کند. در چنین شرایطی برای جایگزینی دندان از دست رفته از بریج یا ایمپلنت استفاده می شود. در غیر این صورت، دندان های کناری ممکن است حرکت کرده و تغییر موقعیت دهند.

پیشگیری از پوسیدگی دندان

رعایت بهداشت دهان و دندان می‌ تواند در جلوگیری از پوسیدگی دندان موثر باشد. روش های پیشگیری از ایجاد پوسیدگی و حفره دندان شامل موارد زیر هستند:

  • مسواک زدن با خمیردندان های حاوی فلوراید بلافاصله پس از خوردن یا نوشیدن: برای پیشگیری از ایجاد پوسیدگی، دندان ها را حداقل دو بار در روز و به طور مناسب بعد از خوردن یا آشامیدن با استفاده از خمیر دندان حاوی فلوراید مسواک بزنید. علاوه بر این، برای تمیز کردن بین دندان ها از نخ دندان یا از تمیز کننده های بین دندانی استفاده کنید.
  • استفاده از دهانشویه: اگر دندانپزشک تشخیص دهد که برخی از دندان ها در معرض خطر ایجاد حفره قرار دارند، ممکن است استفاده از دهانشویه حاوی فلوراید را توصیه کند.
  • به طور مرتب جلسات دندانپزشکی را دنبال کنید: تمیز کردن دندان ها و معاینات منظم دهان و دندان می تواند از بروز مشکلات دندان جلوگیری کند.
  • استفاده از درزگیرهای دندان: سیلانت یک پوشش پلاستیکی محافظ است که بر روی سطح جویدن دندان های پشتی اعمال می شود. سیلانت می تواند شیارهایی را که موجب تجمع مواد غذایی بر روی آنها می شود، پر کرده و از مینای دندان در برابر پلاک و اسید محافظت کند.
  • از مصرف مکرر میان وعده ها خودداری کنید: نوشیدن مایعات دیگر غیر از آب به تولید اسیدها توسط باکتری های موجود در دهان کمک می کند. این امر می ‌تواند به مینای دندان آسیب برساند. مصرف مکرر میان وعده ها یا نوشیدنی ها در طول روز، دندان ها را در معرض حمله دائم باکتری ها قرار می دهد.
  • رژیم غذایی سالمی را دنبال کنید: بعضی از غذاها و نوشیدنی ها برای دندان ها سالم تر هستند. توصیه می ‌شود که از مصرف غذاهایی که به مدت طولانی در شیارها و چاله های دندان گیر می کنند، خودداری کرده یا بعد از خوردن آنها، سریعا مسواک بزنید.
  • درمان های فلوراید را در نظر بگیرید: دندانپزشک ممکن است درمان های دوره ای با فلوراید را توصیه کند. اگر خطر پوسیدگی دندان بسیار زیاد باشد، پزشک ممکن است سینی های سفارشی متناسب با دندان ها را برای استفاده از فلوراید تجویز کند.
  • استفاده از درمان های ضد باکتری: در مواردی که دندان‌ ها در معرض پوسیدگی و آسیب پذیری قرار دارند، مانند ابتلا به بیماری های خاص، پزشک ممکن است شستشوی دهان با شوینده های آنتی باکتریال ویژه را برای کمک به کاهش باکتری های مضر در دهان توصیه کند.

https://medlineplus.gov/toothdecay.html#:~:text=Tooth%20decay%20is%20damage%20to,infection%2C%20and%20even%20tooth%20loss.

https://www.mayoclinic.org/diseases-conditions/cavities/symptoms-causes/syc-20352892

کشیدن دندان برای درمان ارتودنسی

کشیدن دندان برای درمان ارتودنسی

کشیدن دندان برای درمان ارتودنسی

کشیدن دندان به عمل برداشتن دندان دائمی ( بالغ ) یا شیری ( شیری ) توسط دندانپزشک یا جراح دهان گفته می شود. به طور کلی، زمانی که دندان شیری کودک به طور طبیعی از بین می رود یا کشیده می شود، در نهایت یک دندان دائمی در محل آن رشد می کند تا جانشین آن شود. با این حال، هنگامی که دندان های دائمی کشیده می شوند، جانشین دیگری وجود ندارد و با خارج شدن آنها، فضای ایجاد شده پر نمی شود.

در حالی که برخی از دندان ها مانند دندان عقل در نوجوانان و بزرگسالان نیاز به کشیده شدن دارند، اما دلایل دیگری نیز وجود دارند که خارج کردن دندان در آنها ضروری است. شلوغی دندان ها، عفونت و پوسیدگی بیش از حد از دلایل رایج خارج کردن دندان ها به شمار می روند. علاوه بر این، افرادی که درمان ارتودنسی را دریافت می کنند نیز ممکن است به کشیدن و خارج کردن یک یا چند دندان برای ایجاد فضای کافی و تغییر موقعیت دندان ها، نیاز داشته باشند.

در واقع در درمان ارتودنسی از فضای باقیمانده برای اصلاح انواع بایت و اصلاح تراز دندان ها استفاده می شود. به طور متوسط، ۲۵ درصد از بیماران ارتودنسی به عنوان بخشی از برنامه درمانی خود به کشیدن دندان نیاز دارند. خارج کردن دندان یک روش نسبتاً سریع است که معمولاً تحت بی حسی موضعی انجام می شود. روند برداشتن دندان های قابل مشاهده، آسان و ساه است اما آنهایی که در زیر سطح لثه قرار دارند، معمولا به جراحی نیاز دارند.

علت کشیدن دندان ها در ارتودنسی

یک متخصص ارتودنسی ممکن است در صورت ازدحام شدید دندان ها ، بیرون زدگی دندان های جلویی یا به منظور اصلاح گزش، کشیدن انتخابی دندان های سالم را توصیه کند. به طور کلی علل کشیدن دندان در طول درمان ارتودنسی شامل موارد زیر هستند:

کاهش شلوغی دندان

در برخی از موارد، اندازه فک برای قرار گیری تعداد کامل دندان های واقعی مناسب نبوده و کوچک تر از حالت طبیعی است. شلوغی دندان ها یکی از دلایل اصلی قرارگیری نامناسب دندان ها و رشد غیر طبیعی آنها است. خارج کردن یک یا دو دندان که در موقعیت نامناسب رشد کرده اند، فضای کافی برای حرکت سایر دندان ها را فراهم می کند.

اصلاح دندان های بیرون زده

بیرون زدگی دندان های جلویی می تواند بر ساختار فک و صورت، گفتار و جویدن بیمار تاثیر گذار باشد. با کاهش ازدحام بیش از حد دندان ها، می توان دندان های بیرون زده در جلوی فک را عقب برده و آنها را به قوس درآورد.

خارج کردن دندان های غیر معمول

رویش دندان های اضافی موجب فشار بر سایر دندان ها و قرارگیری زاویه دار آنها می شود. علاوه بر این، گاهی اوقات ممکن است دندان هایی با اشکال غیر طبیعی، ریز یا بسیار بزرگ در داخل دهان رشد کنند. خارج کردن این دندان ها موجب ایجاد فضای کافی برای انتقال و حرکت سایر دندان ها و پر کردن فضای ایجاد شده با ارتودنسی می شود.

