با یک لبخند زیبا هر دری به روی انسان گشاده خواهد شد.

خیابان شریعتی،بین میرداماد و ظفر بالاتر از مترو شریعتی،خیابان مینا

تلفن تماس : ۲۶۴۲۱۷۲۸

چه افرادی کاندیدای مناسبی برای ایمپلنت دندان هستند؟

چه افرادی کاندیدای مناسبی برای ایمپلنت دندان هستند؟

ایمپلنت دندان

چه افرادی کاندیدای مناسبی برای ایمپلنت دندان هستند؟ جراحی ایمپلنت دندان روشی است که در آن ریشه دندان با پایه های فلزی پیچ مانند، جایگزین شده و روکش بر روی آن قرار می گیرد. ایمپلنت دندان می ‌تواند دندان های آسیب دیده یا از دست رفته را با ظاهری واقعی جایگزین کند. جراحی ایمپلنت دندان مزایای بسیار زیادی داشته و معایب استفاده از دندان های مصنوعی یا بریج دندان را شامل نمی شود.

نحوه انجام قرار گیری ایمپلنت دندان به نوع کاشت و وضعیت استخوان فک بستگی دارد. این جراحی ممکن است شامل چندین روش باشد و مهمترین مزیت آن پشتیبانی کامل از دندان های جدید از طریق بهبود استخوان در اطراف ایمپلنت است. با این حال، از آنجا که ترمیم استخوان به زمان نیاز دارد، فرایند کاشت ایمپلنت ممکن است ماه ها به طول انجامد.

چه افرادی کاندیدای مناسبی برای ایمپلنت دندان هستند؟

ایمپلنت دندان از طریق جراحی در استخوان فک، جایی که ریشه دندان از دست رفته، قرار می گیرد. از آنجا که تیتانیوم موجود در ایمپلنت با استخوان فک ترکیب می شود، در نتیجه ایمپلنت دچار لغزش یا آسیب به استخوان نمی‌ شود. به طور کلی برای جراحی ایمپلنت دندان موارد زیر لازم است:

  • از دست رفتن یک یا چند دندان
  • کامل شدن فرایند رشد استخوان فک
  • وجود استخوان کافی برای ایمن سازی ایمپلنت یا توانایی بدن بیمار در پاسخ به پیوند استخوان
  • سالم بودن بافت دهان
  • عدم وجود شرایط سلامتی که بر ترمیم استخوان تاثیر می گذارد.
  • افرادی که قادر به استفاده از پروتز نیستند.
  • عدم سیگار کشیدن
  • تعهد به روند چندین ماهه درمان

مزایای ایمپلنت دندان

کاشت ایمپلنت دندان مزایای بسیاری از جمله موارد زیر دارد :

  • بهبود ظاهر لبخند :

ایمپلنت های دندان مانند دندان‌های واقعی هستند که در داخل استخوان فک قرار گرفته و ثابت می شوند. به همین منظور دائمی بوده و می توانند ظاهر لبخند را بهبود دهند.

  • بهبود گفتار :

دندان های مصنوعی نامناسب می توانند در داخل دهان دچار لغزش شوند. این امر باعث گفتار نادرست و عدم تلفط صحیح کلمات می شود. ایمپلنت دندان به بیمار این امکان را می ‌دهد که بدون نگرانی از لغزش دندان ها، صحبت کند.

  • راحتی استفاده از آن :

از آنجا که ایمپلنت به بخشی از فک و اجزای دهان تبدیل می شود، بنابراین استفاده از آن راحت تر است.

  • بهبود فرآیند جویدن و غذا خوردن :

پروتزهای متحرک می ‌توانند جویدن را دچار مشکل کنند. کاشت دندان مانند دندان های واقعی عمل کرده و امکان عمل جویدن بدون مشکل را فراهم می کنند.