کمک به رشد طبیعی فک

در برخی از موارد، تعیین بهترین تراز ممکن دندان ها برای کمک به رشد صحیح فک ها در ارتودنسی، به کشیدن دندان نیاز دارد. علاوه بر این، برای تثبیت دندان ها در موقعیت خود، باید فضای کافی مورد نیاز در اختیار دندان قرار گیرد و همچنین عوامل ایجاد کننده فشار اضافی بر دندان از بین بروند که دست یابی به این امر از طریق کشیدن یک یا چند دندان قبل از ارتودنسی فراهم می شود. در واقع، خارج کردن دندان از نتایج ارتودنسی محافظت می کند.

خارج کردن دندان های نهفته و درگیر

برخی از دندان ها ممکن است به دلیل عدم فضای کافی مورد نیاز، در پشت یا بالای دندان کناری رشد کنند. در چنین شرایطی، دندان داخلی ممکن است آلوده شده و لثه دچار عفونت شود. این دندان ها در تصویربرداری های دهان تشخیص داده می شوند و برای درمان لازم است که یکی از دو دندان درگیر کشیده شود.

فرایند کشیدن دندان

خارج کردن دندان ممکن است ساده و یا با جراحی امکان پذیر باشد. در واقع روش خارج کردن دندان به نوع دندان بستگی دارد.

خارج کردن ساده دندان

کشیدن ساده دندان تحت بیحسی موضعی انجام می شود. تزریق ماده بی حس کننده باعث بی حس شدن لثه و اعصاب اطراف دندان می شود. به همین دلیل در حین خارج کردن دندان، تنها فشار کمی اعمال شده و دردی احساس نمی شود. برای خارج کردن دندان ابتدا با استفاده از ابزار مخصوص دندان شل شده و سپس توسط پنس خارج می شود.

جراحی خارج کردن دندان

در کشیدن دندان به روش جراحی، ترکیبی از بی حسی داخل وریدی و موضعی برای عدم احساس درد دریافت می شود. سپس جراح برش کوچکی را در داخل لثه ایجاد می کند. در خارج کردن دندان به روش جراحی ممکن است ابتدا دندان شکسته شده و سپس خارج شود.

ارتودنسی پس از کشیدن دندان

پس از خارج شدن دندان، بریس ها بر روی سایر دندان ها قرار می گیرند. درمان ارتودنسی از طریق حرکت دندان ها، فضای خالی ایجاد شده را پر می کند. پس از اتمام درمان، حفره ایجاد شده به طور کامل پر شده و دندان ها در موقعیت مناسب خود قرار می گیرند.

 

https://www.labbefamilyortho.com/patient-zone/ortho-info/when-are-extraction-necessary-with-overcrowded-teeth/#:~:text=As%20part%20of%20orthodontic%20treatment,positions%20in%20the%20first%20place.

https://www.drgeoffreywexler.com.au/blog/is-there-a-problem-with-removing-teeth-for-braces/

ارتوسرجری

ارتوسرجری

ارتوسرجری یا جراحی ارتوگناتیک

ارتوسرجری که به آن جراحی ارتوگناتیک نیز گفته می شود، درمانی شامل ارتودنسی و جراحی فک برای اصلاح بی نظمی های استخوان های فک و دندان‌ ها است. ارتوسرجری می تواند توانایی جویدن و گفتار فرد را بهبود ببخشد. برخی از مشکلات فک که می توانند با جراحی ارتوگناتیک اصلاح شوند، شامل فک های خیلی بزرگ، خیلی کوچک، فک های خیلی جلو، خیلی عقب یا کج است. علاوه بر این، این روش درمانی می‌ تواند فاصله قابل توجه بین دندان های جلویی بالا و پایین را نیز درمان کند.

این اصلاحات علاوه بر درمان مشکلات مربوط به دهان و دندان، باعث بهبود ظاهر صورت می شود. در صورت ابتلا به مشکلات فک که تنها با ارتودنسی قابل حل نیستند، جراحی فک ممکن است یک گزینه اصلاحی مکمل باشد. در بیشتر موارد، قبل از جراحی و در طی بهبودی پس از آن، بیمار درمان ارتودنسی را دریافت می کند. متخصص ارتودنسی می تواند با جراح فک و صورت یک برنامه درمانی دقیق را برای درمان مشکل بیمار، پایه ریزی کند.

چه عواملی باعث ناهنجاری های فک می شوند؟

مشکلات ساختاری مادرزادی یا مشکلات ناشی از آسیب به صورت و فک می توانند منجر به ناهنجاری فک شوند که برای درمان نیاز به جراحی ارتوسرجری دارند. این مشکلات عبارتند از:

  • شکاف کام و لب
  • میکروزومی همی فاسیال
  • سندروم پیر رابین
  • جراحی جمجمه
  • سندروم تریچر کالینز
  • دیسپلازی اکتودرمی
  • آسیب یا شکستگی فک

چه افرادی کاندیدای مناسبی برای ارتوسرجری به شمار می روند؟

در تراز بندی مناسب، فک و دندان های بالا کمی جلوتر از دندان های پایین قرار دارند. با این حال اگر تراز بندی فک ها صحیح نباشد، ممکن است بیمار در جویدن غذا و صحبت کردن دچار مشکل شود. همچنین تراز بندی نامناسب فک ها می تواند دندان ها را در معرض فرسایش قرار دهد. در صورت وجود ناهنجاری های زیر، جراحی ارتوسرجری ممکن است توصیه شود:

  • آندربایت شدید : آندربایت به این معنی است که فک پایین جلوتر از فک بالا قرار دارد. این امر می ‌تواند به دلیل فک فوقانی کوچک یا فک پایینی بزرگ رخ دهد.
  • اوربایت شدید : اوربایت شدید به این معنی است که فک فوقانی به طور غیر عادی جلوتر از دندان های پایین قرار دارد. این امر ممکن است به دلیل عدم رشد فک پایین یا رشد بیش از حد فک بالا رخ دهد.
  • اپن بایت : اپن بایت شامل بیرون زدگی زاویه دار فک بالا و پایین می باشد. امر باعث قرار گیری نادرست دندان ها بر روی یکدیگر می شود.
  • فک های ناصاف یا نامتقارن : فک ناصاف یا نامتقارن شامل رشد سریعتر یا کندتر یک طرف از فک نسبت به طرف دیگر است. این امر باعث عدم تقارن فک یا صورت می شود. همچنین در فک های ناصاف ممکن است چانه به سمت راست یا چپ منحرف شود.

قبل از جراحی ارتوسرجری

جراحی اصلاحی فک پس از توقف رشد صورت و فک انجام می شود. علاوه بر این، قبل از انجام جراحی برای تراز کردن صحیح دندان ها، ممکن است به ۶ تا ۱۲ ماه درمان ارتودنسی نیاز باشد.قبل از انجام جراحی، پزشک آماده سازی های لازم شامل اندازه گیری، قالب برداری یا عکس برداری از دهان را انجام می دهد.

انواع ارتوسرجری و فرایند انجام آنها

جراحی فک تحت بیهوشی عمومی انجام می شود. این بدان معناست که بیمار در طول جراحی کاملاً غیر هوشیار است. بیشتر جراحی ها ۲ تا ۵ ساعت به طول می انجامد و مدت زمان دقیق آن به نوع و روش خاص جراحی بستگی دارد. در جراحی فک بیشتر برش ها در داخل دهان ایجاد می شود. با این حال، در برخی از موارد، برش های بسیار کوچکی در خارج دهان ایجاد می شود. انواع ارتوسرجری شامل موارد زیر است:

استئوتومی فک بالا

استئوتومی فک بالا نوعی جراحی ارتوسرجری است که بر روی فک فوقانی انجام می شود. شرایطی که به استئوتومی فک بالا نیاز دارند، شامل موارد زیر می باشد:

  • بیرون زدگی یا عقب رفتگی شدید فک فوقانی
  • اپن بایت
  • کراس بایت
  • هیپرپلازی میانی صورت: هیپرپلازی میانی صورت شامل شرایطی است که در آن رشد صورت در قسمت های میانی کاهش یافته است.

در این روش، برشی در لثه بالای دندان های فوقانی ایجاد می شود. این امر دسترسی به استخوان های فک بالا را امکان پذیر می سازد. سپس استخوان فک به گونه ای که صورت به عنوان یک واحد حرکت کند، برش داده می شود. سپس فک بالا به سمت جلو یا عقب برای تراز شدن بر روی دندان های پایینی حرکت داده می شود. در نهایت استخوان فک توسط صفحات و پیچ های فلزی به استخوان صورت متصل و محکم می شود.

استئوتومی فک پایین

استئوتومی فک پایین نوعی جراحی ارتوسرجری است که بر روی فک پایین انجام می شود. این روش اغلب برای درمان بیرون زدگی ها یا عقب رفتگی های شدید فک پایین انجام می شود.

در این روش، در ابتدا برشی در دو طرف لثه فک پایین، درست در پشت دندان ‌های آسیاب ایجاد می شود. سپس استخوان فک پایین برش داده می شود. این امر به جراح امکان انتقال فک به موقعیت مناسب را می ‌دهد. سپس استخوان فک توسط صفحه ها و پیچ های فلزی در موقعیت جدید به استخوان صورت متصل می شود. در نهایت برش ها بخیه زده می‌ شوند.

استئوتومی دوطرفه

استئوتومی دوطرفه نوعی ارتوسرجری است که به طور همزمان بر روی فک بالا و پایین انجام می شود. این روش در شرایطی که هر دو فک نیاز به اصلاح داشته باشند، انجام می شود.

در این روش به دلیل جراحی بر روی هر دو فک بالا و پایین، پزشک ممکن است از نرم افزار مدل سازی سه بعدی برای کمک به برنامه ریزی جراحی استفاده کند. استئوتومی دوطرفه شامل جراحی فک بالا و پایین به طور همزمان است.

ژنیوپلاستی

ژنیوپلاستی به جراحی چانه گفته می شود. جراحی ژنیوپلاستی به اصلاح موقعیت چانه کمک می کند. این نوع ارتوسرجری ممکن است با استئوتومی فک پایین، برای درمان عقب رفتگی فک پایین ترکیب شود.

در طی ژنیوپلاستی، جراح برش هایی را در لثه های اطراف لب پایین ایجاد می کند. سپس بخشی از استخوان چانه را برش داده تا حرکت آن امکان پذیر شود. استخوان چانه به موقعیت جدید منتقل شده و توسط صفحات و پیچ های فلزی به استخوان صورت متصل می شود.

پس از جراحی ارتوسرجری

پس از انجام جراحی، فک با نوارهای لاستیکی ارتودنسی تثبیت می شوند. بیشتر بیماران برای کنترل درد و تورم یک یا دو شب را پس از جراحی در بیمارستان می گذرانند. تورم و کبودی پس از جراحی امری رایج است. با این حال، این عوارض در طی دو هفته اول پس از جراحی بهبود می یابند. بی حسی لب ها، گونه ها و چانه ها پس از جراحی ممکن است رخ دهد.

این عوارض به مرور زمان و طی چندین هفته بهبود یافته و در حرکت صورت اختلال ایجاد نمی کنند. معمولاً پزشک به بیماران توصیه می کند که در طی زمان بهبودی از رژیم غذایی نرم برای جلوگیری از درد در ناحیه استخوان فک استفاده کنند. این رژیم غذایی شامل غذاهایی مانند ماست، بلغور جو دوسر، تخم مرغ پخته شده و سایر غذاهای نرم و آسیاب شده می باشد.

 

https://www.chop.edu/treatments/orthognathic-and-jaw-surgery

https://www.healthline.com/health/surgery-for-jaw#tmj-surgery

محدودیت های غذایی در دوران ارتودنسی

محدودیت های غذایی در دوران ارتودنسی

رعایت محدودیت های غذایی در دوران ارتودنسی

بریس ها برای تراز کردن یا صاف کردن دندان های کج مورد استفاده قرار می‌ گیرند. علاوه بر این، ارتودنتیست ها ممکن است برای درمان سایر مشکلات دهان و دندان مانند فاصله دندانی ، آندربایت یا اوربایت از بریس ها استفاده کنند. درمان ارتودنسی می تواند مشکلات دندان ها را بهبود بخشد.

با این حال، به دلیل وارد آمدن فشار اضافی بر روی دندان ها، ممکن است سبک زندگی را تغییر دهد. علاوه بر این، در طی روزهای اول پس از درمان، وجود درد یا تحریک در اطراف دندان ها یا لثه ها امری طبیعی است. سخت ترین عوارض نصب بریس ها شامل تغییر در نوع رژیم غذایی است. زیرا ممکن است مصرف برخی از غذاها پس از نصب براکت ها محدود شوند.

این امر به این دلیل است که برخی از مواد غذایی در داخل براکت ها و سیم ها گیر کرده و به آنها آسیب می رسانند. پس از شروع درمان ارتودنسی، جلوگیری از ایجاد آسیب به سیم ها ، الاینرها و براکت ها و همچنین در امان ماندن دندان ها از پوسیدگی ، مسئله اصلی و ضروری به شمار می رود. علاوه بر رعایت بهداشت دهان و دندان، تغییر عادت های غذایی می توانند در سلامت دهان و دندان و همچنین جلوگیری از آسیب اجزاء ارتودنسی موثر باشند.

در واقع برخی از غذاها و عادات غذایی می ‌توانند باعث از بین رفتن و شکستن براکت ها و سیم های ارتودنسی شوند که ترمیم آنها به مراجعات اضافی و همچنین طولانی شدن مدت درمان منجر می ‌شوند. بنابراین قوانین اساسی خاصی برای به حداقل رساندن این معایب وجود دارند که رعایت آنها امری ضروری است.