  • بهبود سلامت دهان و دندان :

ایمپلنت های دندانی مانند بریج ها، به پشتیبانی سایر دندان ها و در نتیجه تراش آنها نیاز ندارند. از آنجا که دندان های اطراف برای حمایت از ایمپلنت تغییر نمی کنند، بنابراین تعداد بیشتری از دندان ها به طور سالم و دست نخورده باقی می مانند. این امر باعث بهبود سلامت دهان و دندان در طولانی مدت می شود. ایمپلنت ها همچنین امکان دسترسی بهتر به شیارهای بین دندانی و بهبود بهداشت دهان را فراهم می کنند.

  • ماندگاری بالا :

ایمپلنت های دندانی بسیار بادوام بوده و با مراقبت خوب می توانند تا آخر عمر بدون مشکل باقی بمانند.

خطرات و عوارض ایمپلنت دندان

مانند هر عمل جراحی، جراحی ایمپلنت دندان ممکن است با خطرات سلامتی همراه باشد. عوارض جانبی در این روش نادر بوده و در صورت بروز، معمولاً جزئی هستند و به راحتی درمان می شوند. خطرات و عوارض جانبی ایمپلنت دندان عبارتند از :

  • عفونت در محل کاشت
  • آسیب به ساختارهای اطراف مانند سایر دندان ها یا رگ های خونی
  • آسیب عصبی که می تواند باعث درد، بی حسی یا گزگز شدن دندان های طبیعی، لثه ها، لب ها یا چانه شود.
  • مشکلات سینوسی: زمانی که ایمپلنت های دندانی در فک بالا قرار می گیرند، ممکن است به یکی از حفره های سینوسی وارد شوند.

آماده شدن برای کاشت ایمپلنت

روند برنامه ریزی برای کاشت دندان ممکن است توسط متخصصان مختلف از جمله متخصص فک و صورت، پریودنتیست، متخصص پروتزهای دندانی یا متخصص ریشه ایجاد شود. همچنین برای کاشت ایمپلنت لازم است یک ارزیابی دقیق از جمله موارد زیر انجام شود :

  • عکس برداری دندان و فک با اشعه ایکس: قبل از قرار دادن ایمپلنت، ممکن است از اشعه ایکس دندان و تصاویر سه بعدی برای ایجاد مدل دندان و فک استفاده شود.
  • بررسی سابقه پزشکی بیمار: قبل از انجام جراحی ایمپلنت، لازم است بیمار در مورد هرگونه شرایط پزشکی و داروهای مصرفی با پزشک مشورت کند.

برنامه درمانی متناسب با شرایط بیمار مانند تعداد دندان های مورد نیاز برای تعویض، وضعیت استخوان فک و دندان های باقی مانده در نظر گرفته می شود. برای کنترل درد، گزینه ‌های بیهوشی در حین جراحی شامل بی حسی موضعی، آرامبخش یا بیهوشی عمومی است.

فرایند کاشت ایمپلنت

جراحی ایمپلنت دندان معمولاً یک عمل جراحی سرپایی است که به صورت تک مرحله ای یا چند مرحله ای و زمان بهبودی برای ترمیم استخوان انجام می شود. به طور کلی، روند قرار دادن ایمپلنت دندان شامل مراحل مختلفی است که عبارتند از :

  • خارج کردن دندان آسیب دیده
  • آماده سازی استخوان فک در صورت نیاز
  • کاشت ایمپلنت
  • رشد و ترمیم استخوان
  • قرار دادن تکیه گاه
  • قرار دادن دندان مصنوعی

کل مراحل ممکن است از ابتدا تا انتها، ماه ها به طول انجامد. بیشترین زمان درمان صرف بهبودی و انتظار برای رشد استخوان جدید در فک می ‌شود.

چه زمانی به پیوند استخوان نیاز است؟

اگر استخوان فک به اندازه کافی ضخیم یا محکم نباشد، ممکن است قبل از عمل جراحی ایمپلنت دندان به پیوند استخوان نیاز باشد. این به این دلیل است که عمل جویدن فشار زیادی بر استخوان وارد کرده و در صورت عدم پشتیبانی لازم از لانه گزینی ایمپلنت، ممکن است جراحی با شکست روبه رو شود. پیوند استخوان می تواند پایه جامد بیشتری برای کاشت فراهم کند.

عمل پیوند استخوان با مواد مختلفی انجام می شود. گزینه های موجود شامل پیوند استخوان طبیعی یا پیوند مصنوعی مانند مواد جایگزین کننده استخوان است. پس از پیوند استخوان، رشد استخوان جدید به اندازه مورد نظر، ممکن است ماه ها به طول انجامد. در برخی موارد ممکن است تنها به پیوند جزئی استخوان نیاز باشد که این امر همزمان با جراحی ایمپلنت انجام می شود.

قرار دادن ایمپلنت دندان

در طی جراحی برای قرار دادن ایمپلنت دندان، جراح در داخل دهان برشی را ایجاد کرده تا لثه باز شده و استخوان در معرض دید قرار گیرد. در جایی که ایمپلنت های فلزی قرار می گیرند، سوراخی در استخوان ایجاد می شود. از آنجا که این ایمپلنت به عنوان ریشه دندان عمل می ‌کند، در نتیجه پیچ فلزی در عمق استخوان کاشت می شود.

انتظار برای رشد استخوان

زمانی که پیچ های فلزی در استخوان فک قرار می گیرند، فرآیند انسجام استخوانی آغاز می شود. در طی این فرآیند، استخوان فک رشد کرده و با سطح ایمپلنت دندان ترکیب می شود. این فرایند ممکن است چندین ماه به طول انجامد.

قرار دادن تکیه گاه

پس از بازسازی کامل استخوان، ممکن است یک جراحی اضافی برای قرار دادن تکیه گاه نیاز باشد. تکیه گاه قطعه ای است که تاج به آن متصل می شود. این جراحی جزئی به طور معمول با بیحسی موضعی و به صورت سرپایی انجام می شود. برای قرار دادن تکیه گاه، جراح لثه را دوباره باز کرده تا کاشت دندان در معرض دید قرار گیرد. سپس تکیه ‌گاه به ایمپلنت دندان متصل می شود.

در نهایت بافت لثه در اطراف پایه بسته خواهد شد. در برخی موارد در هنگام کاشت ایمپلنت، تکیه گاه به پیچ فلزی ایمپلنت متصل می شود. این بدان معناست که نیازی به یک مرحله جراحی اضافی برای قرار گیری پایه نخواهد بود. پس از قرارگیری ایمپلنت و تکیه‌ گاه، لثه باید حدود ۲ هفته قبل از اتصال دندان مصنوعی استراحت کند.

انتخاب دندان مصنوعی

پس از بهبود لثه، تاج دندان برای قرارگیری بر روی پیچ آماده می شود. تاج های دندان برای قرار گیری بر روی ایمپلنت شامل دو نوع متحرک و ثابت هستند.

  • تاج دندان متحرک: این نوع از تاج دندانی مشابه پروتز متحرک معمولی است و به صورت جزیی یا کامل ارائه می شوند. در واقع این نوع از تاج ها مانند دندان‌های سفید مصنوعی هستند که توسط یک لثه پلاستیکی صورتی احاطه شده ‌اند. این دندان های مصنوعی بر روی تکیه گاه ایمپلنت قرار گرفته و می توانند برای شست و شو از دهان خارج شوند.
  • تاج دندان ثابت: در این نوع از تاج های دندانی یک دندان مصنوعی به طور دائمی بر روی پایه ایمپلنت قرار می گیرد. این تاج ها قابلیت جابجایی ندارند.

بازیابی پس از عمل کاشت ایمپلنت

کاشت تک مرحله ای یا چند مرحله ای ایمپلنت ممکن است با برخی از ناراحتی های مرتبط، مانند ناراحتی ها در هر نوع جراحی دندان همراه باشد که عبارتند از:

  • تورم لثه و صورت
  • کبودی پوست و لثه ها
  • درد در محل کاشت
  • خونریزی جزیی

پس از جراحی ایمپلنت دندان، ممکن است به داروهای ضد درد یا آنتی بیوتیک نیاز باشد. اگر تورم، ناراحتی یا هر مشکل دیگر در روزهای پس از جراحی وخیم تر شوند، لازم است به دندانپزشک مراجعه شود.