محدودیت های غذایی در طول درمان ارتودنسی

پس از نصب براکت ها و سیم ها بر روی دندان ها، برای جلوگیری از شکستن یا شل شدن آنها لازم است از مصرف بعضی از مواد غذایی خودداری کرد. علاوه بر این، باید روش جویدن را در حین درمان ارتودنسی اصلاح کرده تا از شکستگی و آسیب ‌دیدگی براکت ها، سیم ها و الاینرها جلوگیری کرد. محدودیت های غذایی در دوران ارتودنسی شامل موارد زیر هستند:

غذاهای سخت و ترد

  • مواد غذایی خشک و ترد : مواد غذایی ترد و خشک، خطر شکستگی و جدا شدن براکت های ارتودنسی را در پی دارند. بنابراین در طول دوره درمان باید از مصرف آنها اجتناب کرد.
  • سبزیجات و میوه های خام مانند سیب و میوه های نارس : این مواد می توانند به اجزاء ارتودنسی آسیب برسانند. با این حال می توان آنها را آب پز کرده و یا به صورت رنده شده مصرف کرد.
  • آجیل‌های سخت مانند بادام، بادام زمینی و مغزها : آجیل و مغزها را می ‌توان به صورت له شده یا رنده شده مصرف کرد.
  • آبنبات : آبنبات های سخت و آبنبات های چوبی
  • پاپکورن : دانه های سخت ذرت به سختی خورد می شوند. همچنین پوسته های آنها می ‌توانند در زیر لثه ها گیر کرده و باعث ایجاد عفونت شوند. عفونت لثه باعث کند شدن حرکت دندان می شود.
  • سیب زمینی سرخ کرده : برای مصرف سیب زمینی سرخ کرده می توان لبه های سخت و ترد آن را جدا کرده و سپس مصرف کرد.
  • انواع خاصی از غلات به ویژه غلات خشک و ترد : مصرف غلات خشک و ترد بدون نرم کردن آنها در شیر یا هر مایع دیگر، ممنوع است.

غذاهای چسبناک

مصرف غذاهای چسبناک در طی درمان ارتودنسی ممنوع است. زیرا می توانند در بین براکت ها یا سیم منحنی ارتودنسی به دام افتند و به آنها آسیب برسانند. هرگونه صدمه به اجزای ارتودنسی نیاز به تعویض آنها دارد. بنابراین خودداری از مصرف غذاهای چسبناک می تواند به جلوگیری از آسیب دیدن براکت ها و سیم ها و همچنین عدم طولانی شدن مدت درمان کمک کند.

غذاهای چسبناک ممنوع در دوران ارتودنسی شامل موارد زیر هستند:

  • آدامس ها : برای تازه کردن نفس بعد از مصرف غذا، می ‌توان دندان‌های خود را مسواک زد یا از نوارهای تازه کننده مانند لیسترین استفاده کرد. این مواد می‌ توانند به راحتی بر روی زبان ذوب شوند. اما جویدن آدامس باعث گیر افتادن آن در لابه لای سیم های ارتودنسی می‌‌ شود.
  • آبنبات های ژله ای : کارامل های چسبناک، تافی ها، مارشملوهای بزرگ و هر نوع آبنبات دیگری که پس از نرم شدن به دور اجزای ارتودنسی پیچیده می‌ شوند.

مواد غذایی سفت

دندان هایی که اجزاء ارتودنسی بر روی آنها نصب شده اند، به اندازه دندان های طبیعی قدرت ندارند. به همین دلیل باید از مصرف برخی از غذاها مانند موارد زیر خودداری کرد:

  • گوشت هایی که جویدن آنها دشوار است.
  • نان های سفت
  • میوه های حاوی دانه های کوچک

عادت هایی که در طول درمان ارتودنسی نیاز به تغییر دارند؟

رعایت محدودیت های غذایی در طول درمان ارتودنسی بسیار ضروری است. با این حال، برخی از عادات وجود دارند که دنبال کردن آنها در طول درمان ارتودنسی می تواند بسیار مضر باشند. به همین دلیل ترک این عادات برای جلوگیری از آسیب دیدن اجزاء ارتودنسی از اهمیت بالایی برخوردار است.

مهمترین این عادات شامل موارد زیر هستند:

  • گاز گرفتن مواد غذایی با دندان های جلو : دندان های قدامی ممکن است با وسایل ارتودنسی دردناک باشند.

به همین دلیل گاز گرفتن مواد غذایی با دندان های جلو ممکن است باعث ایجاد ناراحتی و همچنین فشار بر روی اجزا ارتودنسی شود. در طول درمان ارتودنسی دندان های خلفی تنها دندان هایی هستند که برای جویدن مورد استفاده قرار می ‌گیرند. در طول درمان ارتودنسی، مواد غذایی مانند غذاها، میوه ها و سبزیجات باید به قطعات کوچک تقسیم شده و سپس با دندان های خلفی جویده شوند.

  • عادت بدی که به اجزا ارتودنسی آسیب می رسانند : علاوه بر مصرف غذاهای ممنوع، برخی از عادت بد نیز وجود دارند که می ‌توانند به اجزاء ارتودنسی آسیب برسانند و مدت درمان را طولانی کنند.

بنابراین توصیه می شود که این عادت بد را برای جلوگیری از آسیب دیدن دندان ها و همچنین براکت ها و سیم های ارتودنسی متوقف کرد:

  • جویدن مداد خودکار یا هر وسیله سخت دیگر
  • جویدن ناخن ها یا پوست اطراف ناخن ها با دندان
  • تلاش برای باز کردن بسته بندی های پلاستیکی نرم و سخت مواد با دندان ها

غذاهایی که باید از مصرف آنها بلافاصله بعد از قرار گرفتن بریس ها خودداری کرد

برخی از مواد غذایی ممکن است به خودی خود بی ضرر باشند اما مصرف آنها بلافاصله پس از نصب بریس ها، می‌ تواند دهان را تحریک کرده و باعث فشار و حساسیت بیش از حد در دندان ها شود. این مواد شامل موارد زیر هستند:

  • بستنی
  • نان های ضخیم
  • برش های ضخیم گوشت
  • مرکبات

با این حال، مصرف این مواد پس از سازگاری دندان ها با بریس ها، بلامانع است.

https://www.guidedessoins.com/en/dietary-guidelines-orthodontic-patients/

https://www.healthline.com/health/what-can-you-eat-with-braces#if-wires-come-loose

ارتودنسی با براکت های سرامیکی

ارتودنسی با براکت های سرامیکی

ارتودنسی با براکت های سرامیکی (براکت های شفاف)

براکت های شفاف که به عنوان براکت های سرامیکی نیز شناخته می شوند، جایگزین مناسبی برای براکت های فلزی به شمار می روند. بریس های شفاف از مواد سرامیکی یا پلاستیک ساخته می شوند. این نوع خاص از براکت ها ممکن است همرنگ دندان ها یا شفاف باشند. براکت های سرامیکی عملکردی مانند برییس های فلزی سنتی دارند.