انواع ایمپلنت های دندانی

ایمپلنت های دندانی معمولاً بر اساس نوع روش قرارگیری آنها به دو نوع تک مرحله ای و چند مرحله ای تقسیم می شوند:

کاشت چند مرحله ای

یک روش چند مرحله ای شامل جراحی برای قرار دادن ایمپلنت در استخوان فک و بستن بافت لثه است. پس از گذشت چندین ماه برای طی روند بهبودی، یک عمل جراحی جزئی دیگر برای اتصال پایه و ترمیم موقت انجام می شود. ایمپلنت های اندوستئال بیشترین موارد استفاده برای روش های کاشت چند مرحله ای را دارند. این نوع از ایمپلنت ها عمدتاً به عنوان جایگزینی برای بریج یا پروتز متحرک به شمار می روند.

کاشت تک مرحله ای

ایمپلنت تک مرحله ای شامل قرار دادن ایمپلنت طولانی ‌تر در فک است. به طوری که بر روی استخوان فک قرار می گیرد. سپس بافت لثه بسته می شود. کلاهک ایمپلنت در طول روند بهبودی قابل مشاهده است. پس از چندین ماه می توان پایه و ترمیم موقتی را بدون نیاز به جراحی جزئی بر روی اینمپلنت قرار داد.

ایمپلنت های ساب پریوستئال که در داخل استخوان فک و بافت لثه قرار می گیرند، رایج ترین ایمپلنت های تک مرحله ای هستند. امروزه به ندرت از این نوع ایمپلنت ها استفاده می شود. ایمپلنت ساب پریوستئال برای نگه داشتن پروتز های مصنوعی در بیماران با طول استخوان ناکافی مورد استفاده قرار می گیرد.

نتایج ایمپلنت دندان

نتایج ایمپلنت دندان در بیشتر موارد موفقیت ‌آمیز است. با این حال، گاهی اوقات استخوان قادر به اتصال کافی با ایمپلنت فلزی نیست. به عنوان مثال سیگار کشیدن ممکن است در نارسایی کاشت و ایجاد عوارض موثر باشد. اگر استخوان نتواند به اندازه کافی جوش بخورد، ایمپلنت خارج شده، استخوان تمیز شده و پس از گذشت سه ماه، کاشت ایمپلنت به طور مجدد انجام می شود.

در صورت موفقیت آمیز بودن کاشت ایمپلنت، رعایت موارد زیر در عمر ایمپلنت موثر خواهند بود:

  • رعایت بهداشت دهان و دندان: همانند دندان های طبیعی، ایمپلنت ها، دندان مصنوعی و بافت لثه باید تمیز شوند. مسواک ‌های مخصوص مانند مسواک های بین دندانی می ‌توانند به تمیز شدن گوشه ها و لبه های اطراف دندان ها، لثه ها و پیچ های فلزی کمک کنند.
  • مراجعه منظم به دندانپزشک: برای اطمینان از سلامت و عملکرد صحیح ایمپلنت ها، معاینات دندانپزشکی و عمل به توصیه های مربوط به تمیز کردن حرفه ای دندان، بسیار موثر هستند.
  • ترک عادات آسیب رسان به دندان ها: مواد سخت مانند یخ و آب نبات سفت می توانند به تاج دندان آسیب برسانند. علاوه بر این، مصرف دخانیات و کافئین باعث تغییر رنگ تاج دندان می شوند.

https://www.webmd.com/oral-health/guide/dental-implants#1

https://www.mayoclinic.org/tests-procedures/dental-implant-surgery/about/pac-20384622

Dental Implants Procedure & Recovery

مراحل جراحی کاشت ایمپلنت دندان

مرحله اول: تزریق بی حسی

برای کاشت ایمپلنت باید جراحی انجام شود. به همین علت برای جلوگیری از درد از بی حسی موضعی (و گاهی بی هوشی عمومی) استفاده میشود.

مرحله دوم: ارزیابی فک

ابتدا دندانپزشک ناحیه کاشت ایمپلنت را بررسی میکند. برای این کار ابتدا با استفاده از اسکالپل، برشی در بافت لثه ایجاد میشود تا دو زبانه بافتی (فلپ) حاصل شود. سپس با استفاده از ابزار دستی (الواتور) هر دو زبانه بافتی بالا کشیده میشود تا استخوان زیر آن مشخص شده و در معرض دید قرار بگیرد (مانند بالا زدن کاپوت ماشین). در حالت ایده آل، راس این بخش از فک باید نسبتا مسطح و هموار باشد. در صورتی که دندانپزشک وضعیت متفاوتی در فک ببیند، با استفاده از دریل دندانپزشکی استخوان را تغییر شکل داده و آن را به حالت مطلوب در می آورد.

توجه داشته باشید در مواردی که هیچ شکی در مورد آماده بودن بافت لثه و استخوان ناحیه کاشت ایمپلنت و همچنین تردیدی در مناسب بودن این ناحیه برای کاشت ایمپلنت وجود نداشته باشد، ممکن است نیازی به این شیوه ارزیابی فک وجود نداشته باشد و به جای بالا زدن زبانه بافتی فقط از برش دایره ای کوچکی استفاده شود که تنها اندکی از قطر ایمپلنت مورد نظر بیشتر است. پس از آن، دریل و کاشت ایمپلنت از طریق این منفذ ایجاد شده، انجام میشود. مزیت این کار این است که جراحت جراحی کاهش می یابد.

مرحله سوم: تعیین دقیق موقعیت ایمپلنت

سپس دندانپزشک با استفاده از مجموعه ای از مته ها که اندازه شان به ترتیب افزایش می یابد، سوراخی در استخوان فک ایجاد میکند. ابتدا دندانپزشک از مته گرد بسیار کوچک استفاده میکند تا سوراخ باریکی ایجاد شود. این سوراخ در بیرونی ترین لایه سخت استخوان نفوذ میکند و بعدا به تدریج مته های بلندتر استفاده میشوند که به داخل استخوان فرو میروند.

مرحله چهارم: ایجاد سوراخ پایلوت اولیه برای ایمپلنت

سوراخ اولی که با دریل ایجاد میشود، سوراخ پایلوت نام دارد که در آن از مته با قطر کم و کوتاه استفاده میشود تا سوراخ ایجاد شده به عنوان راهنما و نشان برای سوراخ کاریهای بعدی استفاده شود.

مرحله پنجم: ارزیابی جهت و راستای سوراخ پایلوت اولیه

همین که بخش اولیه سوراخ پایلوت ایجاد شد، دندانپزشک یک پین همراستا در سوراخ قرار میدهد تا بتواند جهت و راستای سوراخ را مجدد بررسی کند. در صورتی که راستای آن از موقعیت هدف دور شده باشد مثلا بیش از حد به یک سمت کج شده باشد، چون سوراخ عمیق و پهن نبوده میتوان موقعیت آن را اصلاح کرد.

مرحله ششم: تکمیل کردن سوراخ پایلوت

پس از تنظیمات مورد نیاز سوراخ پایلوت اولیه ، دریل کاری از سر گرفته میشود. این بار سوراخ پایلوت توسط دریل عمیق میشود تا به اندازه طول کامل ایمپلنت برسد. سپس ابزارهای اندازه دیگری در سوراخ قرار میگیرند تا عمق آن دقیقا اندازه گیری شود.