در واقع آنها از براکت و سیم برای تراز کردن دندان ها استفاده می کنند. با این تفاوت که به راحتی با لبخند بیمار ترکیب شده و قابل مشاهده نمی باشند. در برخی از موارد، همچنین می ‌توان از سیم های به رنگ دندان به جای سیم های فلزی استفاده کرد. این امر زیبایی بیشتری به لبخند بیمار می دهد.

این روش برای افرادی که به دنبال گزینه های درمانی غیر قابل مشاهده برای تراز کردن دندان های خود هستند، ایده آل می باشد.

از بریس های شفاف می توان برای اصلاح مشکلاتی مانند آندربایت، کراس بایت، اوربایت، نامرتب بودن دندان ها و بسیاری دیگر از مشکلات دهان و دندان استفاده کرد. اکثر بیمارانی که به درمان ارتودنسی نیاز دارند، کاندیدای مناسبی برای استفاده از بریس های شفاف هستند.

بریس های شفاف بسته به اهداف مورد نظر از مواد مختلف ساخته می شوند. برخی از این بریس ها مانند روکش های دندان از سرامیک یا پرسلن ساخته می شوند.

در حالی که برخی دیگر از بریس های شفاف از موادی مشابه پلاستیک تهیه می ‌شوند. هر دو نوع بریس ها از مزایا و معایب خاص خود برخوردار هستند. به همین دلیل بسته به تشخیص متخصص ارتودنسی، بهترین نوع آن برای بیمار انتخاب می شود.

چه افرادی کاندیدای مناسبی برای بریس های سرامیکی به شمار می روند؟

بریس های سرامیکی برای افرادی مناسب است که دندان های دائمی آن ها به طور کامل رشد کرده است. این امر اصلاح سریع دندان ها و همچنین کاهش احتمال شکستن براکت ها را به دلیل فشار حرکت دندان ها، تضمین می کند.

علاوه بر این، افرادی که مایل به اصلاح دندان ها با استفاده از براکت های ظریف و غیر قابل مشاهده هستند، می ‌توانند از براکت های سرامیکی استفاده کنند. این براکت ها به دلیل همرنگ بودن با رنگ دندان و یا شفاف بودن، کمتر مورد توجه قرار می گیرند.

مزایای ارتودنسی با براکت های سرامیکی

  • بریس های سرامیکی توجه کمتری را به خود جلب می کنند: بریس های سرامیکی به بیماران این امکان را می ‌دهند که بدون ایجاد ظاهری نامناسب، دندان ‌های خود را صاف کنند. این بریس ها زمانی که بر روی دندان ها قرار می گیرند، دیده نمی شوند و در صورت استفاده از سیم منحنی شفاف، تقریباً نامرئی هستند.
  • براکت های سرامیکی مینای دندان را از بین نمی برند: مواد استفاده شده در براکت های سرامیکی و همچنین چسب هایی که آنها را بر روی دندان نگه می دارند، به مینای دندان آسیب نمی رسانند. علاوه بر این، فناوری های جدید در زمینه ارتودنسی شفاف، چسب هایی را ارائه کرده که موجب تغییر رنگ براکت ها یا دندان ها نمی شوند.
  • جدا کردن براکت های سرامیکی آسانتر است: پس از از به پایان رسیدن طول درمان، براکت ها از روی دندان ها جدا می شوند. روند جدا کردن براکت های سرامیکی بسیار آسان تر از براکت های فلزی است.
  • طول درمان براکت های سرامیکی کمتر از ارتودنسی نامرئی است: ارتودنسی نامرئی شامل الاینرهای متحرکی است که دندان ها را به تدریج جابجا می کند. الاینرهای متحرک یکی از گزینه های غیر قابل مشاهده برای صاف کردن دندان ها است که طول دوره درمان آن بیشتر از ارتودنسی شفاف است.
  • استفاده از بریس های سرامیکی راحت تر از بریس های سنتی هستند: استفاده از بریس های سرامیکی راحت تر از بریس های فلزی می باشند. این امر به این دلیل است آنها از براکت های گرد و مواد سرامیکی ساخته می شوند. در نتیجه تحریک لثه و ناراحتی ‌های عمومی کمتری را ایجاد می کنند.

معایب براکت های سرامیکی

  • براکت های سرامیکی گران قیمت تر از براکت های فلزی هستند.
  • براکت های سرامیکی ممکن است باعث حساسیت لثه شوند: براکت های سرامیکی بزرگتر از براکت های فلزی هستند. این امر ممکن است باعث عدم دسترسی مسواک به مینا و خط لثه شود. تمیز کردن دشوار براکت ها و دندان ها منجر به تورم لثه یا تحلیل آن می شود.
  • ماندگاری بریس های سرامیکی کمتر از بریس های فلزی است: احتمال شکستگی براکت های سرامیکی دو برابر براکت های فلزی است.
  • امکان تغییر رنگ براکت های سرامیکی و لکه دار شدن آنها: اتصالات الاستیکی که سیم ها را به براکت ها متصل می‌ کنند، به راحتی لکه دار شده و تغییر رنگ می‌ دهند.

چگونگی عملکرد براکت های سرامیکی

براکت ها چه فلزی و چه شفاف، به عنوان دستگیره بر روی دندان ها عمل می کنند. پس از نصب براکت های سرامیکی، سیم منحنی در داخل این دستگیره قرار گرفته و موجب حرکت دندان ها می ‌شود. نیروی ایجاد شده از طریق سیم فلزی یا سیم پلاستیکی شفاف، سلول های اطراف دندان را تغییر می دهند.

به این ترتیب که در سمت اعمال نیرو، سلول ها به سلول های جذب کننده استخوان و در سمت مقابل، سلول ها به سلول های رسوب دهنده استخوان تبدیل می شوند. به این ترتیب براکت های شفاف، موجب حرکت دندان ها به محل مناسب می شوند.

مراقبت های لازم پس از ارتودنسی با براکت های سرامیکی

براکت های سرامیکی و اتصالات الاستیک متصل به آن ممکن است دچار لک و تغییر رنگ شوند. در نتیجه به مراقبت های بیشتری نسبت به براکت های فلزی نیاز دارند. مراقبت های لازم پس از اتصال براکت های سرامیکی شامل موارد زیر هستند:

  • بعد از هر وعده غذایی مسواک بزنید و نخ دندان بکشید: استفاده از مسواک و نخ دندان موجب از بین رفتن باقیمانده مواد غذایی در لابه لای دندان ها و براکت ها می شود و از این طریق از تغییر رنگ براکت ها جلوگیری می شود.
  • از مصرف غذاها و نوشیدنی هایی که موجب تغییر رنگ براکت ها می شوند، خودداری کنید: مصرف گوجه فرنگی، قهوه، چای، نوشابه، چاشنی هایی مانند سس گوجه فرنگی و خردل می توانند موجب تغییر رنگ براکت ها و اتصالات الاستیک آنها شوند.
  • عدم مصرف دخانیات به ویژه سیگار: سیگار کشیدن می تواند لکه های مایل به زردی را بر روی دندان ها و تمام اجزای ارتودنسی ایجاد کند.
  • عدم استفاده از خمیر دندان سفید کننده: خمیر دندان های سفید کننده می توانند باعث سفید تر شدن سطح دندان در معرض دید نسبت به سطح زیر براکت ها شوند. این امر موجب لکه دار به نظر رسیدن براکت های سرامیکی می شود.