نکته بسیار مهم در این مرحله این است که در حین فرایند سوراخ کردن استخوان با دریل دندانپزشکی نباید استخوان بیش از حد گرم شود. ایجاد حرارت زیاد در استخوان باعث مرگ سلولهای استخوانی شده و در نتیجه مانع از یکپارچگی استخوان (جوش خوردن ایمپلنت به فک) میشود.

برای جلوگیری از این مشکل دندانپزشک باید از تیز بودن مته دریل و عدم استفاده از سرعت خیلی بالا یا وارد آوردن فشار زیاد اطمینان حاصل کند. در حین سوراخ کردن فک دائما محل کاشت ایمپلنت با آب یا محلول آب نمک خنک میشود.

مرحله هفتم: بررسی نهایی سوراخ ایمپلنت

دوباره پین داخل سوراخ قرار میگیرد تا مناسب بودن موقعیت و راستای آن تایید شود. همچنین مدرج بودن پین به دندانپزشک امکان میدهد عمق سوراخ را نیز دقیقا مشخص کند تا مطمئن شود به اندازه طول ایمپلنت است.

عکس پرتوی ایکس از دهان

در برخی موارد موقعیت ایمپلنت ممکن است نزدیک به ساختارهای مهمی مانند عصبها، رگهای خونی یا ریشه دندانهای مجاور باشد. در این حالت دندانپزشک با عکس پرتوی ایکس در هنگامی که پین در داخل سوراخ ایمپلنت قرار دارد، وضعیت ایمپلنت نسبت به ساختارهای حساس را ارزیابی میکند.

مرحله هشتم: آماده کردن قطر سوراخ برای قرار گیری ایمپلنت

دندانپزشک با چند مته که هر یک قطر بیشتری از مته پیشین دارند، قطر سوراخ را به اندازه ایمپلنت بزرگ میکند.

طول و قطر ایمپلنت بر اساس شرایط استخوان موجود در ناحیه کاشت، انتخاب میشود. به طور کلی ایمپلنت بزرگتر (در صورت امکان) بهتر است. علت این است که هر چه قطر و طول آن بزرگتر باشد، نیرویی که اعمال میشود بهتر به استخوان پیرامون توزیع میشود.

مرحله نهم: ارزیابی سوراخ نهایی

هنگامی که قطر سوراخ نیز با اندازه ایمپلنت متناسب شد، یک پین در سوراخ قرار میگیرد تا عمق و راستای آن را مجددا بررسی کند.

مراحل جراحی کاشت ایمپلنت دندان

مرحله دهم: رزوه دار کردن سوراخ استخوان

در این مرحله دندانپزشک با استفاده از قلاویز (ابزارهایی که رزوه در داخل سوراخ ایجاد میکنند) دنده هایی در استخوان ایجاد میکند که با رزوه های پیچ ایمپلنت مطابقت دارد. اکنون سوراخ آماده جایگذاری ایمپلنت است.

برخی از انواع ایمپلنتها نیازی به قلاویز کردن سوراخ ندارند و خودشان هنگام جایگذاری در سوراخ، آن را شیار میدهند که به آنها ایمپلنت خود قلاویز (self-tapping) گفته میشود. در این موارد نیازی به انجام این مرحله به صورت جداگانه نیست.

شکل- ایمپلنت خود قلاویز

مراحل جراحی کاشت ایمپلنت دندان

مرحله یازدهم: جایگذاری ایمپلنت

در این مرحله دندانپزشک پس از دنده دار کردن سوراخ ایمپلنت را در سوراخی ایجاد شده در فک قرار میدهد. این کار ممکن است به یکی از دو حالت زیر انجام شود:

  • با استفاده از دریل
  • به صورت دستی با استفاده از آچار

مرحله دوازدهم: بستن محل جراحی

الف- کلاهک ایمپلنت: در این مرحله دندانپزشک یک کلاهک به نام هیلینگ کپ را در بخش بیرون زده ایمپلنت پیچ میکند تا راه نفوذی از دهان به زیر لثه و داخل ایمپلنت وجود نداشته باشد و ایمپلنت از محیط دهان کاملا ایزوله شود.

ب- بخیه: سپس دو زبانه لثه برش خورده و شکل دهی میشوند تا با موقعیت جدید خود سازگار شوند و کاملا دور هیلینگ کپ ایمپلنت را بگیرند. تعدادی بخیه در این بخش از لثه زده میشود تا آنها را سر جای خود نگه دارد.

پ- التیام لثه: معمولا حدود هفت تا ده روز طول میکشد تا لثه جوش بخورد و بخیه کشیده شود. در این زمان لثه کاملا جوش خورده است. معمولا ایمپلنت سه تا شش ماه طول میکشد تا فرایند یکپارچگی استخوان را پشت سر بگذارد. با این حال این زمان بسته به هر فرد متفاوت است.

مرحله سیزدهم: یکپارچگی استخوان

پس از سه تا شش ماه که ایمپلنت به استخوان جوش خورد، مرحله نهایی که سوار کردن ترمیم بر روی ایمپلنت (روکش، بریج یا دندان مصنوعی) است انجام میشود. در برخی موارد میتوان در همان روز جراحی کاشت ایمپلنت ترمیم را روی ایمپلنت نصب کرد (ایمپلنت یک روزه).

گاهی نیز میتوان در مدت فرایند یکپارچگی استخوان موقتا روکش دندان بر روی ایمپلنت قرار داد تا زیبایی لبخند حفظ شود. تنها در صورتی میتوان این کار را انجام داد که ایمپلنت از ثبات اولیه خوبی برخوردار باشد. ترمیم موقتی باید به صورتی طراحی شود که بخش کمی از نیروی شدید فک که در اثر جویدن وارد میشود را به ایمپلنت وارد کند، چرا که هنوز ایمپلنت به استخوان جوش نخورده است و در این مرحله هرگز نباید هیچ حرکتی در ایمپلنت اتفاق بیفتد.

مرحله چهاردهم: سوار کردن پروتز روی ایمپلنت

پس از یکپارچگی استخوان ایمپلنت آماده دریافت ترمیم است. ممکن است ترمیم روکش دندان، بریج و یا دندان مصنوعی باشد. در این مرحله هیلینگ کپ که روی ایمپلنت پیچ شده بود، برداشته میشود و جای خود را به اباتمنت میدهد که واسط بین ایمپلنت و پروتز مصنوعی روی آن است.

https://www.animated-teeth.com/tooth-implants/b1-dental-implants-procedure.htm

ایمپلنت دندان

کاشت یا ایمپلنت دندان یکی از روش هایی است که افراد برای ترمیم دندان های خود آن را انتخاب می کنند. برخی معتقدند بلافاصله پس ازاینکه دندان کشیده شود امکان ایمپلنت وجود داشته و می­توان این کار را انجام داد. این درحالی است که انجام عمل ایمپلنت به معاینه دقیق و تایید دندانپزشک نیازمند بوده و پس از بررسی های دقیق تر مشخص می شود فرد به چه نوع ایمپلنتی نیاز دارد. برای انجام ایمپلنت دندان لثه و دندان های بیمار مورد بررسی قرار گرفته و اطمینان به دست می آید که ریشه دندان و یا لثه او هیچگونه عفونتی ندارد. از سوی دیگر دندانپزشک باید اطمینان کسب کند که هیچ یک از انواع نواقص استخوانی که در اثر کیست و یا عفونت مزمن به وجود می­ آید در استخوان فک و دندان فرد وجود ندارد.

زمانی که فرد دندان های سفید و مرتبی داشته باشد لبخند جذاب تر و دلنشین تری داشته و در تقویت اعتماد بنفس فرد تاثیرات مثبتی خواهد داشت. از سوی دیگر زمانی که حتی یک دندان در دهان وجود نداشته باشد عوارض جانبی آن بسیار بوده و این احتمال وجود دارد که فرد به بیماری ها و اختلالت گوارشی مبتلا شده و یا بخش های فوقانی چهره با چین و چروک مواجه شده باشد.