https://mylegacyortho.ca/10-advantages-to-ceramic-braces/

https://www.healthline.com/health/ceramic-braces#pros-and-cons

https://www.andoverorthodontics.com/orthodontic-services/clear-orthodontic-brackets/

https://papasikosortho.com/2015/10/12/clear-braces1062015/

اصلاح اوربایت در بزرگسالان

اصلاح اوربایت در بزرگسالان

اصلاح اوربایت در بزرگسالان

اگر زمانی که جلوی آینه فکهای خود را میبندید، دندانهای جلویی پایینی تان پشت خیلی دیده نمیشوند و بخش زیادی از آنها پشت دندانهای جلویی بالایی پنهان شده است، اوربایت دارید. اگر همپوشانی زیاد باشد به آن اوربایت شدید یا دیپ بایت گفته میشود. بایت به وضعیت تماس دندانها در هنگام بسته بودن فکها گفته میشود.

در حالت نرمال همه ما کمی اوربایت داریم اما این همپوشانی اگر خیلی زیاد باشد، مشکل ساز میشود. اوربایت زیاد باعث ساییدگی دندانها، درد و مشکلات زیبایی میشود. اگر مشکل اوربایت دارید نگران نباشید، این مشکل قابل حل است. اصلاح اوربایت با درمان ارتودنسی امکان پذیر است.

اندازه گیری اوربایت

متوسط اندازه اوربایت حدود ۲ الی ۴ میلی متر است. یعنی وقتی دهان خود را می بندید، دندانهای جلویی بالایی ۲ الی ۴ میلی متر از سطح دندانهای جلویی پایینی را پشت خود پنهان میکنند.

اگر همپوشانی از این کمتر باشد دندانهای پایینی بیش از حد نمایان میشوند و یا حتی ممکن است اصلا به هم نرسند که در این حالت به آن اوپن بایت میگویند. اوپن بایت ممکن است در عقب دهان نیز ایجاد شود. اگر همپوشانی از مقدار نرمال بیشتر شود دندانهای پایینی کم و یا اصلا دیده نمیشوند.

در موارد شدید اوربایت، دندانهای جلویی پایینی ساییده شده یا حتی ممکن است لثه پشت دندانهای بالایی را تخریب کنند.

اگر فکر میکنید اوربایت دارید، به متخصص ارتودنسی مراجعه کنید.

اوربایت چگونه ایجاد میشود؟

اوربایت اغلب ارثی یا ژنتیکی است. در دوران کودکی دندانها به نوبت بیرون میزنند و دندانهایی که دیرتر بیرون میزنند توسط دندانهایی که قبلا بیرون زده اند محدود میشوند. گاهی اوقات موقعیت دندانهای دیگر باعث اوربایت یا مشکلات دیگر بایت میشود.

عاداتهایی مانند انگشت مکیدن، پستانک مکیدن و غیره باعث میشوند فشار زیادی به دندانهای بالایی وارد شود و آنها را به جلو براند. همچنین به فک پایین فشار وارد میشود و آن را عقب میراند. این میتواند باعث بدتر شدن اوربایت شود.

اوربایت با افزایش سن محسوس تر میشود و ممکن است اوربایتی که در کودکی نیازی به درمان نداشته در بزرگسالی نیاز به درمان پیدا کند.

انواع اوربایت

اوربایت دندانی: اوربایت دندانی به وضعیتی گفته میشود که در آن علت اوربایت ناهمراستایی دندانهاست. در چنین مواردی فکها به خوبی بر هم منطبق هستند و مشکلی ندارند اما موقعیت دندانها باعث شده فک پایین عقب رانده شود. معمولا درمانهای غیر جراحی برای این نوع اوربایت در بزرگسالان، مناسب است.

اوربایت اسکلتی: این نوع اوربایت به استخوان فک مربوط میشود. فک پایین به قدری کوچک است که با فک بالا مطابقت ندارد. در نتیجه ردیف دندانهای بالایی جلوتر از فک پایین رفته و هنگام بسته شدن فکها، پایینتر می آیند. اوربایت اسکلتی در بزرگسالان معمولا نیاز به عمل جراحی اصلاح فک دارد.

روشهای اصلاح اوربایت در بزرگسالان

معمولا دندانپزشک شما را به متخصص ارتودنسی ارجاع میدهد تا اوربایت با درمان ارتودنسی اصلاح شود. اصلاح اوربایت در کودکان خیلی راحت تر است چون فک آنها هنوز در حال رشد است و میتوان رشد آن را کنترل و هدایت کرد. اما با این حال در بزرگسالان هم میتوان اوربایت را اصلاح کرد.

در نوجوانان شلوغی دندانها و بهم ریختگی آنها، شایعترین مشکل ارتودنسی است اما در بزرگسالانی که اوربایت دارند، عدم انجام درمان پیشگیرانه شایعترین مشکل است که منجر به تشدید علائم اوربایت میشود.

هنگامی که برای درمان اوربایت مراجعه میکنید، متخصص ارتودنسی دهان و دندانهایتان را بررسی میکند تا ببیند چه برنامه درمانی برایتان بهتر است. در موارد شدید مشکلات ارتودنسی دو تا چند سال طول دوره درمان ارتودنسی در نظر گرفته میشود.

راه حل درمان اوربایت در افراد بزرگسال عبارت است از:

براکت – براکت به حرکت دادن دندانها کمک میکند. در مواردی که اوربایت مربوط به دندانها باشد تنها براکت کفایت میکند.

اینویزالاین – الاینر شفاف یا اینویزالاین همانند براکت دندانها را حرکت میدهد تا اوربایت را اصلاح نماید.

عمل جراحی فک – در موارد اوربایت اسکلتی، عمل جراحی فک تنها راه حل درمان قطعی است.

How Difficult Is Overbite Correction for Adults?

عصب کشی یا درمان ریشه دندان چگونه انجام میشود؟

عصب کشی یا درمان ریشه دندان چگونه انجام میشود؟

عصب کشی یا درمان ریشه دندان چگونه انجام میشود؟

اگر دندانتان نیاز به درمان ریشه (root canal) یا همان عصب کشی دارد، شما تنها نیستید. هر ساله میلیونها دندان تحت درمان ریشه قرار میگیرند و با این روش نجات پیدا میکنند. در داخل دندان در زیر لایه سفید رنگ مینا لایه سختی به نام عاج قرار دارد.

در زیر عاج و در مرکز دندان بافتهای نرم حاوی رگهای خونی و عصبها قرار دارد که به آن پالپ گفته میشود. پالپ بخش زنده دندان است و به رشد ریشه دندان (در دوران رشد) کمک میکند.

در دندانی که کاملا رشد یافته است برای زنده ماندن دیگر نیازی به پالپ نیست و بدون پالپ نیز میتوان دندان را حفظ کرد چون دندان از طریق بافتهای پیرامون تغذیه رسانی میشود. عصب کشی امروزه بدون درد و خیلی آسان ظرف یک یا دو جلسه (بستگی به وضعیت دندان و شرایط شما دارد) انجام میشود.