محدودیت استفاده از ایمپلنت

همانطور که پیش تر نیز گفته شد انجام عمل ایمپلنت هیچ محدودیت سنی نداشته و افراد در تمام سنین چنانچه نیاز باشد می توانند این عمل را انجام داده و لبخندی زیبا را برای خود به وجود بیاورند. آن دسته از افرادی که به بیماری بروکسیسم و یا دندان قروچه مبتلا هستند نباید از ایمپلنت استفاده کنند اما چنانچه علاقه­ مند به این کار باشند می­ توانند به روانپزشک مراجعه کرده و مشکل بروکسیسم خود را درمان کنند و سپس برای انجام ایمپلنت اقدامات لازم را انجام دهند.

عدم محدودیت سنی برای انجام ایمپلنت

یکی از مهم ترین مواردی که افراد درخصوص عمل ایمپلنت باید در نظر داشته باشند عدم محدودیت سنی برای انجام ایمپلنت است. اشخاص با هرسن و سالی چنانچه رشد استخوانی آن ها کامل شده باشد می توانند عمل ایمپلنت را انجام داده و چهره ای جذاب تر را برای خود به وجود بیاورند. برخی افراد که در سنین بالاتر قرار دارند گمان می کنند ایمپلنت درخصوص آن ها امکان پذیر نبوده و به دلیل پوکی استخوان از این روش درمانی چشم پوشی می کنند. این درحالی است که پوکی استخوان با بالا رفتن سن در استخوان های فک کمتر اتفاق افتاده و این مساله موجب می شود تا افراد مسن نیز امکان انجام ایمپلنت را داشته باشند.

عوارض احتمالی ایمپلنت      

ایمپلنت دندان از مزایای بسیار زیادی برخوردار است که بهتر شدن روند تغذیه و تکلم فرد از مهم ترین آن ها به شمار می رود. آن دسته از بیمارانی که یک یا چند دندان خود را از دست داده اند درخصوص عمل بلع و جویدن با مشکلات بسیاری مواجه بوده و گاهی درخصوص صحبت کردن نیز به مشکل برمی خورند. چنانچه ایمپلنت دندان در زمان مناسبی صورت بگیرد که رشد استخوان فک کامل شده و شرایط مطلوبی برای انجام این عمل درنظر گرفته شده باشد عوارض احتمالی ایمپلنت بسیار کاهش پیدا خواهد کرد. علیرغم این موضوع گاهی اوقات افراد با اندکی درد پس از انجام ایمپلنت دندان مواجه بوده و یا دچار خونریزی و عفونت شده و سینوس ها و بافت های عصبی دچار آسیب می شوند.

علاقه مندان به انجام عمل ایمپلنت پیش از انجام هرکاری ابتدا باید دندانپزشک متخصصی را پیدا کرده و نسبت به شرایط انجام ایمپلنت اطلاع و آگاهی کافی را به دست بیاورند. یک دندانپزشک متخصص در زمینه ایمپلنت دندان اطلاعات کافی را به همراه بروشور و کتابچه های مختلف در اختیار بیمار قرار می دهد تا نسبت به عمل موردنظر خود آشنایی بیشتری داشته باشند. چنانچه نیاز باشد دندانپزشک توصیه ها و نکاتی را عنوان خواهد کرد که فرد بیمار باید به آن ها توجه کافی داشته و درصورت لزوم پیش از انجام عمل ایمپلنت دندان از آنتی بیوتیک مناسب نیز استفاده کند.

گاهی نیز بیمار باید از دهانشویه های ضد باکتریل استفاده کند که در بهتر شدن روند جراحی تاثیر مثبت داشته و موجب می شود افراد دوران نقاهت را به راحتی سپری کنند. باتوجه به موارد فوق می توان عنوان کرد ایمپلنت دندان یکی از روش های ایده آل برای داشتن لبخندی دلنشین و چهره ای جذاب شناخته می شود و صرفا یک عمل زیبایی نیست.