نجات دندان طبیعی با عصب کشی مزایای زیادی دارد از جمله: جویدن به صورت مناسب انجام میشود، حس طبیعی در دهان وجود دارد، ظاهر دهان و لبخند و ساختار صورت طبیعی است، از دندانهای دیگر در مقابل ساییدگی زیاد یا فشار زیاد محافظت میشود.

مراحل عصب کشی و ترمیم دندان به ترتیب از چپ به راست

چگونه عصب کشی دندان را نجات میدهد؟

عصب کشی زمانی انجام میشود که داخل دندان دچار التهاب و عفونت شده است. التهاب یا عفونت به دلایل مختلف بروز میکند از جمله پوسیدگی عمیق دندان، درمانهای دندانپزشکی مکرر، شکستن روکش دندان و ترک خوردن یا لب پر شدن دندان.

به علاوه وارد آمدن ضربه به دندان ممکن است هیچ ترک یا شکستگی قابل مشاهده ای در دندان ایجاد نکند اما به پالپ دندان صدمه بزند. التهاب یا عفونت پالپ دندان در صورتی که درمان نشود باعث ایجاد درد یا آبسه میشود.

در عصب کشی پالپ عفونی برداشته میشود و داخل دندان به طور کامل تمیز و ضد عفونی میگردد. سپس فضای خالی با مواد لاستیکی مانندی به نام گوتاپرچا (gutta-percha) مهر و موم میگردد. سپس دندان با مواد پر کننده دندان یا روکش ترمیم میشود. پس از ترمیم دندان همانند دندانهای دیگر قابل استفاده خواهد بود.

با کمک درمان ریشه میتوانید لبخند طبیعی و زیبای خود را حفظ کنید و بدون محدودیتی غذاهایی را که پیش از این میتوانستید بجوید را استفاده کنید. در صورت مراقبت مناسب نتایج درمان دائمی خواهد بود.

http://www.aae.org/patients/treatments-and-procedures/root-canals/root-canals.aspx

 

تفاوت اورجت و اوربایت در درمان ارتودنسی چیست؟

تفاوت اورجت و اوربایت در درمان ارتودنسی چیست؟

تفاوت اورجت و اوربایت در درمان ارتودنسی چیست؟

بسیاری از ما از مشکل جلوزدگی دندانها رنج میبریم و مایلیم این مشکل بایت را اصلاح کنیم. اگر در اینترنت به دنبال بررسی مشکل جلوزدگی دندانها باشید با دو اصطلاح اوربایت و اورجت مواجه میشوید. ممکن است این اصطلاحات شما را سر در گم کنند که تفاوت آنها چیست و کدام یک وضعیت شما را بیان میکند.

اورجت یا اوربایت؟

اورجت به جلوزدگی افقی دندانهای جلویی بالایی گفته میشود یعنی فاصله افقی بین دندانهای جلویی بالا و پایین مد نظر است. بسیاری از کسانی که اورجت دارند، دندانهای جلویی بالایی شان به جلو شیب دارد. در حالت نرمال دندانهای جلویی بالایی تقریبا دو میلیمتر فاصله افقی با دندانهای جلویی پایینی دارند اما اگر این فاصله از ۲ میلی متر بیشتر شود، مشکل بایت از نوع اورجت وجود دارد.

مشکل بایت به نامناسب بودن جایگاه و تماس دندانها با هم در هنگام بسته بودن فکها گفته میشود.

اوربایت به فاصله عمودی بین دندانهای جلویی بالایی و پایینی گفته میشود. در حالت نرمال هنگام بسته بودن فکها حدود یک چهارم از سطح دندانهای جلویی پایینی پشت دندانهای جلویی بالایی پنهان میشوند. اگر همپوشانی دندانهای جلو از این مقدار بیشتر شود، گفته میشود اوربایت شدید یا دیپ بایت وجود دارد.

یک پژوهش بازبینی در امریکا، بریتانیا، هند، چین و چند کشور دیگر اروپایی و افریقایی شیوع اورجت و اوربایت را نشان داده است. تقریبا یک پنجم افرادی که مورد مطالعه قرار گرفتند اعم از کودک و بزرگسال، دچار اورجت هستند و تقریبا ۲۲ درصد اوربایت دارند.

روشهای درمان اورجت و اوربایت

جلوزدگی دندانها احتمال شکستگی یا لب پر شدگی دندانها را افزایش میدهد. علاوه بر این اوربایت نیز ممکن است مشکلاتی در تلفظ ایجاد نماید به خصوص حروف س و ش. به همین علت درمان این مشکلات بایت به خصوص در صورتی که در عملکرد طبیعی دندانها اختلال ایجاد کرده باشد توصیه میشود.

برای درمان اورجت و اوربایت دندانها باید صاف و مرتب شوند و این کار از طریق وسیله های ارتودنسی (معمولا براکت) ، عمل جراحی فک و یا هر دو انجام میشود.

 

  • ارتودنسی فانکشنال

در ارتودنسی فانکشنال از وسیله های فانکشنال یا عملکردی استفاده میشود که برای اصلاح مشکلاتی استفاده میشوند که به ارتباط بین دندانهای بالا و پایین ربط دارد.

وسیله های فانکشنال برای حرکت دادن فک به موقعیت بهتری که در آن دندانها بر هم جفت میشوند استفاده میشود. وسیله فانکشنال ممکن است پیش از براکت یا همزمان با آن به کار گرفته شود.

انواع مختلف وسیله های فانکشنال ارتودنسی وجود دارد که برخی ثابت و برخی غیر ثابت (قابل در آوردن) هستند. در یک پژوهش مشخص شد استفاده از وسیله های فانکشنال ثابت به مدت هفت ماه (همراه با ادامه دادن درمان پس از در آوردن وسیله ارتودنسی) میتواند اورجت و اوربایت را اصلاح نماید و نیمرخ فرد را بهتر کند.

  • براکت

پس از این که فکها در راستای مناسب قرار گرفتند، دکتر اقدام به صاف و مرتب کردن دندانها میکند. براکت در همراستا کردن دندانها بسیار موثر عمل میکند. ممکن است لازم باشد یک تا سه سال براکت در دهان داشته باشید. پس از آن هم، براکت را که در می آورید باید وسیله دیگری به نام ریتینر را طبق دستور دکتر استفاده کنید تا وضعیت دندانها تثبیت شود. کسانی که دلشان نمیخواهد دوباره وسیله ای لبخندشان را تحت تاثیر قرار دهد میتوانند از ریتینر ثابت که یک سیم فلزی کوچک است که به پشت دندانهای جلو چسبانده میشود، استفاده کنند.

  • عمل جراحی فک

عمل جراحی فک روش درمانی برای عدم تقارن صورت و نامتناسب بودن فکهاست. متخصص ارتودنسی و جراح فک و صورت با هم کار میکنند تا برنامه درمانی خوبی برای شما طراحی کنند. درمان بر اساس عکس پرتوی ایکس و قالب گیری دندانها صورت میگیرد. معمولا برنامه به این صورت است که ابتدا یک سال یا یک و نیم سال براکت میگذارید و سپس عمل جراحی فک انجام میدهید. عمل جراحی اصلاحی فک تحت بیهوشی انجام میشود و از داخل دهان کار میشود در نتیجه هیچ جای زخمی نمی ماند. ممکن است دو تا چهار روز در بیمارستان بمانید و دوازده هفته طول میکشد تا کامل بهبود یابید.

 

https://www.colgate.com/en-us/oral-health/cosmetic-dentistry/early-orthodontics/overjet-vs-overbite-whats-the-difference

 

چیزهایی که درباره سفید کردن دندان باید بدانید

چیزهایی که درباره سفید کردن دندان باید بدانید

نکات و چیزهایی که درباره سفید کردن دندان باید بدانید

 اگر همیشه مرتباً مسواک بزنید و نخ دندان بکشید، دندان‌هایتان سالم و سفید می‌مانند. با این حال در صورتی که به مرور زمان در اثر عوامل مختلف دندان‌هایتان زرد شده یا دچار لکه شده باشند، می‌توانید با درمان‌های سفید کننده دندان زیبایی را به لبخند خود بازگردانید. انجمن ارتودنتیست های آمریکا گزارش می‌کند تقریباً ۹۰% از بیماران دندانپزشکی به دنبال سفید کردن دندان‌های خود آمده ‌اند.

 

چرا دندان‌ها زرد می‌شوند؟

– مصرف غذاها و نوشیدنی‌های رنگ‌دانه دار: مواد غذایی مانند برخی میوه‌ها و سبزیجات و یا نوشیدنی‌هایی مانند چای، قهوه و نوشابه باعث لکه‌ دار شدن دندان می‌شوند. علت آن رنگ‌دانه‌هایی به نام کروموژن است که به سطح دندان‌ها (مینا) می‌چسبند.

 – استعمال دخانیات: دو ماده شیمیایی موجود در تنباکو باعث زرد شدن و ایجاد لکه در دندان‌ها می‌شود: نیکوتین و قطران. تار (Tar ) یا قطران ماده‌ ای است که در حالت طبیعی رنگ تیره دارد. نیکوتین تا زمانی که با اکسیژن ترکیب نشده ماده‌ ای بدون رنگ است. پس از ترکیب با اکسیژن رنگ آن زرد میشود.

– افزایش سن: لایه بیرونی دندان (مینا) به مرور زمان نازک شده و از بین می‌رود. لایه زیر مینا عاج نام دارد که ماده ‌ای نرم‌تر و زرد رنگ است. به مرور زمان با نازک شدن مینا رنگ زرد عاج بیشتر نمایان می‌شود و دندان زرد دیده میشود.

– ضربه دیدن دندان: هنگامی که به دهان ضربه وارد می‌شود، در اثر واکنش لایه عاج دندان به ضربه وارد شده ممکن است رنگ آن تغییر کند.

– برخی داروها: تیرگی دندان ممکن است یکی از عوارض جانبی مصرف برخی داروها مانند آنتی‌ هیستامین‌ها، داروهای ضد روان‌پریشی و داروهای کنترل فشار خون باشد. کودکان کم‌ سن که در معرض داروهای آنتی ‌بیوتیک مانند تتراسایکلین و داکسی سایکلین قرار می‌گیرند در حالی که در سن رشد دندان‌ها (یا در رحم مادر) قرار دارند، ممکن است دچار تغییر رنگ دندان‌ها در بزرگسالی شوند. شیمی ‌درمانی و پرتو درمانی در ناحیه سر و گردن نیز می‌تواند باعث تیره شدن دندان شود.

درمان سفید کردن دندان چگونه تأثیر می‌گذارد؟

سفید کردن دندان فرآیند ساده ‌ای است. محصولات سفید کننده دندان حاوی یکی یا دو ماده سفید کننده ( پروکسید هیدروژن یا پروکسید کاربامید) هستند. این عامل های سفید کننده باعث تجزیه لکه ها و سفید شدن دندان می‌شوند.

آیا همه دندان‌ها را می‌توان سفید کرد؟

خیر. به همین علت پیش از سفید کردن دندان‌ها باید با دندانپزشک مشورت کنید. باید بدانید همه انواع تغییر رنگ و لک دندان‌ها را نمی‌توان سفید نمود. برای مثال معمولاً دندان‌های زرد شده را به راحتی می‌توان سفید کرد اما دندانهای قهوه ای ممکن است به خوبی به درمان پاسخ ندهند و دندان‌هایی که خاکستری شده اند، ممکن است اصلاً تحت تأثیر عامل بلیچ قرار نگیرند. همچنین سفید کردن دندان‌ها بر روی ترمیم‌های دندانی مانند پرشدگی ها، ونیر و روکش دندان تأثیری ندارد. لکه ی که در اثر مصرف دارو یا جراحات دندان ایجاد شده‌ اند با بلیچینگ برطرف نمی‌شود.

چه روش‌هایی برای سفید کردن دندان وجود دارد؟

خمیر دندان سفید کننده: اگر چه همه خمیر دندان‌ها به پاک شدن لکه های سطح دندان کمک می‌کنند و اندکی عملکرد سایندگی دارند اما برخی از خمیر دندان‌ها خاصیت سفید کنندگی بیشتری دارند و مختص همین منظور طراحی شده ‌اند. برخی از این انواع خمیر دندان حاوی عامل فیزیکی سایندگی و پولیش و برخی حاوی عامل شیمیایی (بلیچینگ) هستند. همه دندان‌ها معمولاً تنها لکه های سطحی را پاک می‌کنند.

بلیچینگ خانگی: محصولات خانگی بلیچینگ حاوی پروکسید هستند و می‌توانند مینای دندان را سفید کنند. معمولاً این محصولات به صورت ژل و تری استفاده می‌شوند. همچنین محصولات بلیچینگ ممکن است به‌ صورت چسب بوده و به دندان‌ها چسبانده شود. غلظت عامل بلیچینگ محصولات خانگی کمتر از بلیچینگ حرفه‌ ای می‌باشد.

بلیچینگ حرفه‌ای: محصولات بلیچینگ حرفه‌ ای تنها توسط دندانپزشک قابل استفاده بوده و در مطب استفاده می‌شود. این محصولات نیز عمدتا به صورت ژل و تری هستند.

عوارض سفید کردن دندان‌ها چیست؟

برخی افرادی که از محصولات سفید کننده دندان استفاده می‌کنند، دچار حساسیت دندان می‌شوند. این اتفاق زمانی رخ می‌دهد که عامل بلیچینگ موجود در محصول از طریق مینا به لایه عاج نفوذ کرده و عصب دندان را تحریک می‌کند. در بیشتر موارد حساسیت دندان موقتی است. استفاده بیش از حد از محصولات سفید کننده دندان باعث آسیب دیدن مینا و لثه می‌شود بنابراین بهترین کار این است که تحت نظارت دندانپزشک این کار را انجام دهید.

http://www.mouthhealthy.org